Gijs en Josine’s Reisverslagen

Sawadee!

Bij deze nog even gauw een laatste update voordat we vannacht Thailand zullen verlaten en richting Nederland zullen vertrekken…

Na Railay en Krabi zijn we vertrokken richting de oostkust van Thailand. In de tuktuk ontmoetten we de amerikaanse Alicia, die ook richting Ko Tao ging. Gezellig! Vanuit Krabi gingen we met de bus naar Surat Thani, en vanuit daar de nachtboot naar Ko Tao. De nachtboot was een soort vrachtschip bedoeld om de eilanden te bevoorraden, met een extra dek met matrassen om passagiers te vervoeren. Niet super comfortabel en snel, maar wel goedkoop.

Read the rest of this entry »

Sawadee kha!

Op weg naar het zuiden dus, maar niet voordat we weer van een thaise massage hadden genoten

In nog geen twee uurtjes vlogen we met Thai Airways van Chiang Mai naar Phuket. Een bestemming die we eigenlijk niet wilden aandoen, maar reistijd-technisch toch wel handig bleek te zijn. Klein probleempje: de ticketreservering (via internet met creditcard) was niet goed gegaan… Gelukkig was de vlucht nog niet halfvol geboekt, waardoor we alsnog mee konden met de vlucht. Er waren zelfs nog plekken aan het raam vrij Verder alles prima geregeld, fijne maatschappij, stipt, en we kregen zelfs een maaltijd in het vliegtuig! Na het inchecken werden we aangeklampt door een paar Thaise tienermeisjes die voor engels een interviewopdracht moesten doen. Uiteraard vlogen ze weer direct op de blanke hunk af, die hen natuurlijk graag te woord stond 

Na een korte vlucht arriveerden we in Phuket, alwaar we opgewacht werden door tig minivan-drivers en verkoopsters van shopping-discount-cards… Wij wilden alleen maar wegwegweg! Gauw een minivan naar Phuket town genomen om daar te overnachten, zodat we de volgende ochtend (zondag) vroeg op weg konden naar Railay, Krabi.

Tijdens de busrit blijkt de chauffeur een scheurneus eerste klas. Op de snelweg probeert hij de ‘ideale lijn’  te pakken, waarbij hij twee, soms wel 3 rijstroken nodig heeft. Inhalen op een eenbaansweg, in een bocht met tegenligger?! Hij draait er zijn hand niet voor om: de tegenligger gaat wel op de rem of over de vluchtstrook… Bij een checkpoint volgt een politie controle, waarbij de ‘arm der wet’ erg amicaal blijkt met toeristen: “Hey you! hehehe”, stoot hij Gijs aan, en loopt weer door.

De 3 uur durende busrit, een korte taxirit en een longtailboat tochtje later stonden we op Hat Railay West, vanwaar we een stukje moesten lopen naar Railay Viewpoint Resort, op het oost-strand, dat we hadden uitgekozen. Op Railay waren bijna alleen maar resorts, dus dit keer hadden we verplicht een wat luxere accommodatie Ook niet verkeerd. Daar hoort natuurlijk ook een wat luxere maaltijd bij: seafood, vers van de grill! Op het resort liepen enkele superlieve katjes rond, van 2 maanden oud! Zoooo schattig! Een geliefd foto-object

Maandag hebben we diamond cave bekeken, een grot met een soort ‘waterval’ van glimmend quartz. Volgens de legende zou dit het ‘grand palace van de sea princess’ zijn, waarvan de geest sinds haar dood op het schiereiland rondwaart. ‘s Middags zag Gijs zijn kans schoon om de kalkstenen rotsen uit te testen op klim-geschiktheid. Hij heeft zich goed vermaakt met verschillende routes op de prachtige ‘Thaiwand wall’.

Voor dinsdag hadden we een snorkeltour op de phi-phi islands met gepland. Door ervaring wijzer geworden, was ik ditmaal wel voorbereid en had ik de nodige reistabletjes genomen om te voorkomen dat ik ook hier de vissen zou gaan voeren Gelukkig hielp het, en hebben we een fijn snorkelavontuur beleefd. Met een snelle speedboat werden we naar de eilandjes gebracht. En zo’n speedboat heet natuurlijk niet voor niets speedboat, de stuurman maakte flink vaart, en als fijne verrassing ging hij ook nog eventjes stunten (een flinke sprong maken, wat enkele luide gilletjes opleverde ). Als eerste bezochten we bamboo island, een superwit zandstrand, met een blauwer dan blauwe zee waarin wat koraal en fijne visjes te zien waren. Fijn om te weten: er stonden bordjes op het strand met een tsunami-evacuation route… Daarna stopten we bij Lohsamah bay waar een enorm en prachtig koraalrif was, en heeeel veel verschillende vissen! Supermooi! We baalden er enorm van dat we geen onderwatercamera (gekocht) hebben… Vervolgens bezochten we de viking cave, waar zwaluwnestjes verzameld worden (een delicatesse in China), Pileh Bay, en Maya Bay. De laatste is bij sommigen misschien bekend van de film ‘The Beach’. Toen volgde een massale lunch op Ko Phi Phi Don, het grootste eiland. Na de lunch bezochten we nog monkey beach, waar vele brutale aapjes rondrenden. Sommigen zo brutaal dat ze enkele onoplettende fotografen belaagden… Een laatste plons bij Hin Klarng op open zee bij een rif, waarna de terugtocht volgde. Een bijzonder mooie, maar vermoeiende dag.

Woensdagochtend maakten we een kanotour bij Ao Thalane, een mangrove gebied vlakbij open zee. Omdat we deze tour bij hetzelfde bureau hadden geboekt, kregen we deze door de ‘discount’ gratis! Altijd fijn Ook hier weer zagen we veel aapjes, ook veel mama-aapjes-met-baby. Sommigen zo brutaal dat ze gewoon op/in de kano’s sprongen en vanuit daar de omgeving observeerden

Die middag vertrokken we richting Oostkust, met een transfer wederom geboekt bij hetzelfde tourbureau, waardoor we ook hier weer een beetje korting kregen We werden na de kanotour naar Krabi gebracht, waarna we met een taxi naar het busstation gingen. In zo’n 2,5 uur werden we met een pimp-bus (lees: met fijne roze gordijntjes) naar Surat Thani gebracht, vanwaar we enkele uren later met de overnight boat (een soort bevoorradings vrachtschip voor de eilanden) vertrokken richting Ko Tao, oftewel: Turtle Island! Om 23u vertrokken we, en om 06.30u kwamen we daar aan. Op de pier stonden enkele duikscholen ons al op te wachten met fijne brochures en mooie praatjes, maar wij wilden toch liever zelf wat rond-shoppen, en kijken welke duikschool ons het beste beviel. Inmiddels hebben we een (naar ons idee) kleine, fijne duikschool gevonden, waar we morgen met onze PADI Open Water Course gaan beginnen

Liefs, Josine

Sawadee!

Deze keer een update vanuit het noorden!

Vorige keer zaten we in Sukhothai waar we dinsdag het historisch park per fiets hebben verkend. Wederom veel ruines, gelijkend op die in Ayutthaya, maar net een iets andere stijl.

Het werd tijd voor wat echte tempels in plaats van ruines, dus vertrokken we woensdag richting het noorden, naar Chiang Mai om precies te zijn. Het leek een redelijk luxe bus, deze had in ieder geval airco, maar algauw merkten we dat de schokdempers niet meer zo goed werkten… We zaten letterlijk te stuiteren in onze stoelen! Dit was nog erger dan de      goedkope bussen die we daarvoor hebben gehad… Na een nogal hobbelige busrit van zo’n 5 uur arriveerden we op het busstation in Chiang Mai. Nog niet half uit de bus gestapt, werden we al besprongen door tig mannetjes die ons een ride naar het hostel wilden geven. Gauw maar eentje uitgekozen, want zolang we niemand hadden aangewezen, bleven ze zich opdringen. In Sukhothai hadden we een leuk stel ontmoet die net uit Chiang Mai vandaan kwamen, zij hadden in het Smile Guesthouse verbleven, en dat was goed bevallen. Daar gingen we dus naar op weg. Fijne kamers met airco, en een zwembad in de ‘tuin’. Eenmaal gesetteld, besloten we de omgeving te verkennen. Per tuktuk lieten we ons naar de Night Bazaar rijden, een van de meest touristische attracties van Chiang Mai. Toen we daar aankwamen, wisten we waarom: overal waar je keek rijen en rijen stalletjes op straat en in een soort markthal die allemaal dezelfde spullen verkopen. We zijn maar gewoon gaan ‘verdwalen’ om te kijken wat ze zoal aanboden. Algauw ontdekten we ook allerlei eetstalletjes, waarbij we ons tegoed deden aan het lekkers!

Donderdag bezochten we Wat Phra Doi Suthep (een klooster op de berg Doi Suthep). We keken onze ogen uit! Alles blinkend en van goud! Prachtig! Gelukkig was het niet zo heel druk, waardoor we op ons gemak konden rondkijken en foto’s maken, want dat was hier bepaald geen straf! We hebben ons laten ‘zegenen’ door een buddhistische monnik, en hebben een ‘good luck’ armbandje gekregen. Wel bijzonder om eens te hebben meegemaakt. Daarna bezochten we Wat Chiang Man. Daar ontmoetten we een chauffeur die ons voor 100 baht wel twee tempels (die we sowieso nog wilden bekijken) wilde laten zien, en ons naar Bo Sang wilde brengen. Bo Sang wordt ‘umbrella village’ genoemd, omdat ze er o.a. fabriekjes hebben waar ze (duh) parasols maken en beschilderen. Maar naast parasols zijn er ook nog winkels waar je juwelen, zijden/cashmieren maatpakken, lacquerware (gelakte bamboe gebruiksvoorwerpen), zilver, enz. kan kopen. Natuurlijk gaan daar massa’s toeristen naartoe, allemaal gebracht door chauffeurs zoals de onze, die hopen commissie op te strijken door mensen die zich laten verleiden door alle hebbedingen. Wij hebben daar niks gekocht (wij zijn nederlanders: kijken kijken, niet kopen), het was ook haast onbetaalbaar, maar het was wel grappig om te zien hoe al die dingen gemaakt worden. We hebben toch het proces van juwelen/sieraden maken, zijde weven, tapijt knopen, parasols en lacquerware maken gezien. Daarna hebben we nog de Wat Chedi Luang en de Wat Phra Singh bekeken. Toen vonden we het wel genoeg geweest, het was een erg lange middag…

Vrijdag (vandaag) hebben we een Thaise kookcursus gedaan bij Baan Thai Cookery School. Om half 10 werden we opgehaald, en met een groepje van 7 togen we onder leiding van onze docent-kokkin naar een locaal marktje (waar het wemelde van de kook-klasjes). We kregen uitleg over alle veelgebruikte ingredienten van de Thaise keuken: allerlei groenten, fruit, vlees/vis, kruiden, noodles en rijst. Het duizelde ons van alle geuren (en van de visboer die we zojuist een vis hadden zien onthoofden)! Terug bij de kookschool gingen we zelf aan de slag. Ieder kon 6 gerechten kiezen die we gingen maken en daarna uiteraard mochten opeten Gijs en ik probeerden natuurlijk zoveel mogelijk verschillende dingen. Nu kunnen we stirfried prawn with curry powder, spring rolls, hot and sour prawnsoup, chiang mai noodle with chicken, red curry, deep fried banana, fried cashew nut with chicken, chicken in coconut milk, green curry with chicken en mango with sticky rice maken! Om 15.30u was de middag afgelopen, en we kregen een receptenboekje mee zodat we thuis ook nog eens Thais kunnen koken! Super leuk om een keer gedaan te hebben! Het was ook een erg gezellig groepje, dat heel toevallig bestond uit 6 Nederlanders (zoveel hadden we er tijdens deze reis nog niet bij elkaar gezien). De rest van de middag brachten we lezend aan het zwembad door. ‘s Avonds gingen we weer naar de Night Bazaar, ditmaal om souvenirs in te slaan!

We verbazen ons er over hoe goedkoop alles hier is! Ter vergelijking:

- een flesje cola van 0,6 liter kost hier 15 baht (= 30 cent)

- een 1,5 liter fles water kost 10 baht (= 20 cent)

- een flink bord fried rice with chicken (lijkt op nasi) kost 40 baht (= 80 cent)

- een busrit van 5 uur in een airco bus kost 240 baht (= 5 euro)

- een 3e klas treinkaartje voor een uur treinen kost 13 baht (= 26 cent)

- een 2e klas treinkaartje (airco) voor 3 uur treinen kost 390 baht (= 8 euro)

- een overnachting in een airco kamer met eigen douche en toilet kost tussen de 400 en de 700 baht (8 tot 14 euro) per kamer.

Morgen an het eind van de middag vliegen we met Thai Airways met een binnenlandse vlucht naar het zuiden. We hebben overwogen om die afstand met de trein te overbruggen, maar dat kost zo ontzettend veel tijd..! Alleen van Chiang Mai naar Bangkok met de nachttrein duurt al 12 uur, en dan moet je nog vanuit Bangkok ongeveer zo’n zelfde afstand naar het zuiden… Terwijl je het met 2 uurtjes vliegen achter de rug kan hebben! En voor de prijs hoef je het ook niet te laten!

Volgende update dus vanuit een strand-achtiger omgeving!

Liefs, Josine

Gijs’ wist-je-datjes:

-In Thailand eten ze altijd met een vork en een lepel. Nu weet ik wel dat er mensen zijn, en daar wil ik me bij deze van distantieren, die in Nederland hetzelfde doen. Het is onkies om de vork in je mond te stoppen.

-Als je ergens drinken koopt krijg je er automatisch rietjes bij. Vaak zijn de rietjes wel een stuk korter dan de fles hoog is dus noodgedwongen moet je dan toch vaak de fles aan je lippen zetten.

-Dat drinken kun je hier overigens ook kopen in plastic zakjes (soort boterhammenzakjes met hengsels).

-Dat concurrentie hier tegelijkertijd een normaal maar ook vreemd begrip is. Ze concurreren namelijk bijna alleen op prijs (lees: ze zijn binnen een stad allemaal even duur maar in een stad met bijv. veel dezelfde winkels is de prijs lager dan in een stad met weinig van die winkels). Op assortiment of service concurreren doen ze niet. Het is hier heel normaal dat je op een markt wel 10 kraampjes met exact hetzelfde tegenkomt.

Hi there Farang!

Na ons vorige bericht hebben we vrijdagochtend in Kanchanaburi nog een fiets gehuurd, waarmee we het stadje zijn doorgecrosst naar de Bridge over the River Kwai. Maar niet voordat we eerst het Thailand-Birma railway centre hadden bezocht: we wilden natuurlijk wel wat meer van de geschiedenis weten! Erg indrukwekkend om via foto’s, voorwerpen en informatieborden te zien hoe verschrikkelijk de omstandigheden zijn geweest waarin de Prisoners of War aan de brug hebben gewerkt! Eigenlijk was het museum veel indrukwekkender dan de brug zelf…

Na de tijgers en de olifanten vaarwel te hebben gezegd, gingen we vrijdagmiddag op weg naar de ruines in Ayutthaya! In zo’n 4 uur reden we voor een schijntje in twee verschillende rammelbussen, temidden van hordes Thaise schoolkinderen, een stukje richting het noorden. Tijdens een korte stop komt de heerlijke geur van vers gegrilde sate ons tegemoet, gevolgd door een mannetje die ze verkoopt: 10 stokjes voor 20 baht (= 40 cent). Heerlijk! Daar hebben wij wel zin in! Onderweg glijden oneindige rijstvelden aan ons voorbij, afgewisseld door een enkele boerderij. Plotseling, alsof hij er willekeurig is neergeplant, een tempel. En dan weer… rijstvelden. We rijden Ayutthaya binnen, en kijken (nu al) onze ogen uit! Overal prachtige ruines! Dat belooft wat! Stilzwijgend genieten we alvast van wat ons morgen te wachten staat.

Volgens Lonely Planet is Baan Lotus Guesthouse veruit het beste hostel in Ayutthaya. Met een tuktuk worden we er naartoe gereden. De schattige eigenaresse (een vrouwtje van een jaar of 60) geeft ons in ’hakken-en-plakken-engels’ uitleg over het guesthouse en over de tour die zij aanbiedt. De kamer is geweldig! Fijne bijkomstigheid: met airco Toch wel prettig in dit klimaat!

Zaterdag huurden we een fiets waarmee we het historisch park verkenden. We hebben vele ruines gezien, liggende buddha’s, zittende buddha’s, en nog meer ruines. Machtig om je voor te stellen hoe het er vroeger uitgezien moet hebben, in de glorie tijd! Die avond namen we deel aan de tour van het guesthouse. Samen met twee Duitse jongens en een Engels stel van onze leeftijd propten we ons in een tuktuk, en werden zo door Ayutthaya rondgereden. We deden alle verderweg gelegen ‘Wat’ (= tempel) aan. Ook bezochten we de Royal Elephant Kraal. Een kamp waar olifanten worden verzorgd en opgevangen, nadat ze ‘gewerkt’ hebben (lees: touristen hebben vermaakt) of met pensioen zijn van hun ‘houthakkerswerk’. Mooi om te zien hoe ze daar vrij kunnen rondlopen! Na afloop werden we afgezet bij een nightmarket met allerlei eetkraampjes. We hebben bij een aantal stalletjes elke keer iets kleins besteld: Een soort ‘pannekoek’ van bladerdeeg, gevuld met kip/banaan/… En een sateprikker met daaraan bolletjes vlees/vis gespiest die gefrituurd werden. Erg lekker! Wisten we nu maar wat dat precies was…

Zondagochtend bezochten we nog 2 ruines. ‘s Middags namen we de trein naar Lopburi. Voor 25 cent p.p. konden we een uur lang in een volgepakte rammeltrein met open ramen richting Lopburi rammelen. We namen daar een hotel, ook weer heel cheap. ‘s Avonds gingen we in de oude stad wat eten. In de buurt van een khmer-style monument zaten allemaal apen! De hele stad zat vol met apen! Overal kwam je ze tegen. Ze zijn erg brutaal, en totaal niet bang. Eigenlijk moeten de inwoners er niks van hebben, maar omdat de nieuwsgierige toeristen die op de apen afkomen flink wat geld in het laatje brengen, ondergaan ze de puinhoop die de apen maken toch maar. Achteraf gezien was Lopburi niet zo interessant.

Maandagmiddag (vandaag) namen we de special express train (sneller, en met airco) naar Phitsanulok, waar we de airco bus namen naar Sukhothai. Daar zijn we nu, na ruim 4,5 uur onderweg te zijn geweest, in een knus guesthouse.

Liefs, Josine

Gijs’ wist-je-datjes:

-Het hier heel normaal is om karaoke CD’s of DVD’s te luisteren/kijken. We hebben as we speak een instrumentale synthesizerversie van Your Song van Elton John op de achtergrond.

-Om 8.00h ‘s morgens het volkslied afgespeeld wordt op (iig) stations en dat iedereen dan netjes gaat staan.

-De tuk-tuk chauffeurs precies weten hoe laat Nederland tegen wie moet voetballen.

-Elke grote stad zijn eigen lantaarnpalen heeft. We hebben ze al gezien in de vorm van boogschutters en grote vogels.

-Een volledige boulevard in Ayutthaya is opgesierd met keramieken hanen in alle maten (van 10cm tot 3m) omdat een koning van lang geleden van hanenvechten hield. Hanenvechten is nu overigens verboden.

-Thai make-up gebruiken om hun huid lichter te maken (doe die zonnebank dus maar weg). Een lichte huid wordt hier als mooi gezien.

Speciaal voor Gijs v H.:

-Er zijn zeker veel jongens die eruitzien als meisjes incl. make-up enz.

Gr. Gijs

Dit is de Thaise begroeting die je hier overal hoort! Vanuit een bloedheet internetcafe in Kanchanaburi ons eerste bericht

Na een vlucht van 10 uur (en een tijdsverschil van 5 uur) kwamen we dinsdag om 07u ‘s ochtends (locale tijd) in Bangkok aan (02u NL tijd). Eerste indruk toen we het geairconditionede vliegveld verlieten: we zijn in een broeikas terecht gekomen, je ademt warme vochtige lucht. In een overdreven luxe ijskoude airco-taxi (we hadden per ongeluk de ‘verkeerde’ genomen, normale taxi’s stonden iets verder weg dan onze neus lang was…), gingen we naar het zuidelijke busstation. Het verkeer viel ons eerlijk gezegd nog mee, al was het wel even wennen dat ze hier links rijden. Algauw hadden we de juiste bus gevonden die ons naar Kanchanaburi kon brengen. Zo’n twee uur later kwamen we daar aan. Goed en wel uit de bus gestapt, haalde een vrouwtje ons over om met een ’open taxibus’ naar ons hostel te rijden. We hebben een fijne kamer in een soort boomhut met uitzicht op de River Kwae (juist, die van de brug). Sloom van de warmte en moe van het tijdsverschil hebben we eerst maar even geslapen. Aan het einde van de middag voelde het als in het alom bekende liedje van Rob de Nijs: zachtjes (nou ja, zachtjes…) tikt de regen tegen het zolderraam… Het hemelwater kwam met bakken naar beneden (tsja, regenseizoen)! ‘s Avonds hebben we heerlijk en super cheap (nog geen 10 euro voor 2 personen) uitgebreid gegeten! Het zweet breekt je spontaan uit bij het proeven van de Thaise aromatische gerechten, maar gelukkig hebben we ook al een favoriet drankje ontdekt om dat probleem op te lossen: Lassi! Heeft niks met honden of rijst te maken maar het is een mix van ijs, yoghurt en suiker, in verschillende smaken (mango, banaan, citroen, enz.), heerlijk!!!

Na een goede nacht rust (daar waren we wel aan toe), gingen we woensdag naar de Erawan-watervallen. Erawan is het drukstbezochte Nationaal Park van Thailand, met watervallen op 7 niveaus, waarvan een aantal zeer geschikt om te zwemmen. In een locale rammelbus begonnen we aan de 1,5 uur durende rit. Gelukkig was het in het begin nog niet heel erg druk in het park, maar algauw werden we achtervolgd door een grote groep Nederlanders… We hebben de hele trail gelopen tot de bovenste waterval, en werden beloond met uitzicht op het prachtige helderblauwe water. Op de terugweg hebben we uiteraard genoten van een frisse duik, ondertussen gade geslagen door nieuwsgierige en brutale aapjes! Toen Gijs aapjes ging kijken, werd Gijs zelf het bekeken aapje: een groep Thaise schoolmeisjes vond de blanke hunk zeer interessant Toen weer de terugreis met de rammelbus aanvaard. Eenmaal terug in het hostel besloten we onze eerste Thaise massage uit te proberen (dat hadden we wel verdiend na de vermoeiende klim naar de watervallen). Voor omgerekend zo’n 2 euro kun je je hier 40 minuten lang laten ‘mishandelen’. Even serieus: het was heerlijk! ‘s Avonds wederom heerlijk gegeten.

Voor donderdag (vandaag) hadden we twee tours geboekt. ‘s Ochtends een elephant ride and -bathing tour. Onze chauffeur heette Bum (klinkt als ‘boem’) en de regelneef heette Song (klinkt als ‘song’) Hobbelend op een olifant maakten we een ritje, en daarna gingen we ermee de rivier in! Machtig, hoe groot en sterk die dieren zijn! Nooit geweten dat je ook zeeziek kan worden op een olifant, en het is ook niet erg goed voor je rug… Gelukkig bewegen ze zich in de rivier iets gracieuzer, en spelen ze met water (lees: op commando van de mahoud spuit de olifant je nat). Lekker verfrissend!

‘s Middags bezochten we de Tigers Temple: een tijger-conservation project, opgezet door monikken. Voor 300 baht (6 euro) mag je op de foto met een aantal tijgers die zo suf/slaperig zijn dat ze geen boe of ba meer zeggen… Enorm toeristisch, maar het toegangsgeld gaat naar de bouw van een groot nieuw onderkomen voor de tijgers, da’s dan wel weer fijn om te weten.

Morgen gaan we nog naar ‘The Bridge over the River Kwae’, waarna we door zullen reizen naar Ayutthaya.

Liefs, Josine

Gijs’ wist je datjes:

- Veel winkels en huizen een tempel ‘maquette’ in hun tuin hebben staan als een soort altaar.

- Je het Boedhisme overal tegenkomt, in bussen, restaurants, winkels, enz.

- Datzelfde geldt voor de koning van Thailand (ziet er overigens uit als een aimable opa). Op iedere straathoek en in elke kamer in elk gebouw heb je 99% kans dat je zijn beeldtenis tegenkomt.

- Dat Thai overhangende rotsen en bomen proberen te ondersteunen door er overal kleine takjes onder te plaatsen (de echte reden hebben we nog niet kunnen achterhalen)

- Dat werktijd en prive-tijd in Thailand hetzelfde zijn. Iedereen is eigenlijk altijd aan het werk en heeft altijd vrij (lees: de huiskamer is hun winkel en hun winkel is hun huiskamer, hetzelfde geldt voor taxi’s e.d.)

- Thaise schoolmeisjes graag met stoere, gespierde & ontzettend knappe Westerse mannen op de foto willen (ik voelde me vereerd…

-Alle voertuigen van losse stroomdraajes aan elkaar hangen.

-Ze hier van autogordels nog nooit gehoord hebben.