Gijs en Josine’s Reisverslagen

Laatste berichtje alweer vanuit Costa Rica, sniksnik…

Na NP Manuel Antonio besteedden we de dag erna om uit te zoeken welke tours interessant/voordelig waren. We besloten een snorkeltour bij een ontzettende amerikaan genaamd Bill te boeken. De rest van de dag luierden we maar weer wat, en huurden een boogieboard (zo’n halve surfplank) waarmee we ons de hele middag fijn in de golven vermaakten Het effect van de golven was ‘s nachts nogsteeds merkbaar…

Zondag deden we dus de snorkeltour met Bill, alleen wij tweeen en een rasechte amsterdammer genaamd Joris. Althans, dat was de bedoeling, maar er ging vanalles mis… Allereerst kwam het rubberbootje waarmee we de zee op zouden varen niet uit de branding weg, te zwaar beladen ofzo, waardoor er allemaal water in stroomde. De gids voer alleen in het bootje weg, naar een ander strand waar de branding minder heftig was en we makkelijk zouden kunnen instappen. Bill zou ons in zijn autootje er wel heen brengen. Alleen was Bill in geen velden of wegen te bekennen… Ruim een uur later kwam ie aangescheurd. Helaas was het voor Joris toen veel te laat, want hij moest een busaansluiting halen, dus hij haakte af. Wij wilden uiteraard wel doorgaan! Probleem: hoe kwamen wij bij het rubberbootje?! Oplossing: Bill bracht ons er met de jetski (a $75,- per uur) gratis naartoe. Geluk bij een ongeluk Alles prima, maar eenmaal in het bootje voelde ik de misselijkheid al opkomen, en natuurlijk was ik mijn reistabletjes vergeten :S Na nog geen halfuur in het water bij het koraalrif (wat overigens wel erg leuk en mooi was!) heb ik de vissen van een feestmaal voorzien… (lees: mijn ontbijt uitgespuugd…). De snorkeltour was dus maar van korte duur, en we gingen terug naar het strand alwaar ik de rest van de middag brak heb zitten wezen… Gelukkig was Bill zo aardig om ons de helft van het geld terug te geven

Maandag reisden we verder naar onze laatste bestemming binnen Costa Rica: Puerto Jimenez in de Peninsula de Osa waar NP Corcovado is. Om 7u vertrokken:  6 busoverstappen en 11 uur later kwamen we in Golfito aan… Helemaal kapot van de lange reis namen we het eerste het beste hotel dat we tegenkwamen, wat supergoedkoop en prima in orde bleek. Dinsdag maar de ferry van Golfito naar Puerto Jimenez genomen, die vol bleek te zitten met zieken die net bij het ziekenhuis vandaan kwamen… Echt een trieste boel. Een klein uur later kwamen we in het dorp aan waar we algauw een hotel vonden. De inwoners (van heel Costa Rica) waren volop aan het voorbereiden voor Independence Day (a.s vrijdag, helaas zijn wij dan alweer op de terugweg). Overal is het versierd en zijn schoolkinderen aan het oefenen met dansjes en de schoolband.
Die middag deden we een krokodillentour. Een franse dame nam ons mee naar een lagune in het dorp waar 150 kaaimannen zaten. Ze had een zak vlees meegenomen om ze te voeren zodat ze heel dichtbij zouden komen. Indrukwekkend!
Voor de woensdag hadden we een hike met gids geboekt in Cabo Matapalo. Dit ligt halverwege tussen Pto Jimenez en NP Corcovado (wat toch net ietsje te ver bleek voor 1 dag). Het is geen nationaal park, maar er zitten wel veel dieren.  We zagen o.a. ara’s, 4 soorten apen, megagrote spinnen, een bijna uitgestorven kalkoensoort, enz, allemaal van heel dichtbij! Daarna klommen we nog naar een waterval waar we even konden afkoelen in een poel waarna we aan de weg terug begonnen.
‘s Avonds zouden we nog een ‘sunset dolphin watch tour’ doen, maar vanwege de dreigende lucht boven de Golfo Dulce durfde de gids het niet aan. Daarom gingen we maar op eigen houtje (met de taxi) naar een strand waar je de zonsondergang mooi kon zien.

Donderdag (vandaag) begonnen we aan de lange terugreis van Puerto Jimenez naar San Jose: een 11 uur durende busreis… :S Om 05u vertrokken en om 16u kwamen we compleet gaar in San Jose aan, waar we dus nu ons laatste verhaal typen…

T is helaas alweer voorbij… De tijd is echt gevlogen! Het was een schitterende vakantie, we hebben ontzettend mooie natuur gezien, en prachtige wilde dieren. Volgend jaar doen we zeker weer zoiets!

Tot binnenkort!

Groetjes Josine

Onze reis ging van Montezuma naar Manuel Antonio en het gelijknamige nationale park. Na de relaxte bus van 8.00 uur naar de veerboot heeft Josine op de boot flink haar best gedaan om de vlag van Malta op haar benen te krijgen en het is nog gelukt ook. Na een korte denkpauze over de te volgen route toch maar besloten om een taxi naar de busterminal te nemen waar we daar dan wel twee uur zouden wachten op de bus. Wonderwel vertrok er toch een bus naar Quepos meteen toen we uitstapten (gelukkig heeft de Lonely Planet dus niet altijd gelijk).

De busreis naar Quepos was erg relaxed. Ook Sjaak, onze tamme gekko-on-steroids de rit wel waarderen. Wij waren vooral blij dat we hem nergens hebben laten liggen.

In Manuel Antonio aangekomen bleek deze plaats een waar paradijs te zijn. Palmbomen omlijsten de witte stranden en de zonsondergangen maken het plaatje compleet. Helaas blijken ook veel kleine vriendjes Manuel Antonio fijn te vinden want onze kamer wordt naast onszelf en Sjaak bevolkt door hordes muggen. Colonnes mieren decoreren de muren. Daar kunnen zelfs Sjaak en collega’s niet tegen opeten. We hebben een hostel bij een Duits echtpaar die blijkbaar niet zo goed zijn in het uitroeien van ongedierte maar wel heel grundlich de was kunnen doen.

Vandaag zijn we het nationale park ingegaan. Als echte Nederlanders/studenten besloten we om geen gebruik te maken van de diensten van een gids (tegen een tarief van 20$ per persoon). Gelukkig blijken we zelf over goede speurzin te beschikken met als resultaat veel leguanen, krabben en apen. Ook een luiaard, wasbeertje, gordeldier en peccari/capibari(tsja, in dat geval is een gids wel handig) hebben de revue gepasseerd.

De huur van twee snorkelsets bleek helaas niet al te nuttig. Ondanks goede aanbevelingen in het park en in de Lonely Planet bleek het water niet helder genoeg om iets te zien met snorkelen. Gezien de stroming wilde ik niet al te ver uit de kust zwemmen waar het dus wel helder was (de branding werpt heel veel zand op). De branding is hier trouwens heel anders als in Nederland, je wordt echt de zee in gezogen en het water stroomt echt keihard op- en af. Je voeten krijgen een gratis scrub van al het zand en stenen en als de golf weg is sta je ineens 5 cm dieper in het zand.

Nu zijn we dus (jaja, je raad ‘t al) aan het internetten in een internetcafe waar de bits en bytes met de snelheid van veel wc-papier door een te dunne rioleringsbuis door de kabels geperst worden.

Na NP Santa Elena gingen we zondag waar we echt voor waren gekomen: Monteverde Cloud Forest Reserve, een prive gefinancierd nevelwoud. Met de taxi er naartoe, weer een behoorlijk hobbelige rit. We maakten een wandeling van ongeveer 3 uur. Veel dieren hebben we helaas niet gezien (we hebben de meest toeristische route gewandeld), het bleef bij wat vogels en insecten (vooral muggen ). Maar het was een schitterende wandeling! Om 14u namen we de bus terug. De rest van de dag hebben we lekker lui lezend doorgebracht.

In Puntarenas was het in tegenstelling tot in Santa Elena een stuk warmer… Gelukkig was het nog wel te hebben toen de boot ging varen. Na een uur kwamen we in Paquera aan, waar we verwachtten nog een hele tijd wachtend op de aansluitende bus te moeten doorbrengen, maar gelukkig klopte deze dienstregeling ook niet, en konden we meteen instappen Rond 16u kwamen we aan in Montezuma, en na onze bagage in de cabinas afgezet te hebben, gingen we meteen even de zee/oceaan ‘uittesten’. Na een lekker avondmaal gingen we moe van de lange reis (10 uur onderweg) op tijd naar bed. De volgende ochtend verkasten we naar een ander hostel, want er zaten allemaal zandvlooien (of zoiets) in de kamer en de veren van de matras staken half naar buiten. Nu hebben we een hele fijne kamer in een hostel dat zo goed als leeg is, waardoor we toch een prive douche hebben, een een bovenverdieping vol hangmatten voor ons alleen

Nou, na een weekje zonder internet komt hier weer een update.

Na de watervaltuinen zijn we de volgende dag doorgereisd naar NP Tortuguero. Om 9u vertrok de bus naar Cariari, waar we over moesten stappen op een bus richting de ‘docks’ in Geest. De busrit was echt onvergetelijk… Ontzettend warm, volgestopt met locals, en we reden over een hobbelige zand/keienweg dwars door een bananenplantage. In een ander reisverslag las ik dat iemand had geschreven: ‘tijdens de busrit werden al mijn organen op een andere plek gerammeld’. Dit vind ik wel een passende omschrijving :S

Na ruim een uur kwamen we bij de docks en voeren we met een bootje naar Tortuguero Village waar we halverwege de middag aankwamen. Het klimaat was hier heel anders dan in de centrale vallei: heet en vochtig. De rest van de middag en avond hebben we dus maar besteed aan acclimatiseren in de hangmat

De volgende ochtend vroeg (06u) zaten we al in een kano om met gids Alexander een 3 uur durende tocht te maken door de kanalen van het nationaal park. We spotten veel dieren: kaaimannen, schildpadden, vele vogels, leguanen, enz. Onze gids was gespecialiseerd in vogels, en als hij een vogelgeluid hoorde, wist hij meteen welke vogel het was. Om 9u waren we terug, en de rest van de dag hebben we praktisch alleen maar geacclimatiseerd (lees: geslapen). Die avond werden we weer wat actiever en deden een turtle tour die we bij dezelfde gids geboekt hadden. Om 20u verzamelden we met nog een aantal andere groepjes aan de kust, waar Alexander al op ons wachtte. Op het strand waren zogenaamde turtle watchers actief die zochten naar nestelende schildpadden. Zodra ze die hadden gevonden namen ze via de walkie talkie contact op met de gidsen die ons meenamen het strand op. Na een half uurtje lopen zagen we een schildpad terug kruipen naar zee, ze was net klaar met eieren leggen. Een paar meter verderop was een andere schildpad net bezig met eieren leggen. Indrukwekkend om te zien hoe zo’n groot (1 tot anderhalve meter) dier zo kwetsbaar is op dat moment. Ze poepte zo’n 80 eieren uit, en we mochten ook kijken hoe ze het nest bedekte met zand. Heel bijzonder allemaal!

Woensdag zat ons verblijf in Tortuguero er al weer op, en reisden we verder naar La Fortuna. Weer dezelfde boot terug naar de docks in Geest waar een shuttlebusje op ons wachtte. We hadden die geboekt omdat dat ons veel reistijd en een extra overnachting in San Jose zou besparen. Het was 4,5uur rijden naar La Fortuna, en samen met een ander nederlands stel gingen we op weg. Onderweg pikten we nog wat andere reizigers op. Maar toen sloeg het noodlot toe De accu van het busje viel uit… Na wat geduw bleek de accu echt leeg te zijn, dus onze chauffeur reed met een ander busje naar het dichtstbijzijnde dorp om een nieuwe accu te kopen. Een half uur later was hij terug en toen hij de accu had ingebouwd konden we gelukkig weer verder. Met wat vertraging kwamen we uiteindelijk om 20u (ipv 17u) in La Fortuna aan, waar onze chauffeur ‘wel een hotel wist’. We mochten de kamers bekijken, maar besloten dat we het er niet echt gezellig vonden (lees: kale spaarlampen aan het plafond…) en de eigenaar wat te opdringerig. We vertrouwden dus maar op onze intuitie (en de lonely planet) en zochten Cabinas Sleep Inn op. Helaas volgeboekt, maar eigenaar Carlos had nog een Sleep Inn nummer 2 waar hij ons heenbracht. Hier was nog een dormitory-room vrij door een gecancelde boeking, lekker luxe met 5 bedden en een prive badkamer, en daar mochten wij voor $5,- pp overnachten op voorwaarde dat we de volgende nacht dan wel in een gewone 2 persoonskamer zouden slapen. Geen probleem Nog even het dorp in om wat te eten, en toen lekker slapen.

De volgende dag liepen we even het dorp in om een plek te zoeken om te ontbijten, en we waren de hoek nog niet om of we zagen de actieve vulkaan Arenal liggen! Helemaal vrij zichtbaar uit de wolken! We waren natuurlijk aangekomen in het donker, dus we hadden geen idee dat de vulkaan zo dichtbij was. Heel indrukwekkend! Ik geloof dat ik wel 100x tegen Gijs heb gezegd: ‘kijk nou, een echte vulkaan!’. Na het ontbijt hadden we met eigenaar Carlos afgesproken om te bekijken welke excursies de moeite waard waren.

We besloten die middag met een taxi (Lui… Nee hoor, het was een 7km lange, enorm steile klim over zandweg) naar de watervallen van La Fortuna te gaan om daar te zwemmen. De waterval was 70 meter hoog, en kwam met een enorme kracht neer in een meertje. Niet echt ideaal om daar te zwemmen. Maar een stukje verderop stroomafwaarts was het water wat rustiger en vormde een soort meertje. Het water was heerlijk koel na de verhitte wandeling, dus gauw sprongen we er in Het was echt een klein paradijsje, zo mooi!

Daarna met de taxi weer terug, en even geslapen.

‘s Avonds gingen we op weg naar onze 2e en 3e excursie. Eerst nam Carlos ons mee naar de noordzijde van de Arenal om de lava flow te bekijken. Het was redelijk helder, dus we hadden het geluk alles goed te kunnen zien! Prachtig hoe je de rode lava omlaag ziet stromen! Daarna bracht hij ons naar Baldi Termae Hot Springs: mineraalrijke baden van verschillende temperatuur, verwarmd door de vulkaan. Het waren letterlijk ‘hot’ springs, sommigen waren zo heet dat je je voeten bijna brandde (67 graden celcius). Er waren helaas maar weinig baden die echt aangenaam waren om in te zitten. Maar gelukkig waren er ook koude baden, waarin we dan ook relatief veel tijd doorbrachten

Om 22u kwam Carlos ons weer halen om nog even naar de lava te kijken. Dit keer zagen we een iets grotere uitbarsting.

Vrijdagochtend reisden we verder op weg naar Monteverde. We hadden een jeep-boat-jeep tocht geboekt om er te komen, ook dit was tijdbesparend. Met een shuttlebusje werden we om 07.30u opgehaald bij onze cabinas in La Fortuna en naar Lake Arenal gebracht, vanwaaruit we over dit stuwmeer voeren. Aan de overkant van het stuwmeer stond weer een shuttlebusje op ons te wachten waarmee we naar Santa Elena reden, waar Carlos ons een cabina had aangeraden: Monteverde Paraiso. We kwamen om 11u aan, en om 12.30u werden we opgehaald voor een excursie die we vantevoren ook al geboekt hadden: de Aventura Hanging Bridges. Een anderhalf uur durende wandeltocht door het nevelwoud van Santa Elena, af en toe onderbroken door hangende bruggen in de top van het woud. Dat was weer eens een ander gezichtspunt We zagen weer vele vogels (o.a. uilen en een vogel die schijnbaar familie is van de quetzal (=ook symbool in Costa Rica). De gids wist ons vanalles te vertellen over allerlei planten en bomen. Natuurlijk werden we weer overvallen door regen, maar gelukkig hadden we (nieuwe!) ponchos bij ons. Het laatste stukje konden we in de binnenkant van een uitgeholde boom (zie foto) naar de laatste brug klimmen, maar plotseling begon het keihard te onweren en te bliksemen. De gids trok me haast omlaag uit die boom (ik zat nog niet zo heel hoog gelukkig) en gebaarde me bij die boom weg te rennen. Gijs die inmiddels al boven was moest supersnel de rugzakken die omhoog waren getakeld losmaken en over de brug naar de overkant rennen. Met onweer wil je echt niet in zo’n hoge boom zitten of op zo’n metalen brug staan… Gelukkig waren we al bijna bij het einde en was het in-/uitgangshuisje vlakbij. Met het busje werden we weer naar onze cabinas gebracht. De rest van de middag bleven we maar binnen, want het regende pijpenstelen, tot ‘s avonds laat.

Groetjes Josine

Opvallende dingen in Costa Rica na de eerste week:

- veel onverharde wegen waar je compleet door elkaar gerammeld wordt als je in de bus zit

- het spaans verstaan valt ons nog redelijk mee. Als het wat snel gaat en het moeilijk te volgen is, snap je op de een of andere manier toch wat ze bedoelen. En met handen en voeten antwoorden gaat best

- in monteverde is het boerenland. Hier zijn nog cowboys die koeien drijven. De koeien hebben flinke hoorns, en gaan trouwens niet aan de kant voor auto’s…

Een kort verslagje van dag 2.

Na een korte nacht zijn we om 05u opgestaan en hebben we om 06.30u de bus genomen naar de watervaltuinen (Les jardines de Catarata la Paz). Na een busrit van ongeveer 2 uur kwamen we bij het park aan. De entree was vrij prijzig, maar het was het geld dubbel en dwars waard!
Eerst kon je door een vlindertuin lopen, waar het hele proces van pop via rups tot vlinder te zien is op informatieborden en natuurlijk ook in het echt Er vlogen schitterende vlinders rond, o.a. de blauwe morpho (= soort symbool van Costa Rica). Daarna was er een kolibri tuin, waar de kleine vogeltjes bij voederbakjes met suikerwater bleven rondfladderen. Ze zijn echt erg mooi, maar ook heel snel en daarom moeilijk te fotograferen… Vervolgens volgden een serpentarium (slangen) en een ranarium (kikkers), waarna de route verder liep door de waterval tuinen. Er was een trail zodanig aangelegd dat je een serie van 5 watervallen heel mooi kunt bekijken. Wat een ervaring, om onder zo´n donderende waterval te staan! Je moest haast schreeuwen om elkaar te kunnen verstaan bij het lawaai van het omlaag stortende water.
Gelukkig bleef vandaag de regen uit tot het moment dat we weer in de bus stapten terug naar San Jose.
Vandaag vroeg naar bed. Morgen een flinke trip voor de boeg naar NP Tortuguero.

Liefs Josine

p.s. Typisch Costa Rica na dag 2:

- uitkijken dat je je nek niet breekt als je over straat loopt. De putten zijn hier nl niet afgedekt met putdeksels, dus als je niet uitkijkt loop je er zo met een been in… De goot aan de zijkant van de straat is niet meer echt een goot, maar meer een kloof. Zo diep en breed dat de bewoners een speciale constructie bouwen om met hun auto van hun garage de weg op te komen (zodat ze niet vast komen te zitten/hun voorbumper niet eraf rijden).

- je kunt het wc papier hier niet in het toilet deponeren. De rioleringsbuizen zijn nl te smal om het weg te kunnen spoelen. Vandaar dat er een fijn prullenbakje naast de wc staat waar je het papier kwijt kunt. Toch is het even wennen, je moet er echt bij nadenken, anders is het te laat en ligt het papier toch in de wc…