In het Rose Blossom Guesthouse kregen we een heerlijk ontbijt van vers fruit (papaya, banaan) en pannekoekjes met palmsyrup en gemalen kokos. Super lekker!!

We pakten onze tassen in, namen afscheid van de eigenaars, en liepen naar de straat waar algauw de juiste bus (naar Galle) passeerde. De buschauffeur was een ware maniak..!! Hij scheurde onverantwoord hard! Leek wel wedstrijdje te doen met andere bussen wie het eerst op de plaats van bestemming was. We moesten ons regelmatig schrap zetten om op onze plek te blijven zitten/niet het gangpad in of de deur uit te buitelen… Een helse rit! Bovendien werden we helemaal doof van de favoriete cd van de chauffeur met Indiase/Sri Lankese jengelmuziek die loeihard uit de boxen naast ons hoofd schalde… Pff, we waren blij toen we na een uurt in Galle aankwamen!  Helaas regende het. Een tuctuc bracht ons naar het Sea Green Guesthouse, waar we voor een nachtje onze intrek namen in een kamer met de romantische naam ‘moon bastion’ (vernoemd naar een van de bastions van het fort dat de Nederlanders daar gebouwd hebben halverwege de 17e eeuw). Een prima kamer, voor een prima prijs! Na de bui liepen we de stad in. Veel straten waren afgesloten vanwege wegwerkzaamheden, maar vreemd genoeg mocht je ondanks dat ze daar aan het werk waren gewoon overheen lopen. Een paar uur struinden we door Galle. Er hing een aparte sfeer. De Nederlanders en de Portugezen hebben er een tijd gezeten. De Nederlanders hebben het fort gebouwd, en de huizen binnen het fort hebben een koloniale stijl. Ook in straatnamen (leynbaan) en namen van hotels (weltevree) zie je de overheersing terug. De locale bevolking is ‘onze voorouders’ erg dankbaar voor het bouwen van het fort, aangezien de muren Galle grotendeels beschermd hebben tegen de tsunami. Vanwege het laagseizoen is er weinig te doen. Behalve de locals die in dichte drommen flaneren over de muren van het fort langs de zee/zwemmen/cricket spelen, een verdwaalde toerist en een enkel barretje dat geopend is lijkt het wel uitgestorven… We eten een borrelhapje bij Mama’s Galle Fort Roof Café. Vanuit het rooftop terrace hebben we een prachtig uitzicht op de vuurtoren! Later die middag lunchen we bij Pedlar’s Inn. Daarna zoeken we een woodcarving-werkplaats op, waar we een Sri Lankees (dance/festival)masker als souvenir kopen. ‘s Avonds besluiten we weer terug te gaan naar Mama’s Galle, vanwege het (romantische) prachtige uitzicht op de ditmaal verlichte vuurtoren. We genieten van rooftop-curry en verse gegrilde vis, en wattalapan als toetje.

Zondag is het Poya Day: volle maan. Een vrije-/feestdag, en daardoor is er nog meer gesloten dan gisteren… Zelfs het guesthouse kan ons geen ontbijt verzorgen… We ontbijten bij Pedlar’s Inn, een van de weinige tentjes die deze ochtend open is. We laten ons de fruit&curd en de chocolate banana pancake goed smaken. Na een Sri Lankan tea van het huis (met melk en tig scheppen suiker, je proeft haast niet meer dat het thee is) nemen we een tuctuc naar het busstation. We permiteerden ons een luxe kleine airco bus naar Colombo. We konden onze bagage nergens kwijt, alleen op een stoel, waarvoor we dan ook extra moesten betalen. Maarja, het comfort was ons ook wat waard. De route was ongeveer 100 km, maar we deden er zo’n 3,5 uur over… En dat terwijl deze mini-airco bus, in tegenstelling tot de normale bussen, nauwelijks stopt. Onderweg kwamen we door allerlei kustplaatsen, onder andere Hikkaduwa, waar de tsunami Sri Lanka het hardste heeft getroffen. Ook hier wordt de bebouwing slechts door een 2-strooksweg gescheiden van de zee. We zien vele restanten van door de tsunami verwoeste huizen en andere gebouwen. Ze hebben de ruines laten staan, maar zijn naast die ruines vrolijk opnieuw gaan bouwen… Bizar! Wederom kippenvel momentje! Na een tijd arriveren we in (de voorsteden van) Colombo. Onze indruk: een enorme, grote, drukke, lawaaiierige, stinkende stad. Er is veel politie op de been. Om de 10 a 20 meter staat een agent.

Op de vraag waar we moeten uitstappen voor de bus naar Negombo (een stad die dichter bij het vliegveld ligt), worden we bij de eerstvolgende halte ‘eruit gezet’. Het busstation blijkt een eind verderop, maar dat hebben we in het begin nog niet door. We eten even wat bij het naastgelegen treinstation, en vragen dan een tuctuc ons naar het busstation te brengen. Nergens een tijd-tabel of routebeschrijving te bekennen, maar op de een of andere manier komen we toch steeds in de juiste bus terecht. In de chaos, waar wij zelf geen duidelijkheid in kunnen scheppen,  wijzen de locals ons de weg. De tuctuc driver zet ons precies voor de bus af. Weer een mini airco bus, waarvoor we 3 stoelen moeten betalen (2 voor ons, 1 voor de bagage). Wel weer een stuk duurder, maar het is wel een stuk relaxter dan een normale bus. Een uurtje later komen we in Negombo aan. Ook een grote, drukke stad. De guesthouses van onze voorkeur zaten vol, dus kozen we voor onze nummer 3, blue horizon guesthouse. Op zich een prima prijs-kwaliteit verhouding (want luxe kamer, zelfs met tv) voor $17,-. Maar het is nogal sfeerloos… Met een grote lege lobby en verlaten donkere gangen nogal deprimerend. We pakten ons op om toch even de stad in te gaan. Eerst maar naar het strand. Daar aangekomen, bleek dat honderden locals het zelfde voornemen hadden! Druk dat het daar was!! Niet normaal! En dat op een niet al te schoon strand en niet al te prettig zwemwater. Smaken verschillen, want de locals hadden er duidelijk wel lol in! Op de terugweg wat souvenirwinkeltjes binnengewandeld, en terug naar het hotel om wat te lezen. We waren nogal teleurgesteld: Negombo was niet echt een fijne omgeving om de laatste dag/avond door te brengen . ‘s Avonds lekker gegeten bij Ammehula.

De volgende ochtend vroeg op. We hadden de tassen al ingepakt, en na het ontbijt namen we een tuctuc naar het vliegveld om de terugweg te aanvaarden. Het is een heerlijke vakantie geweest! Precies lang genoeg, we hebben alles kunnen zien en doen wat we ons hadden voorgenomen. Maar het is ook fijn om weer naar huis te gaan, en straks weer een bruine boterham met kaas voor ontbijt te maken .

Na een lekker ontbijt op het dakterras van het Hill Top Guesthouse liepen we naar de ‘main street’ om de bus richting Tissamaharama te nemen. Algauw komt er een bus aanrijden waar we instappen. Reizen is niet altijd alleen maar even mooi en leuk. Soms is reizen ook een klein beetje afzien. En dat merkten we vandaag (naast onze ervaring met Single Tree) ook weer even… De bus was werkelijk overvol. De enige plek die nog over was, was voorin, vlakbij de voordeur,  staan, ingeklemd tussen locals en 3 andere backpackers met hun tassen. Nou ja, dat moet dan maar even. Bloedheet (gelukkig stond de voordeur open), met 90 km per uur een bochtig parcours bergaf. Misselijk (natuurlijk vergeten een reistabletje in te nemen)! Het ‘kaartjesmannetje’ wurmt zich meerdere malen tussen ons door. Onze tassen liggen op een zak uien, tussen de deur en de chauffeur in. Bij iedere bocht houden we onze adem in of de tassen niet naar buiten zullen pleuren… Bij het eerstvolgende busstation besluiten we dat dit toch teveel van het goede is, en stappen uit. We wachten liever even op de volgende, hopelijk iets minder volle, bus richting Tissa. Op het busstation trekken we als blanken algauw de aandacht, en worden ‘omsingeld’ door een shop-owner, de dorpsgek met 1 tand die ons ‘de weg wijst’ en daar een kleine fooi voor wil hebben, en een verstandelijk beperkt vrouwtje met een ijsje die mijn oorbellen wil hebben. We zijn blij als de bus er is, en stappen gauw in. Deze bus is nog steeds vol, maar iets minder dan de vorige. Staand op de treeplank bij de deur kan ik nu in ieder geval de weg voor me zien en van me af kijken, waardoor de misselijkheid ietsje afneemt. Onderweg stapt een enkeling uit, maar veel meer mensen in de bus… Helaas, een zitplaats zit er de hele weg niet in, tot de afslag naar Tissa, 2,5 uur na het begin van onze reis. Het laatste stukje nemen we een tuctuc. Normaal gesproken niet bepaald comfortabel, maar nu toch relatief wel

Via email hadden we een kamer geboekt bij ‘My Village’, een erg mooi hotel! Bijna resort-achtig, en best wel design voor Sri Lankese begrippen! Een schitterende luxe double room, met hot water (al had je dat echt niet nodig, na de hogergelegen gebieden/theeplantages waren we nu weer op zeeniveau, en het was echt bloedjebloedje heet), airco (gelukkig, die hadden we wél hard nodig!), fijne bedden, een relaxte tuin met hangmatten en ligstoelen, inclusief ontbijt, voor $40,-. Na de lange staande busreis doet een frisse douche wonderen Nog even naar het centrum (op de gratis leenfietsen van het hotel) om te pinnen en te lunchen. Pfff, wat een hitte! Het zweet drijft ons aan alle kanten. Gelukkig zijn wij niet de enigen die daar last van hebben, de locals hebben het duidelijk ook warm . De rest van de middag brachten we lezend in de hangmat door. ‘s avonds maakte Sujith (de eigenaar) heerlijke grilled chicken with french fries voor ons klaar. Dat was weer eens wat anders dan rice, rice, en noodles. Jammer alleen van die botjes in de kip…

Ook de ochtend daarna was het weer even afzien, toen om 04.30u onze wekker ging. Maar daar waren we gauw overheen toen we om 5u in de 4WD-jeep klommen met onze ontbijtpakketjes. Het was nog koel en donker, en en in volle vaart reden we naar Yala NP, waar we tegen schemer aankwamen. Er stonden zo’n 8 jeeps in de rij voor een toegangspermit, en algauw konden we het park in. Alles stond in het teken van ‘the leopard’. Gisteren hadden we al verhalen gehoord van mensen die een luipaard gespot hadden. Wij waren een beetje sceptisch, eerst zien, dan geloven. In de haast een luipaard te spotten, raasde onze chauffeur olifanten, buffels, apen, verschillende vogels, herten, pauwen, enzovoorts voorbij alsof het niks voorstelde… Alles om maar een glimp op te vangen van ‘the leopard’. Hobbelend en stuiterend op de  bankjes in de laadbak van de jeep komt het Jordanie-gevoel (jeeptour door Wadi Rum) weer even boven. We crossen door het afrikaans aandoende ‘savanne-landschap’, over paden van droog stoffig rood zand met aan weerszijden begroeiing. Langzaam kwam de zon op in een prachtige ochtendhemel, en de temperatuur steeg. Tot dat moment was het nog goed te doen, maar algauw was het weer bloedheet. Voor we het wisten waren we alweer 2 uur verder, de tijd vloog voorbij! Maar nog steeds geen spoor van het luipaard. Opeens kreeg onze driver/animal tracker een telefoontje: er zou een luipaard zijn gespot in de bosjes bij de drinkplaats! Snel scheurden we erheen, en voegden ons bij de andere jeeps die al stonden te wachten. In stilte en vol spanning wachtten we op wat komen gaat. Sommigen speurden met verrekijkers het struikgewas af. Af en toe voegt een nieuwe jeep zich bij de troep, of verliest een driver zijn geduld en rijdt toch weer weg. Dit zorgt ervoor dat er toch de hele tijd lawaai is van ronkende motoren. Zonde! Als ik een luipaard was, zou ik ook lekker in de bosjes blijven zitten! Wat een lachertje… Uiteindelijk geeft ook onze driver het op, en we rijden door. En juist dan, een paar honderd meter verderop, spot onze driver dan toch een luipaard onder een struik. Hij reed er eerst voorbij, trapte op de rem, en reed toen weer achteruit. Hij wijst en wijst, en eindelijk zien wij het luipaard ook! Hij is zo gecamoufleerd dat hij erg moeilijk te zien is!  Maar hij zit er echt! Mysterieuze blik, slank, redelijk klein dier. De andere jeeps hebben intussen ook gemerkt dat wij daar stilstaan en de bosjes in turen, en ze komen onze kant op. Het luipaard is de aandacht al weer zat, hij vind het wel genoeg geweest, draait zich om, en verdwijnt in het dichte struikgewas… Wat hebben wij een mazzel gehad dat wij hem wel van dichtbij gezien hebben! Het duurt even voordat we beseffen hoe bijzonder dit is!! We turen het luipaard na, maar zien geen spoor meer van het prachtige dier… We vervolgen onze jeeptocht verder door het park. Weer passeren we allerlei dieren. Nu is er even de tijd om wat foto’s te maken. Dan krijgt onze driver weer een telefoontje: er zijn 2 slapende luipaarden in een boom gesignaleerd! In volle vaart er opaf! Deze twee zijn helaas wel ver weg, maar toch! Waarop we niet durfden te hopen is toch gebeurd: niet 1, niet 2, maar zelfs 3 luipaarden in het wild gezien!!! Voldaan maakten we rond 9.30u rechtsomkeert. Hobbel-stuiter terug naar het hotel. Lekker douchen (we waren nogal stoffig geworden), uitchecken en met een tuctuc naar het busstation voor de bus naar Tangalle.

Dit keer konden we gelukkig wél zitten! Na een uur of 2 kwamen we aan in Tangalle, en namen een tuctuc naar Mangrove Beach Cabana’s, waar we een nachtje slapen in een ‘mudhouse’ vlak aan het idyllische strand. Even lunchen, en de rest van de middag brengen we lezend aan het strand door. Het waait er enorm, en de golfslag is ook enorm. Er is een soort natuurlijke lagune ontstaan, waar de golven iets minder zijn. Maar zelfs daar is het niet erg relaxt zwemmen… Na het avondeten in het open-air-lounge-restaurant, kruipen we op tijd het bed in. ‘Niet-denken’ aan de tsunami is hier onmogelijk, met het geloei van de wind en het donderende geraas van de golven op nog geen 50 meter afstand. In 2004 heeft de tsunami hier aan de zuidwestkust van Sri Lanka zoveel schade aangericht. Op deze plek is daar nu niets meer van te zien. Maar ondanks alles bouwen ze toch weer zo dicht bij de waterlijn, zonder enige vorm van bescherming… De golven bulderen onverminderd hard voort… Dit bezorgt mij kippenvel! Als ‘gewone golven’ al zo’n lawaai maken, wat voor onheilspellend gebrul moet de tsunami dan wel niet hebben voortgebracht..?! Ik lig wakker, luisterend naar het geluid van de zee, me afvragend wat we zouden moeten doen als er nu een tsunami zou komen… Dan kunnen we geen kant op… Ons hutje is dan weliswaar gemetseld, en staat niet direct op het strand (zoals een aantal andere houten hutjes hier wel), maar toch… Uiteindelijk vallen we toch in slaap.

De volgende ochtend worden we wakker van het geluid van de wind en de golven, en gelukkig is er geen tsunami geweest . Na een verfrissende douche en een continental breakfast checken we uit en nemen een tuctuc naar het busstation. We worden bij de juiste bus, de bus richting Mirissa, afgezet. Ongeveer 2 uur later worden we er op de hoofdstraat van Mirissa ‘uit gezet’. Dat gaat met enige haast (van het kaartjesmannetje en de chauffeur) gepaard, maar is voor ons nogal lastig met 2 van die grote lompe tassen… Er kwam al meteen een tuctuc aanrijden die ons naar Rose Blossom Guest House bracht. Een eenvoudig, maar schoon guesthouse iets meer het binnenland in. We betalen 1500 rupees (ongeveer € 10,-) voor een double room met krakend bed en dun matrasje, fan, hot water en hele aardige eigenaars. We besluiten meteen naar het strand te gaan. De eigenaars adviseren ons naar het strand aan de linkerkant te gaan, met wat rustigere golfslag en mogelijk zien we met snorkelen wel schildpadden! Maar daar aangekomen zien we dat het strand totaal verlaten is, en dat lijkt ons niet zo relaxt met het daar laten liggen van onze spullen terwijl wij in zee dobberen… Dan liever toch maar naar het rechter strand. Daar is het weliswaar wat drukker met bezoekers en de golfslag sterker, maar daar is wel toezicht en een lifeguard (altijd handig!). We verkennen het strand. Een mooi goudgeel zandstrand omlijst door palmbomen en guesthouses met restaurantjes. We eten een hapje, en lopen daarna verder. Algauw spotten we een wellness-resort waar we voor 100 rupees (65 cent) een ligbed huren, en voor 50 rupees (32 cent) een enorme badhanddoek. Ideaal! Een paar deuren verderop verhuren ze bodyboards voor nog geen euro per uur, en daar maken wij graag gebruik van . Gauw de golven in! We hebben veel lol gehad, al buiksurfend over de golven die ons tot op het strand voortstuwden ! Af en toe wisselden we dit af met lezen. Het was een heerlijke relaxte middag! Rond 18u gingen we terug naar het guesthouse, waar we de avondmaaltijd hadden gereserveerd. We kregen een enorme moot tonijn voorgeschoteld met rijst, papadums met mangochutney en een pompoencurry. Jammie!!! Na het eten nog een tijd gekletst met de eigenaars, en Gijs probeerde hun kapotte laptop te fixen (wat helaas niet lukte). Op tijd naar bed.

Goeie timing, bij het verlaten van Kandy regende het. Onderweg naar Nuwara Eliya kwamen we door de theeplantages. We deden Labookellie Tea Factory aan, waar ons in nog geen 5 minuten uitleg werd gegeven hoe de thee van de plant tot in je kopje komt. Na afloop kregen we een pot thee en een stukje chocoladetaart. En verder ging de reis. Rond 13u kwamen we in Nuwara Eliya aan, alwaar we enkele hotels checkten. Van dure Engelse chique clubs, tot een eenvoudig guesthouse. We kozen voor de laatste, single tree guesthouse. Achteraf niet een geweldige keuze (zie verhaal Gijs). ‘s Middags liepen we wat rond door het stadje, waar niet veel bijzonders te doen was. ‘s Avonds aten we bij een Indiaas restaurant. Het leek op een simpel cafetaria, maar de obers waren sjiek gekleed en legden volgens etiquette een servet op je schoot, en schonken frisdrank netjes in. Wel een grappig contrast. Het was een enorm drukke tent, waar klanten af en aan bleven komen om te eten. Ook chauffeurs en hotelgasten van het naastgelegen hotel. Het bleef druk tot later in de avond. Met de drukte, groeide ook de chaos bij de obers. Een paar keer kregen we een drankje dat we niet besteld hadden, en naan in plaats van rijst bij de curry. Maar uiteindelijk vonden we toch het juiste bedrag terug op de rekening, en da’s toch het belangrijkste .

De volgende dag vroeg (05.30u) op voor een bezoek aan Horton Plains, een natuurgebied in de buurt van Nuwara Eliya. Om 6u vertrokken we met chauffeur, en rond 7.30u startten we onze wandeling. Het was nog vroeg, koud en winderig, dus onze jassen en fleece hadden we gelukkig niet voor niks meegenomen! Mede door het tijdstip, was het ook nog erg rustig in het National Park. Op enkele andere toeristen na, kwamen we geen mensen tegen. Onderweg passeerden we ‘little world’s end’, ‘world’s end’ en ‘Baker falls’. Bij beide ‘World’s ends’ werden we getrakteerd op een prachtig uitzicht in de diepte, op de theeplantages en de bergen in de verte. We hadden geluk, de mist die er altijd hangt op deze hoogte, week even opzij op het moment dat wij naar beneden tuurden! Super mooi!! Onderweg troffen we een Oostenrijks stel, waar we het laatste stuk mee samen liepen. Bij het einde van de 3 uur durende (9,5 km) wandeling, kwamen ons hordes Sri Lankezen tegemoet, die op de prachtige zondagochtend van het natuurschoon gingen genieten. Waren wij even blij dat we zo vroeg waren opgestaan! Anders was het colonne-lopen geweest… Na onze trip naar Horton Plains bleven we in het hotel om wat te lezen en ons vorige verhaal te typen. Die avond aten we bij Milano, een, niet-zoals-de-naam-doet-vermoeden, indiaas restaurant waar we overheerlijke rice with sweet and sour chicken/fish aten.

De volgende dag checkten we uit, en gingen met de taxi naar het station van Nanu Oya (bij Nuwara Eliya) om de trein naar Ella te pakken. Ons was verteld dat het veel makkelijker was om op dit traject aan 1eklas viewcompartment-tickets te komen. Helaas, om 9.30u, het tijdstip dat wij wilden vertrekken, reed er een goederentrein, met alleen 3e klas passagierscoupe’s. Nou ja, vooruit dan maar. We hadden weinig andere keus. Of we zouden een paar uur moeten wachten op de volgende trein. Ook niet echt handig. Dan maar 3e klas. Voor 120 rupees (nog geen euro) boemelden we met z’n tweeen op houten bankjes met een gangetje van zo’n 30 km per uur tussen de theevelden door naar Ella. Onderweg werden we getrakteerd op prachtige uitzichten en (bijna) een CO2-vergiftiging door de stoom van de trein die ons m.n. in de tunnels bijna vergaste. Ons was verteld dat de rit 2 uur zou duren, maar tijd is hier een rekbaar begrip. Uiteindelijk hebben we 4,5 uur over de reis gedaan. Onderweg werd er vanalles op de trein geladen: van meubels, tot groenten en fruit. Mannetjes met lekkere hapjes kwamen langs. En zo hebben we de tijd toch goed omgekregen.

Met een houten kont kwamen we in Ella aan, waar we algauw een tuctuc vonden die ons naar Hill Top Guest House bracht. We hadden geen reservering, maar gelukkig hadden ze nog kamers vrij. In tegenstelling tot het vorige hotel, is dit wel een heel fijne plek! Vrolijke, ruime, lichte kamers, met een klamboe en hot water, gelegen in een prachtige tuin, en met een dakterras met prachtig uitzicht over Ella gap en ‘little Adam’s Peak’. Enige minpuntje is dat de mieren hier over de badkamermuur marcheren, maar ach… Vlak nadat we waren aangekomen barstte de hemel open, en kwam het regenwater met bakken naar beneden. Onze geplande wandeling naar little adam’s peak viel dus letterlijk in het water. Dat werd een middagje lezen op de kamer/het dakterras. Na de bui liepen we even het dorpje (lees: 1 straat) in. We namen een drankje bij ‘Nescoffee’, een gezellige backpackers/reggaebar. Het avondeten hadden we gereserveerd bij het guesthouse. Ella staat bekend om haar goede ‘home cooked meals’. Vandaar dus. We konden de gradatie van spicyness aangeven: ‘mild spicy’. Er verscheen een hele rijsttafel op ons tafeltje: rijst, 3 soorten groentecurry, papadums met mangochutney een salade en cocos’sambol’. Was nog steeds redelijk pittig, maar relatief goed te doen .

Vanochtend op tijd op. Na een lekker ontbijt wandelden we dan nu wel naar Little Adam’s Peak. Tussen de theeplantages door naar boven. Ongeveer een uurtje, in al een behoorlijke temperatuur. Op de terugweg kwamen we Tamil theepluksters tegen. Het enige engelse woord dat ze kenden: ‘photo?’. En natuurlijk wilden ze daar een gage voor. Ach ja, ieder zijn zin: wij een foto van de theepluksters, zij een kleine fooi om hun salaris (nog geen $3,- per dag) aan te vullen. Daarna een drankje en kokos-roti bij Adam’s Breeze. Waarvan de eigenaar ons meteen ook maar een tuctuc-driver aansmeerde om naar Dowa tempel en Rawana Falls te gaan. Dat waren we toch al van plan, dus dat kwam goed uit. De tempel was heel mooi, maar de waterval bleek een badder-/wasplaats voor locals. Het stonk er enorm! Niet verwonderlijk, gezien het afval en de vieze luiers die her en der verspreid lagen… Gauw maar weer weg daar dus. Onze tuctuc driver zette ons weer af in de main-street, waar we nu ons verhaaltje zitten te typen.

Morgen gaan we met de bus naar Tissamaharama, uitvalsbasis voor Yala National Park, waar we een jeepsafari gaan doen. Hopelijk spotten we veel dieren! Er schijnen heel veel vogels, olifanten en nog van allerlei wild te zitten. Ook luipaarden, maar we vermoeden dat het lastig wordt die in het echt te zien…

Zo zijn bijvoorbeeld de prijzen van hotelkamers zowat verdubbeld in de afgelopen 2 jaar en durft ook de overheid gerust de belasting enorm te verhogen op alles wat met toerisme te maken heeft. Een entree van 15 euro voor een nationaal park of 25 euro voor een archeologische vindplaats en ook de hotelprijzen staan niet in verhouding tot de kwaliteit en service die daarvoor geboden wordt. In bijv. een land als Thailand krijg je veel betere kwaliteit voor je geld op alle vlakken (accommodatie, bezienswaardigheden & vervoer).

Kortom, de prijzen zijn wel alvast aangepast aan de westerse standaard (en dat in een paar jaar tijd) maar in voorzieningen wordt niet geinvesteerd. Zo verblijven we momenteel in een hotel voor 30 euro per nacht dat 2 minuten warm water heeft, een kale spaarlamp aan het plafond, een douche die de hele badkamer blank zet en een raam in de badkamer zonder gordijn met vrij uitzicht op de buren. Gelukkig hebben ze wel gratis internet zodat ik middels deze post met jullie kan delen vooral niet naar de Single Tree Lodge in Nuwara Eliya te gaan

Ook de hygiene standaard is duidelijk ‘anders’, nu was dat al redelijk bekend vantevoren maar dat je in restaurants aan tafels zit die de hele dag nog geen doekje hebben gezien gaat wat ver. En als ik dat zeg dan wil dat wel wat zeggen

Het eten is hier duidelijk van goede kwaliteit en gunstig geprijsd. In enkele gevallen echter door wat hygiene issues heenkijken maar dat is gelukkig maar af en toe.

Anyway, komt wat zuur over deze post maar het moest er even uit.

Hopelijk kan ik hier aan het einde van de vakantie nog wat positieve zaken aan toevoegen.

To be continued….

De ingang van de rotstempels wordt opgeluisterd door een enorm grote geelgouden kitsch Buddha (en lijkt nog het meest op de ingang van een opzichtig chinees restaurant ). De rotstempels zelf zijn erg mooi, we zien veel Buddha’s, plafondschilderingen, enz, maar helaas is de sfeer vrij kil door de TL-verlichting… Ook hier offeren locals bloemen en wierook. Vanuit de ingang kunnen we de Sigirya-rots in de verte zien liggen.
Dat is onze volgende bestemming! Onderweg stopten we even voor een overheerlijke verse biologische fruit shake. Sigirya is erg indruwekkend, en zoals gezegd, zie je al van ver liggen. De omgeving is vlak, en de rots (overblijfsel van vulkaan) is het enige hoge object dat in de verre omtrek is waar te nemen. Het is bloedjeheet, maar dankzij de stevige bries is de hoge temperatuur goed te hebben! Onderaan de rots zijn prachtige tuinen aangelegd. Het is flink klimmen naar de 1e trap. Daar zien we prachtige felgekleurde goedbewaarde fresco’s van rondborstige dames (altijd goed, aldus Gijs). Daarna verder omhoog via de ‘Mirror wall’ naar de trap tussen de poten van een leeuw. Na een flink aantal trappen worden we bovenop bijna de rots af ‘gezandstraald’, dus echt van het mooie uitzicht genieten is er niet bij…
Onderweg naar Polonnaruwa stoppen we bij een roadside stalletje voor een take away lunch van roti, een soort friet-ei en pinda koekjes. Ook in Polonnaruwa is het bloedheet. Dankbaar maken we, net als de locals, gebruik van een paraplu tegen de zon. Het feit dat je schoenen uit moeten bij tempels, gaat niet goed samen met het gloeiend hete zand/tegels… De ruines zijn erg mooi, met als hoogtepunten de diverse moonstones en Buddha’s die uit de rotsen zijn gehakt.
Het was een lange intensieve dag, en het wordt al schemerig. De tocht in het donker naar Annuradhapura duurt lang. We zijn moe, maar toch doen we geen oog dicht vanwege de ‘vele bijna-dood ervaringen’ (voor ons of mede-weggebruikers) in het verkeer. We zijn blij als we in hotel Milano aankomen, waar we ook eten. Gijs bestelt ‘een biertje’ (a 625 ml per unit), oef… Het locale toetje ‘wattalapam’ smaakt goed! We slapen prima in onze airco kamer met klamboe en warm water.

Vrijdag 2-9 vertrekken we na een prima continental breakfast voor sightseeing in Annuradhapura. In tegenstelling tot Polonnaruwa (een ‘dode stad’, oude hoofdstad, met alleen ruines die niet meer in gebruik zijn), treffen we in Annuradhapura tempels, stupa’s en ook ruines, die wel nog volop bezocht worden door locals, en waar uitgebreid wordt gebeden en geofferd. In de hitte bezochten we alle ancient sites. Hier kwam onze ‘Cultural Triangle ticket’ goed van pas, zo was de entree tot de meeste sites gedekt. Hoogtepunten was in ieder geval de Sri Maha Bodhi (= Bodhi tree: boom ontsprongen uit een spruit van de oorspronkelijke Bodhi boom in India waaronder Buddha zou hebben zitten mediteren en het pad naar de verlichting/het Nirvana zou hebben ontdekt). Dit is het hart van de religie, waar de vele pelgrims toegewijd komen bidden en offeren. Bezoekers die voor de 1e keer de Bodhi Tree aanschouwen, mogen een wens doen. Een ander absoluut hoogtepunt was de Ruvanvelisaya Dagoba. Een grote witgekalkte stupa van 55 meter doorsnee. Eigenlijk heel ‘eenvoudig’, maar overweldigend prachtig!!
Op de terugweg van Annuradhapura naar Kandy bezochten we nog een uit-de-rotsen-gehakte Buddha, en een spice garden (waar je kunt zien hoe de verschillende kruiden en planten groeien, maar waar ze je vooral dure producten gemaakt van die kruiden willen verkopen).
Om 19u kwamen we in Kandy aan, waar we nog 1 nacht in dezelfde kamer in Freedom Lodge trokken. Het was al laat, en na een douche wilden we in het centrum een hapje eten. Maar veel was al dicht. We troffen een chinees restaurant dat nog open was. Het eten smaakte prima, maar het was er niet bepaald schoon. We durfden met onze ellebogen niet op de glazen tafel te leunen, zo vettig was die… Met een heftig tuctuc ritje gingen we terug naar de lodge.

Maandagavond 29 augustus vlogen we met Emirates vanaf Dusseldorf naar Colombo (hoofdstad Sri Lanka), met een korte tussenstop in Dubai. Op dinsdag landden we op Bandaranaike Airport. Vlak voor ons vertrek hadden we een hotel gereserveerd, en via hen een airport transfer daar naartoe. Maar omdat we geen email meer hadden kunnen kijken, was het spannend of er wel iemand op ons zou staan te wachten… Gelukkig, de techniek tegenwoordig staat voor niets, konden we na aankomst via onze mobiel toch even de mail raadplegen. Volgens de mail zou Pio Mendis, chauffeur, ons opwachten. Eerst door de douane, voor een gratis 30-dagen visum en een fijn stempel in ons paspoort   Achter de douanier maakte een aanplakbiljet subtiel duidelijk dat het in bezit hebben van drugs niet het verstandigste is wat je hier kunt doen: er staat nl de doodstraf op… Daarna naar de bagage-belt. Het duurde een tijd voor de bagage aankwam, wat ons toch enigszins zenuwachtig maakte. Maar gelukkig hadden we algauw allebei onze tassen en konden we naar de arrivals hall waar Pio al met een bordje met onze namen op ons stond te wachten. Hij zou ons naar Freedom Lodge in Kandy brengen. In het begin was hij nog wat ‘kat-uit-de-boom-kijkerig’, maar algauw vertelt hij honderduit. Over het land, de mensen, de politiek, de oorlog, het verkeer, landbouw, en zijn werk en reizen. Josine heeft de halve weg geslapen en weinig meegekregen van de ongeveer 3 uur durende rit. Het verkeer is vrij druk en chaotisch, ze rijden hier links, en toeteren volop. Maar dat hadden we in Thailand ook al opgemerkt, dus we waren voorbereid. Op de weg geldt hier het ‘recht van de grootste’. Een busje, zoals waar wij in zaten, zit ergens in het midden wat dat betreft. Dus onze chauffeur toeterde naar alles wat kleiner is: tuctucs, brommers, voetgangers, fietsers en honden. Maar ook naar grotere voertuigen (vrachtwagens, die maar 40 km per uur gaan/mogen). Met een moord-tempo van wel 50-70 km per uur (busjes kunnen en mogen niet harder) hobbelen we naar Kandy, via de suburbs van Colombo, over de Colombo-Kandy road. Het laatste stuk flink bergop de Hill Country in. We arriveren rond 18u (=14.30u NL tijd), het is dan al schemerig. Pio maakt ons globaal wegwijs in Kandy, en wijst ons het centrum, de markt, het meer (tip: ‘s avonds niet aan de overkant van het meer onder de bomen door lopen, want dan wordt je ondergescheten door vleermuizen), de Temple of the Tooth-relic, en de dikke boom die de weg naar de lodge markeert. We worden gastvrij ontvangen door Nalini, moeder des huizes. Freedom Lodge is een family home stay, wat wil zeggen dat zowel de gasten als de familie van de gezamenlijke ruimtes gebruik maken. Onze bagage wordt door het personeel naar boven gebracht, hetgeen ons toch wel enigszins ongemakkelijk laat voelen. Maar het is hun manier om een beetje extra geld te verdienen: we geven ze een paar rupees fooi. De kamer is prima in orde: ruim, een fijn bed met klamboe, prive badkamer en balkonnetje. Die klamboe, blijkt later, is hard nodig, want het stikt er van de muggen! Na het inchecken liepen we de heuvel weer af naar downtown Kandy om wat te eten. We vonden een eettentje bomvol locals, dat typisch Sri Lankaans eten serveert: hoppers! Dat is een ‘mandje’ van deeg (soort pannekoek-achtig mandje), waarmee je een pittig gekruid mengsel van bv kip en groenten oppakt en opeet. Meteen met onze handen eten dan maar! We werden aangenaam verrast door de rekening: 700 Rupees (ongeveer 5 euro) voor 2 drankjes, 2 voorgerecht-hoppers en 2 hoofdgerecht-hoppers. Daarna terug naar de lodge, waar de familie gezellig met z’n allen zat te zingen rondom het orgel. We gingen optijd slapen, want we waren erg moe van de reis.

De volgende dag optijd op. Na een continental breakfast gingen we de stad in.  Omdat het de avond van aankomst al donker was, zagen we nu pas goed waar we terecht waren gekomen. Een stad in het hoger gelegen deel van Sri Lanka, waar de Engelse invloed duidelijk zichtbaar is. Het klimaat is aangenaam: niet te warm en niet te koud. We kochten een ticket voor ‘ the Cultural Triangle’, een aantal bezienswaardigheden in het noorden van Sri Lanka, a 5550 rupees per stuk (ongeveer 72 euro in totaal voor 2). Best prijzig voor Sri Lanka begrippen. Maar voor toeristen zijn de bezienswaardigheden sowieso prijzig. Locals betalen meestal geen entreegeld, maar van hen wordt wel donaties verwacht in de diverse tempels e.d. We begonnen met de 4 devales te bekijken, kleinere tempels. Religie hier speelt een grote rol. Grootste groep is Boeddhistisch, dan volgt Christendom en Hinduisme. Dit is nog duidelijker zichtbaar dan in Thailand! Zo goed als alle tempels die we bekeken hebben, zijn nog in gebruik, en worden druk bezocht door locals. Wij zijn bijna de enige toeristen. Schatting van de verhouding locals-toeristen is ongeveer 95% – 5%. Best bijzonder, en we voelen ons in het begin ook wel een beetje ongemakkelijk, en ‘bloody tourists’ om met onze camera rond te sjouwen en foto’s te maken… Maar dat went gelukkig gauw.
Na de devales bekeken te hebben, lunchten we tussen de middag bij The Bake Shop. Het is ongetwijfeld een overblijfsel van de Engelse overheersing, gezien de vele ‘pastry’ in de etalage. Allerlei lekkere kleine broodjes in roll/puf/bun/pastry vorm, gevuld met vis, kip, groenten, ei, enz. Het kost bijna niks, en is heel erg lekker! Na een korte wandeling over de markt, namen we een tuctuc terug naar de lodge.
Rond 17.30u gingen we weer terug naar beneden om de Temple of the Tooth-relic te bezoeken (waar de hoektand van Buddha bewaard zou worden), alwaar om 18.30u dagelijks een ritueel plaatsvindt met o.a. drums, waarna ‘de tand’  wordt ‘tentoongesteld’ aan publiek. Niet de tand zelf, maar gehuld in allerlei rijkelijk bewerkte ‘boxes’. We liepen eerst wat rond in de tempel, en na een tijdje stuitten we op een enorme rij op de trap naar boven. Onze nieuwsgierigheid was gewekt. Het bleek dat de mensen in de rij stonden om de tand te aanschouwen. We aarzelden even, maar sloten toch aan. Boven blijkt de rij nog meters verder door te lopen. Ruim een half uur later schuifelen we steeds meer richting ‘de tand’. Via een ingenieus logistiek systeem mogen mensen om de beurt even kijken. In het midden een ‘voorportaaltje’, gelukkig voorzien van ventilatoren, waar mensen zitten uit landen die veel geld gedoneerd hebben aan Sri Lanka. Zij mogen in de zaal naar binnen om daar wel 15 minuten met ‘de tand’ door te brengen achter gesloten deuren. De rechter rij, waarin mensen staan uit landen die iets minder gedoneerd hebben, mag ook naar binnen, om langs de tand te lopen, maar direct weer naar buiten. En de linker-rij, waarin wij staan, mag langs een venstertje lopen waar je gedurende nog geen 10 seconden gauw even naar binnen mag kijken. Ach ja, je moet er wat voor over hebben om de hoektand van Buddha te zien. Maar dat was niet het belangrijkste. Het is ook gewoon mooi om te zien hoe zoveel pelgrims, zoveel toegewijde Boeddhisten geconcentreerd bidden en bloemen offeren, en hoe levendig en intens de sfeer daar op dat moment is. We vonden het bijzonder om dit te hebben meegemaakt!
Na de temple of the tooth gingen we een hapje eten bij het ‘Old Empire Hotel’. Ooit vast een schitterend koloniaal gebouw, nu vergane glorie. We bestellen een rice en curry die zo enorm pittig is, dat die voor Josine bijna niet te eten is… En weer terug naar de lodge, waar we met de vader des huizes, Sarath, onze plannen voor de komende dagen doorspreken.

Eigenlijk wilden we vorig jaar al naar Sri Lanka op vakantie, maar vanwege een vrijgezellendag en 2 bruiloften redden we dat net niet qua tijd. Dit jaar heeft het lang geduurd voordat duidelijk was of en wanneer we op vakantie konden. Dus zodra we het wisten, nog geen maand geleden, hebben we besloten om dan dit jaar naar Sri Lanka te gaan en hebben we de tickets geboekt. Maandag 29 augustus vertrekken we, en 12 september komen we weer terug.

We vinden het altijd leuk ons verhaaltje te beginnen met wat algemene wetenswaardigheden van onze bestemming, dus bij deze

Sri Lanka is een eiland in de Indische Oceaan ten zuiden van India. Van 1802 tot 1948 was Sri Lanka een Engelse kolonie, maar daarvoor is het eiland is ook in Portugese (1505 tot 1658) en Nederlandse (1658 tot 1802) handen geweest. Sri Lanka was voor de Europeanen zo interessant vanwege de handel in specerijen (o.a. kaneel en peper), rijst, en plantage gewassen zoals koffie en thee.  Tot 1972 werd de naam Ceylon gebruikt. Juist, gelijknamig de thee die wij hier kennen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat thee nog steeds een van de grootste exportproducten van Sri Lanka is. In bepaalde steden is de Portugese, Nederlandse en Britse sfeer en invloed nog duidelijk zichtbaar.

Pas na de onafhankelijkheid van de Britten is het etnisch conflict tussen de Singalezen en de Tamils ontstaan. Ongeveer 75% van de bevolking van Sri Lanka is Singalees, 18 % is Tamil, en dan zijn er nog wat kleinere bevolkingsgroepen die 7% van de bevolking uitmaken. De Tamils hadden onder Brits bestuur een min of meer bevoorrechte positie. Na het vertrek van de Britten kregen de Singalezen de politieke macht in handen en namen allerlei maatregelen om hun positie te verbeteren.  Een van de meest provocerende besluiten voor de Tamils was om het Singalees de enige officiële taal te maken. Hiermee was de voedingsbodem gelegd voor een slepend conflict. Vanaf de jaren ’80 woedde een burgeroorlog tussen de rebellen (de Tamil tijgers) en de regering. De strijd werd met name in het noorden van Sri Lanka gevoerd. Pas in 2009 werd de oorlog officieel beëindigd.

Dit klinkt allemaal misschien eng, maar zoals al gezegd, de strijd werd met name in het noorden gevoerd, en wij zijn absoluut niet van plan het noorden op te zoeken. We hebben ten slotte ook maar 2 weken de tijd, en moeten dus selectief zijn op de allermooiste bezienswaardigheden

In die twee weken hopen wij te gaan zien (in willekeurige volgorde):
- Anuradhapura: de oude hoofdstad, tevens pelgrimsoord, met een enorm aanbod en diversiteit aan tempels, dagoba’s, relieken en Buddha’s.
- Sigirya: een mysterieuze rots middenin een droge savannevlakte , met ruines, fresco’s, en een spectaculair uitzicht vanaf de top.
- Dambulla: hier bevindt zich het grootste en best bewaarde tempelcomplex van Sri Lanka, gevestigd in een grot.
- Kandy: de tweede grootste stad van Sri Lanka met veel culturele bezienswaardigheden. De meest bekende tempel is de ‘Temple of the Tooth’, waar de tand van Buddha bewaard zou worden.
- Nuwara Eliya : centrum van de ‘Hill Country’, hier liggen de belangrijkste theeplantages, en vanwege de hoge ligging en koelere klimaat was het een geliefd vakantieoord van de Britse kolonisten.
- Ella: een dorpje midden tussen de theeplantages
- Galle: een koloniaal havenstadje waar nog veel te zien is van de Nederlandse overheersing in de 17e en 18e eeuw
- en ergens een bounty-strand (bv Mirissa of Unawatuna) waar we wat kunnen snorkelen

Maar het zal een beetje van het locale tempo (bv. van vervoer, vertragingen, enz) afhangen in hoeverre dit echt haalbaar is. Anders moeten we nog selectiever worden en een aantal plaatsen overslaan…

Hopelijk vinden we straks in Sri Lanka regelmatig een internetcafé, zodat we jullie door onze verhaaltjes en foto’s weer deelgenoot kunnen maken van onze belevenissen.

Groetjes, Josine

Het vorige verslag typten we ‘s avonds in een internetcafé in Aqaba.

De volgende dag checkten we uit bij het hotel, en zijn we even door de Souq’s in de oude stad gelopen. Daarna reden we via de Desert Highway verder richting zuiden, tot bijna bij de Saoudische grens. Daar lag aan de rode zee de ‘Royal Diving Club’ met een privestrand en bijbehorend huis-rif, alwaar we de dag relaxend wilden doorbrengen. Wederom moesten we een flinke toegangsprijs betalen (15 JD per persoon), maar daar stond dan wel een prachtig strand met luxe ligbedjes onder rieten parasols en wuivende palmen tegenover. We hadden zelf onze snorkeluitrusting meegenomen, en via een steigertje plonsden we de Rode Zee in. Helaas was ik (Josine) binnen 3 minuten al weer misselijk (de ervaring zou beter geleerd moeten hebben, maar helaas…). Even terug naar de auto voor een reistabletje, en een uurtje later kon ik me bij Gijs voegen. Het koraalrif direct naast de steiger was prachtig! Heel rijk koraal (veel hard koraal, weinig tot geen zacht koraal), en ontzettend veel  verschillende soorten vissen! En allemaal zo dichtbij! We hebben zelfs een zeeschildpad gezien op nog geen 3 meter afstand!!! Supervet!!! Tussen de snorkeltripjes door rustten we lekker uit op onze ligbedjes .

Aan het einde van de middag reden we richting Wadi Rum, de woestijn, onze volgende bestemming. We wilden overnachten in Bait Ali, een touristisch-bedouinenkamp net buiten de beschermde zone.  Het was een mooi groot en luxe kamp met een overdekte eet-ruimte, en een zit/lounge gedeelte. Erg relaxt! We waren net optijd om nog gauw een rots op te klimmen om de zonsondergang te bekijken. Prachtig om te zien hoe de schaduwen langer worden, en hoe de ondergaande zon de kleuren van de woestijn veranderd van vaal beige naar diep oranje-rood-bruin-paarsachtig! De temperatuur begon wat te zakken, en het was wachten op de barbecue die ‘s avonds gegeven werd. Lekkerrrr! Die avond was er alleen één klein ”probleempje”… Een Russische tourgroep had het kamp (gedeeltelijk) afgehuurd voor een feestje, compleet met buikdanseres en dj. Ineens werd overal Wodka en andere sterke drank vandaan gehaald, en die vloeide rijkelijk! Tot in de nacht ging het feestje (met loeiharde, o.a. Arabische muziek) door. Daarna werd het gelukkig stil, en konden we in onze Bedouinentent van onze welverdiende nachtrust genieten.

Rond half 9 in de ochtend hadden we met een Bedouinen-gids in het visitor centre van Wadi Rum afgesproken. Nail nam ons mee naar het Bedouinen-kamp dat zijn familie in de ‘protected area’ runt. Daar ontmoetten we een Australisch stel, Mark en Jenny, die de nacht daarvoor in het kamp hadden doorgebracht. Bedouinen drinken de ganse dag thee, gaan bij anderen op bezoek om thee te drinken, en grijpen elke gelegenheid aan voor een theetje. Ontzettend sterk en mega zoet van de suiker.  Uiteraard konden we daar niet onderuit, en dronken gezamenlijk onze thee  ;)  . Na deze sugar rush stapten we met z’n vieren in de Jeep. In de laadbak waren provisorisch twee bankjes in elkaar gelast, met daarboven een afdakje van zeil. Dit afdakje bleek later van onschatbare waarde, want het was me toch heet in Wadi Rum…! Waarschijnlijk wel ruim boven de 40 graden! De brandende zon verschroeit alles wat op z’n pad komt. Dus de schaduw die het afdakje ons bood was erg welkom! In ruim 4 uur hobbelden/stuiterden we achterin de laadbak van de Jeep de woestijn door. Vele hoge rode rotsformaties wisselden elkaar af. Verder was het landschap dor, op enkele bremstruiken na. Hoogtepunt was de Umm Frouth Rock Bridge, een steenbrug die op een natuurlijke manier door de elementen is gevormd. Gijs kon het natuurlijk niet laten, en wilde naar boven om over die brug te lopen. Zo gezegd, zo gedaan  :) .
Rond het middaguur hobbelden we terug richting kamp voor een lunch. Mark en Jenny werden ‘s middags opgehaald, en wij probeerden zo goed en zo kwaad als het ging de tijd te verdrijven tot we aan het eind van de middag weer verder zouden gaan met de Jeep tour. ‘s Middags was het namelijk veel te warm om de woestijn door te rijden, vandaar de ‘siesta’. In de tent liggen was niet te doen, want daar was het nog warmer. Dus gingen we noodgedwongen onder het afdakje (gebouwd met stokken en zeil op het perzische tapijt tegen een rots zitten om te lezen en te puzzelen. Om te illustreren hoe warm het was: we kregen een fles koud water, en binnen een half uur was die hardstikke lauw (zeg maar gerust warm). Zweten kon gewoonweg niet, omdat het onmiddelijk weer verdampt. Als je je handen waste, hoefde je ze niet af te drogen, binnen 3 seconden waren ze vanzelf al droog. Ogen, neus, lippen waren ook hardstikke droog van de zon en de warme wind. Rond 16u hervatten we onze woestijn-tocht, en we eindigden bij de sunset-rots, vanwaar we de zonsondergang extra mooi konden meemaken! Vervolgens werd er in het kamp voor ons gekookt: gestoomde rijst met groenten, kip, brood, humus. En er werd flink opgeschept! Na het eten gingen we naar buiten, waar ze een zithoekje bij het kampvuur hadden gemaakt van matjes en kamelen-zadels om tegenaan te hangen. In het donker-donker (in de verre omtrek geen kunstmatig licht te bekennen) onder het licht van de maan en de sterren lagen we bij het vuur te mijmeren, en maakten we muziek (met een luit en een trommel), en zongen en dansten erbij. Later werd ook de nargileh (waterpijp) van stal gehaald  ;) .  Moe van de dag kropen we onze tent in. De stilte was oorverdovend, want andere dan natuurlijke geluiden waren in de verste verte niet waar te nemen.

De volgende dag (dinsdag) stonden we op tijd op, en reden naar Petra. In Petra liggen de kloof en de Nabateense bouwwerken zoals te zien in de film Indiana Jones – The Last Crusade. Buiten deze enorme toeristische trekpleister is het stadje eigenlijk niet veel bijzonders. Het bestaat voornamelijk uit hotels, restaurants en souvenirwinkeltjes. Na ons stoffige woestijnbezoek lieten we ons de allereerst de hoteldouche welgevallen  :) . Daarna togen we richting ‘the forgotten city’, zoals Petra ook wel wordt genoemd. Inmiddels was het al wat later op de middag, en veel bezoekers liepen (gelukkig!) alweer richting uitgang. Voordat we de Siq in konden, moesten we uiteraard eerst weer flink dokken, maar liefst 38 dinar per persoon (bijna 50 euro pp) voor 2 dagen entree. Maargoed, dit 8e wereldwonder mochten we niet missen natuurlijk! Eerst 1 km over een stoffig zandpad banjeren. Om de zoveel meter vraagt een mannetje of je een horse/donkey/carriage-ride wil. “No thank you”. Dan begint de Siq, die ongeveer 2 km lang is. Je wandelt tussen hoge golvende zandstenen kliffen door. Wederom met kleuren variërend van geel, via oranje-rood tot paars en bruin. Onbeschrijflijk prachtig mooi!! Vooral als de zon schijnt, levert dit magnifique uitzichten op!! Na een tijdje kom je dichter bij The Treasury, en de spanning stijgt: zou het achter deze rots al zijn? Nee… nog niet… Achter deze dan? Nee, ook niet. En zo loop je een tijdje door, tot je ineens… Jaaaah, daar is ie!!! Toch nog heel onverwacht, vang je de eerste glimp op van het prachtige eeuwenoude bouwwerk! En even later kun je het in volle glorie aanschouwen. Wat ontzettend mooi! Als je voor The Treasury staat, vergeet je voor eventjes dat je vergezeld wordt door honderden toeristen, kamelen, paarden, ezels en niet te vergeten de tourist-police die bij alle attracties uitgebreid vertegenwoordigd is. Navraag bij de ingang leerde ons dat Petra in het laagseizoen zo’n 1500 bezoekers per dag trekt (wat een mazzel dat wij er in het laagseizoen waren!), en in het hoogseizoen wel 4000…!!
Petra bestaat uit meer dan alleen de facade die veel mensen kennen van foto’s. Het is een complete stad, van behoorlijke grootte. De stijl is Grieks/Romeins, maar dan net even anders  ;)  . We liepen nog een stuk door de stad, maar aan het eind van de middag hadden we het wel een beetje gehad.
Woensdag vervolgden we onze verkenning van Petra. We stonden op tijd op om de tourgroepen voor te zijn. Helaas was het woensdag voor het eerst wat minder weer… Bewolkt, en een beetje regenachtig. Het was ook wat minder warm, maar dat vonden wij dan weer niet zo bezwaarlijk  ;)  . De Siq bleef boeiend! We wandelden wel in een hoger tempo dan de dag ervoor, maar ondanks dat het de tweede keer was dat we de tocht maakten, stonden we toch weer onverwacht voor The Treasury. En juist op dat moment brak even de zon door, wat een ideaal kodak-moment opleverde  :) .  Gauw liepen we het gedeelte door dat we dinsdag al hadden bekeken, naar het centrale plein, vanwaar de trail naar The Monastery begon. Het was toch nog een flinke klim van zo’n 40 minuten. Redelijk oververhit (en dan zat de temperatuur ons nog mee!) kwamen we boven aan. Genietend van een Bedouin-tea aanschouwden we The Monastery. Deze facade lijkt op The Treasury, maar is véél groter (50 meter breed, 45 meter hoog). Daarna daalden we weer af naar beneden.
Na een lunch van falafel aanvaardden we de autoreis terug naar Amman. Ruim 3 uur later leverden we daar (opgelucht dat we geen brokken hadden gemaakt) de auto in. Daarna werd het pas écht avontuurlijk  ;)  .  De taxichauffeurs kenden het hotel niet dat we hadden uitgekozen. Hotel Hisham, een klein hotelletje in de ambassade-wijk. Engelse uitleg van ons door een willekeurige voorbijganger vertaald in het Arabisch, aanwijzen op de plattegrond, en nog 2x navragen aan andere taxichauffeurs later, stonden we dan toch voor het juiste hotel. Het was sjieker (en duurder) dan we op grond van de reisgids verwachtten, maar ach, het was de laatste avond, en we gunden onszelf wel wat extra luxe . In de ambassade-wijk waren niet echt betaalbare restaurantjes te vinden, dus eten wilden we toch in het centrum. Ahum… Probleem: de taxichauffeurs in de ambassade-wijk zagen blijkbaar niet zo veel toeristen, want ze spraken geen engels. De 3e taxichauffeur die we probeerden duidelijk te maken waar we naartoe wilden, was zo slim iemand te bellen die wél engels sprak. Gijs kreeg de gsm in zijn handen gedrukt, en moest uitleggen dat we naar het centrum wilden. “City Centre/Down Town/Al-Husseiny Mosque waren dingen die we geprobeerd hebben. Helaas had de persoon aan de andere kant van de lijn Gijs niet goed verstaan, want we zagen een bordje ‘city centre’, en ineens maakten we een U-bocht de andere kant op… What?!? ‘Oke, misschien wil hij de drukte vermijden. Hij heeft vast een goede reden om om te rijden’, hielden we onszelf voor. Intussen was het ook nog eens wel erg ‘mistig’ geworden op straat. Je kon nauwelijks nog naar buiten kijken, lichten, voetgangers, andere auto’s kon je haast niet meer zien… En ademhalen ging ook ineens erg moeilijk… Wat krijgen we nou dan weer?! Het bleek een woestijn-stofwolk te zijn die over de stad heen trok. Normaalste zaak van de wereld, gebeurt daar wel vaker. Maarja, je hoeft het maar eens meegemaakt te hebben  ;)  . Onze taxichauffeur raakte intussen een beetje gefrustreerd, en wij ook. Plotseling passeerden we weer een bordje ‘city centre’, en Gijs en ik in koor “daar moeten we heen!”. Toen snapte ie wat we wilden, en binnen no-time waren we dan toch echt down town. Toen was het nog even puzzelen om bij het ‘Wild Jordan Cafe’ te komen. Via donkere straatjes, steegjes en trapjes vonden we het biologische/eco restaurant. We genoten van een overheerlijk 3 gangen diner, en namen er een lekkere verse lime-mint en apple-kiwi shake bij. Die luxe hoorde wel een beetje bij de avond. Was ook weer eens wat anders dan kebab/falafel/rice and chicken. Op de terugweg naar het hotel hadden we meer geluk, deze taxichauffeur sprak engels en kende het hotel wél. Hij zette ons perfect voor de deur af!

Donderdag stonden we vroeg op, genoten van een luxe ontbijt buffet, en pakten onze bagage in. Geheel in stijl gingen we met een luxe taxi naar het vliegveld. Het was tijd om weer naar huis te gaan… Jammer! Maar ook fijn!

Jordanië is echt een aanrader! Een prachtig land, heel afwisselend! Met vriendelijke gastvrije mensen. En heel veel mooie bezienswaardigheden en natuur! Hoogtepunten waren voor ons Dana Nature Reserve, Wadi Mujib canyon, en natuurlijk Petra!

Groetjes, Gijs en Josine

p.s.   Niet onbelangrijk, enkele sfeerimpressies:

Na een voorspoedige vlucht landden we rond 18u in Amman  Vanuit het vliegtuig hadden we al gezien hoe dor en droog het in de omgeving van het vliegveld was.  Eenmaal door de douane, wachtte onze taxichauffeur van het hotel ons al op. Eerste indruk: aangenaam temperatuurtje (27 graden), lekker windje, mooi warm gouden zonlicht zo aan het einde van de dag.
We werden in een uur tijd naar ons hotel gereden. Onderweg kwamen we langs de garagebuurt, de meubelbuurt, de kledingbuurt, de witgoedbuurt, enzovoort. Na een rustige hobbelweg in het begin, werd het hoe langer hoe drukker, des te dichter we bij het centrum in de buurt kwamen. En laat ons hotel nou net ‘ down town’  liggen. Het getoeter werd almaar meer en luider. Er zijn zoveel redenen om te toeteren: ‘ hallo’, ‘ik wil je inhalen’, ‘het is groen’, ‘ rij eens door’, ‘ voetganger, je loopt in de weg’, of gewoon ‘omdat het kan’ . Aan de drukste straat lag ons hotel. Wat een lawaai! Verkeer, wegwerkzaamheden, sirenes van ambulances/politie autos. Gauw ingecheckt en wat gaan eten bij ‘ Cairo’ , een soort snackbar voor Midden-Oosten-eten. Op plastic roze disney borden kregen we onze kebab opgediend Daarna gauw terug naar het hotel en lekker ons bed in.

Na een matige nacht slaap door het voorbij razende verkeer togen we de volgende dag Amman in. Op zich was er weinig bijzonders te zien. We bezochten een amfitheater, de Souq, en de Citadel, en daarmee hadden we Amman wel een beetje gehad. Te druk en lawaaierig naar onze zin.

De volgende dag haalden we de huurauto op. Met een taxi gingen we naar het verhuurkantoor, en daar leerden we meteen ons eerste lesje: taxi chauffeurs krijgen geen fooi, ze nemen fooi. Oftewel, je krijgt gewoon geen wisselgeld terug. Ze stappen in en rijden weg… Nou ja zeg
Na een moeizame start (automaat, niet gewend aan het drukke toeterende verkeer, niet weten of de weg nou uit 1, 2, 3 of 4 rijbanen bestaat, en enige onenigheid met de navigatie die de engelse vertaling van het arabisch niet altijd herkent), gingen we op weg naar Jerash.

Jerash is een oude Romeinse stad waar nog erg veel van over is. Met name het Nymphaeum, de zuilengalerijen en wederom een amfitheater warden de hoogtepunten. Na 3 uur kregen we honger en leerden we wederom een kant van de Jordaanse cultuur kennen. Na enige aarzeling om 10 JD neer te tellen voor een lunch zakte de prijs als vanzelf naar 6 JD. Als Nederlander ga je dan wel overstag natuurlijk. Omdat we Amman wilden vermijden en de navigatie dus wat problematisch was gingen we met wat kleine omwegen richting Madaba. Onderweg stopten we even bij Mount Nebo. De plek waar Mozes het beloofde land voor het eerst zag en vanwege de consternatie meteen dood neerviel. Het was zeker een schitterend uitzicht in het namiddaglicht maar als ik Mozes was had ik nog wat verder doorgelopen want ook Israel zag er vanuit Mount Nebo erg droog en dor uit.

In Madaba hadden we een prima hotel, Hotel Mariam, inclusief zwembad. Dat werd dus even stof afspoelen voor het eten. Na een goede nacht zijn we naar de Dode Zee gereden via een mooie panorama weg. In Jordanie zijn ze heel goed in het geld vragen voor zaken die in de meeste andere landen gratis zijn. Zo kostte een bezoek aan het strand ons zo’n 15 euro p.p. Voor dat geld verwacht je wel dat de modder inclusief is, maar helaasch…3 euro p.p. De Dode Zee is inderdaad erg…dood. De bacterien aan de buitenkant van je lichaam (en in kleine wondjes) ben je wel kwijt na even badderen. De bacterien op m’n voetzolen kregen nog een nabehandeling door het hete zand. Wel erg bijzonder om in olie-achtig water niet te kunnen zinken. Duiken hebben we niet geprobeerd want de oog-geneeskunde staat hier niet op zo’n hoog niveau. Terug in Madaba hebben we een bezoek gebracht aan een orthodox Griekse kerk met een mozaieken plattegrond van het Midden-Oosten. Ik (Gijs) vond het als landkaarten liefhebber erg interessant maar Josine was wat minder onder de indruk.

De volgende dag zijn we echt actief geworden. In Wadi Mujib hebben we op eigen houtje gecanyoningd (?) op de Siq trail. 2km waden door een diepe en nauwe kloof van prachtig rood zandsteen. Onderweg kwamen we uiteraard wat watervalletjes en stroomversnellingen tegen. Josine heeft haar collectie ‘ littekens-opgelopen-in-watervallen’  weer uitgebreid uiteraard (een goedkoper souvenir vind je nauwelijks). Echt een mooie ervaring.

Na ons water-avontuur gingen we door naar het kruisvaarderskasteel Kerak. Helaas was daar de ervaring wat minder mooi. Een paar jongetjes meenden ons te moeten helpen met parkeren (we stonden eigenlijk al goed) en vroegen daar naar goed gebruik geld voor. Onzin uiteraard dus wij besloten niks te geven, en liepen naar het kasteel. De jongetjes bleven rond hangen bij de auto en naar binnen kijken dus wij hadden een onbehaaglijk gevoel tijdens ons bezoekje aan het kasteel. Het werd dus ook maar een bliksem bezoek. Bij terugkomst bij de auto gelukkig geen lege banden of andere schade opgemerkt, dus gauw gingen we weer verder.

Naar het Dana Nature Reserve ging de reis. Na een behoorlijke rit, kwamen we aan het eind van de middag in Dana Village aan. Waar net de ondergaande zon prachtig de Wadi Dana bescheen, en we konden genieten van een prachtig uitzicht. Een stel gieren verblijdde ons met hun sierlijk rondglijden in de thermiek boven de eco lodge. Die avond genoten we van een gezamenlijk avondmaal met de andere lodge-gasten. Overheerlijk en erg gezellig! We ontmoetten Mark en Sandra, met wie we de volgende dag (= vandaag) een hike deden door Dana Nature Reserve. Zij hadden een gids geboekt, en vroegen ons of we met hen mee wilden. Een geweldige ervaring! De gids, Ahmed, was een grappige en kundige kerel. Zelf herder en jager in het gebied geweest, kende hij natuurlijk alle paadjes en weggetjes. Hij liet ons de mooiste plekken en prachtigste uitzichten van het park zien. Onderweg stopten we verschillende keren, als hij ons enthousiast wees op een groepje wilde Ibexen (= steenbokken) die nogal moeilijk te spotten zijn als leek. Ook zagen we gieren en arenden. Kruiden, make-up stenen, noem maar op, we hebben het allemaal gezien   Bijna aan het einde van de hike, stopten we op een rots met een onmogelijk mooi en wijds uitzicht voor een versgezet kopje thee.
Na afloop van de hike, reden we via een ander kruisvaarderskasteel (Shobak) naar Aqaba, de strandbestemming aan de Rode Zee, waar we nu zijn. De Rode Zee is trouwens niet rood, wij daarentegen wel… Morgen gaan we snorkelen (worden we nog roder van) en lekker een dagje relaxen. Daarna rijden we richting woestijn.

Tot een volgend verhaal! (Of onze échte verhalen bij thuiskomst)

Groetjes, Gijs en Josine

p.s. Foto’s komen later een keer online.

Eindelijk is het zover, aanstaande maandag vertrekken we voor 10 dagen naar Jordanie!! Een vakantie waar we allebei hard aan toe zijn!Rond half 1 stappen we in Amsterdam op het vliegtuig en na een uurtje of 5 vliegen zullen we in het ongeveer 15 graden warmere Amman landen. Als het goed is worden we van het vliegveld opgehaald door een  busje van het hotel dat we voor de eerste twee nachten geboekt hebben.
Ons programma zal er ongeveer als volgt uitzien. Dinsdag zullen we de hoofdstad gaan verkennen. Vanaf woensdag hebben we een huurauto tot onze beschikking. Allereerst rijden we dan richting het noorden, naar Jerash. Jerash is een van de belangrijkste en best bewaarde Romeinse steden in het Midden Oosten, en Jordanie’s bekendste archeologische site.
Na Jerash rijden we terug richting zuiden, voorbij Amman, naar Madaba. Madaba is vooral bekend van mozaieken van de vroeg-christelijke geschiedenis, waaronder een plattegrond van het ‘Bijbelse land’ op de vloer in een kerk. Daarna gaan we misschien de plaats bezoeken waarvan men beweert dat Jezus er gedoopt is (Bethany bejond the Jordan), we zullen Mount Nebo beklimmen (waar Moses het beloofde land zou hebben gezien dat hij zelf niet mocht betreden), en een ‘duik’ (of beter gezegd, dobber) maken in de dode zee, het laagste punt op aarde (408 meter beneden zeelevel) en het op-een-na-zoutste water op aarde.
Vervolgens zakken we verder af naar het zuiden, en zullen we Wadi Mujib met een bezoekje vereren. We willen een canyon-tocht maken door de gelijknamige kloof en het natuurreservaat. En verder gaat de trip, over de King’s Highway naar Karak, alwaar we een kruisvaarderskasteel zullen bezoeken. Daarna is de bedoeling dat we naar Dana National Park gaan, en daar een mooie wandeling maken door het natuurgebied.
Via wederom een kruisvaarderskasteel in Shobak rijden we naar het bijna zuidelijkste puntje van Jordanie, Aqaba, een badplaats aan de Rode Zee. Hier willen we in ieder geval de onderwaterwereld van naderbij bekijken door te snorkelen. Maar héél misschien maken we ook nog wel een duik… Na het strandbezoek, willen we de woestijn in: Wadi Rum. We hopen minimaal één nacht door te brengen in een Bedouinen-kamp in the middle of nowhere, en de zon zien opkomen en ondergaan achter de rode zandduinen. Verder hopen we met een gids in een 4wd alle uithoeken en prachtige plekken van Wadi Rum te ontdekken!
Ten slotte zullen we doorrijden naar Petra. De ‘Verborgen Stad’, in de 6e eeuw BC gebouwd door Nabatheeers, door aardbevingen gedeeltelijk verwoest en afgesloten van de buitenwereld, en in de 19e eeuw opnieuw ontdekt. Als de tijd het toelaat, willen we als toetje proberen ‘Petra by night’ te bezoeken, als de oude stad verlicht is door honderden kaarsen.
En dan is het alweer voorbij: 23 september vliegen we terug naar Nederland…

We proberen jullie op de hoogte te houden via verhalen op deze site.

Groetjes, Gijs en Josine