Bandipur en op weg naar Kathmandu

Na een vroeg ontbijt gingen we vrijdagochtend richting busstation vanwaar we de bus naar Dumre zouden nemen. Na zo’n 2,5 uur kwamen we daar aan. Vanuit Dumre moesten we nog naar Bandipur zien te komen.

We konden kiezen: de locale bus was vol, maar we mochten wel op het dak mee reizen voor Rs 300 (3 euro); een jeep voor Rs 1600 per persoon; of een suzuki alto taxi voor Rs 1500 met z’n tweeen. Op het dak van de bus leek ons wat al te avontuurlijk, en de jeep vonden we belachelijk duur. Dus onderhandelden we nog wat over de suzuki-taxi en mochten uiteindelijk voor Rs 1200 mee. Nog steeds veel te veel betaald natuurlijk, maar op dat moment hadden we geen andere keuze. Omdat we nl nog geen accommodatie geregeld hadden, konden we niemand vragen om ons op te komen pikken. Er was ons verteld dat het ruim 35 minuten rijden was, maar dat was (uiteraard) veel korter.
Bandipur is autovrij, dus moesten we nog een stukje lopen met onze tassen. Dat was geen straf… Het leek alsof we in de Middeleeuwen terecht waren gekomen en we keken onze ogen uit. Er was een hoofdstraat met aan weerszijden prachtige vakwerkhuizen in Newari-stijl. Het was een groot openluchtmuseum: hier kon je wel foto’s blijven maken! Na even zoeken checkten we in in Bandipur Guesthouse. Daarna gingen we meteen weer terug naar de hoofdstraat waar we op een ‘terrasje’ gingen zitten. Wat een bedrijvigheid en drukte overal! We keken onze ogen uit! Overal Nepali’s in hun mooiste kleding, in prachtige felle kleuren!

DSC02029_2   DSC02023_2  DSC02017_2In de verte hoorden we tromgeroffel. Iemand vertelde ons: “boven bij de tempel, daar is het te doen”. Tussen de drommen mensen door liepen wij ook naar boven. Locals droegen borden met offers (fruit, kokos, bloemen) met zich mee. En haast iedereen liep met een (levende) kip rond, in een tas/mand/los op de arm, of sleepte een geit aan een touw mee. Boven bij de tempel was het een drukte van jewelste! Een feestelijk gebeuren! Mannetjes liepen rond om noten, ijs en ballonnen te verkopen, en kindjes speelden vrolijk. Massa’s mensen stonden met hun kip of geit in de rij voor de tempel. We konden niet echt zien wat daarbinnen gebeurde, en liepen weer naar beneden. Een vrienelijke local vertelde ons dat de festiviteiten te maken hadden met de 7e dag van Dasain (‘Fulpati’). Mensen ‘aanbidden’ de kip. Boven in de tempel werden de dieren met een ‘heilig zwaard’ onthoofd. Mensen nemen het onthoofde dier weer mee naar huis en maken er een feestmaal van waar ze met de hele familie van genieten. Want alle familieleden die elders wonen of werken komen met Dasain terug naar Bandipur om dit feest te vieren met hun familie. Eenmaal weer beneden namen we onze positie op het terrasje weer in, en hebben 2 uur alleen maar om ons heen zitten kijken. Heel mooi en bijzonder! Al die mensen kwamen inderdaad weer naar beneden met hun onthoofde kip of geit, en hun benen/broek/sari onder het bloed… De vriendelijke local die ons eerder naar boven naar de tempel had verwezen, wist ons ook nog te vertellen dat er rond 16u/17u een processie door de hoofdstraat zou trekken waarbij ‘het heilige zwaard’ rondgedragen zou worden. Wij wilden dat uiteraard wel meemaken, en bleven op onze eerste rang positie op het terras. Om 17u hoorden we vanuit ons terras inderdaad trommels en muziek, en even later kwam de stoet langs. Een man in het oranje droeg het in een oranje doek gewikkelde zwaard van de tempel naar beneden en weer terug. Achter hem aan een hele horde locals. De processie was al gauw weer voorbij.

 

DSC02045_2    DSC02076_2     CIMG2329_3_2

Vlak voor de processie hadden we de Belgische Simon ontmoet. Met zijn drieen beklommen we na afloop van de processie de heuvel Thani Mai om de zonsondergang te aanschouwen. Terwijl wij nog onderweg waren, kleurde de zon de hemel en bergen achter ons rood gloeiend! Prachtig!! Helaas duurde dit moment maar heel kort… Omdat het daarna snel donker werd en we geen zaklamp bij ons hadden, daalden we in rap tempo weer af naar het dorp. We liepen terug naar het hotel waar we ons even wilden opfrissen. Om de hoek troffen we een minder prettige aanblik: een niet meer in-levende-staat-zijnde buffel, op zijn rug, half gevild, de kop een paar meter verderop… Gatver..!! Daar vergaat je toch wel een beetje de honger van… Helaas moesten we toch nog wat eten. Het werd een simpele pasta.
Zaterdagochtend zetten we om 05u de wekker om optijd boven op Thani Mai te kunnen zijn voor de zonsopkomst. We vertrokken in het donker en liepen weer de heuvel op. Boven troffen we Simon weer, en de Nederlandse Janneke en de Russische Micha. In het begin was het nog vrij bewolkt, maar plotseling zakte de bewolking en hadden we een korte view op de Himalaya. Daarna trok de mist weer op. Het was ook best frisjes… Soms kon je een kort moment wat van de bergen zien, en het volgende moment zagen we weer niks. Veel mensen gaven het op en gingen weer naar beneden. Wij hoopten toch nog op een mooi uitzicht en hielden het zo’n 2 uur vol. En we waren blij dat we zo lang gewacht hadden, want met vlagen was het uitzicht echt spectaculair en hadden we een fantastisch panoramisch uitzicht over de gehele bergketen! Eindelijk!!

SAMSUNG

We wandelden naar beneden en ontbeten met z’n vijven. Na het ontbijt besloten Gijs en ik met Simon en Micha naar Ramkot (een niet toeristisch dorp een stuk verderop) te wandelen. Na 3 uur lopen in een verzengende hitte hadden we Ramkot nog steeds niet gevonden… Simon liep verder, Micha en Gijs en ik liepen terug. Bij terugkomst lunchten we samen met pancake zo dik als taart. Daarna was het de hoogste tijd voor een verfrissende douche. ‘s Avonds aten we met z’n tweeen, de anderen hadden Bandipur al weer verlaten. Na het eten liepen we naar het uitzichtspunt Thundikel om de zonsondergang te  bewonderen. Deze was nog mooier dan die van gisteravond!! In stilte stonden we naar de bergen in de verte te staren die langzaam oranje-rood-paars kleurden. Onbeschrijflijk prachtig!!

DSC02256_2_2

In Bandipur Guesthouse (waar we sliepen) waren ze niet erg vriendelijk of gastvrij, dus we keken er naar uit om er weer weg te gaan! Zondagochtend zetten we om 7u de wekker, om 8u zaten we aan het ontbijt. We belden de busmaatschappij om ons er van te verzekeren dat de bus in Dumre zou stoppen om ons op te pikken. De busmaatschappij liet ons weten om 9.30u in Dumre te zullen zijn. Dat was vroeger dan we verwachtten, dus enige haast was geboden. Dus snel onze tassen ingepakt en uitgecheckt. Als we met de locale bus naar Dumre zouden gaan, zouden we waarschijnlijk te laat zijn voor de bus. Zekere voor het onzekere wilden we dus liever een taxi nemen. Met frisse tegenzin werd er een taxi voor ons gebeld die ons vanuit Bandipur naar Dumre bracht. Daar stonden we om 9u al langs de kant van de weg, wachtend op de bus. Dumre is een lelijk, stoffig highway-dorpje waar verder niks is. Al gauw kregen we gezelschap van de dorpsgek die tegen ons aan begon te kletsen. Hij wilde sigaretten of geld van ons (Rijke Westerlingen). Onze uitleg dat we geen sigaretten hadden en dat we hem geen geld wilden geven, deerde hem niet. Hij bleef in onze buurt hangen, meer in de lucht kletsend dan tegen ons. We probeerden hem na een tijdje maar gewoon te negeren. Meestal helpt dat, en geeft iemand het dan al gauw op. Zo niet deze man… Hij bleek hardnekkig en hield het ruim een half uur vol… Dat werkte op Josine’s zenuwen, en na herhaaldelijk verzocht te hebben of hij alsjeblieft wilde weg gaan, nam hij ietsje afstand en ging 3 meter verderop staan. Uiteindelijk verdween hij. Intussen waren er al tig bussen richting Kathmandu gepasseerd, maar nog niet de busmaatschappij waarvan wij een kaartje hadden. Ook dat baarde ons enige zorgen. Gelukkig kwam, om 10.15u, eindelijk onze bus (jaja, 9.30u…), en konden we weg uit Dumre!

Met 1 tussenstop om te lunchen, reden we naar Kathmandu waar we rond 15u aankwamen. De bus stopte in the middle of nowhere. Gelukkig waren er wel taxi’s die ons voor een (uiteraard) te hoge prijs naar Tings Louge Hotel (dat we van tevoren gereserveerd hadden) wilden brengen. Maar het was ‘festival time’ (Dasain) en het hotel had ons al gewaarschuwd dat o.a. taxidiensten dan nu eenmaal duurder zijn. Rond 15.30u waren we bij het hotel. In een woord super!! Luxe, schoon, gezellig! We kregen heerlijke thee als welkomsdrankje, en brachten de rest van de middag en de avond lezend in de loungehoek door, want het regende pijpenstelen… Onderweg in de bus naar Kathmandu was het al begonnen met regenen, steeds harder en harder. En het zag er nog niet naar uit dat het voorlopig ophield. Lekker relaxen dus maar!

In het volgende verhaal meer over Kathmandu.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *