Reisverslag Cappadocie

Omdat we tijdens onze vakantie geen zin hadden om een internetcafe op te zoeken, doen we achteraf verslag van onze reis. Bij deze alvast een beginnetje van de eerste paar dagen…

Het begon al goed: het vliegtuig dat ons woensdag 29 augustus naar Kayseri zou brengen had vertraging. Bij aankomst bleek het transfer-busje dat ons naar Goreme zou brengen al vertrokken. Ze konden, begrijpelijk, met een bus vol passagiers niet langer op ons wachten. Dat werd dus een uur wachten op het volgende busje. We hoopten maar dat dit geen indicatie zou zijn voor het reizen de rest van de vakantie…

Rond 20.30u kwamen we aan bij Arif Cave Hotel, en werden gastvrij ontvangen met appelthee op het dakterras met prachtig uitzicht over de lichtjes van downtown Goreme! Omdat we in het donker aankwamen, hadden we nog geen idee hoe de omgeving er bij daglicht zou uitzien, dat was dus nog even afwachten. Hongerig gingen we naar een restaurant vlakbij om wat te eten. Daarna gingen we moe van de reis, op tijd slapen in onze ‘cave room’.


Donderdag gingen we op ons gemak ontbijten op het dakterras. Nu konden we uiteraard wel de omgeving zien. In een woord: wauw!!! Nadat de gastheer ons vanalles had verteld over de mogelijkheden in de omgeving, besloten we te beginnen bij het Goreme Open-Air Museum, een van Turkije’s UNESCO World Heritage Sites. Hier kregen we een goede indruk van hoe er vroeger (12e tm 17e eeuw) door de bevolking in Cappadocie geleefd werd. Een compleet ‘dorp’ uitgehakt in het tuf/vulkanisch gesteente. Compleet met huizen, kerken, kapellen, kloosters. In bijna alle religieuze gebouwen waren nog (restanten van) fresco’s te zien, sommige in betere staat dan andere. M.n. de ‘Dark Church’, waarvoor je extra entree moest betalen, was zeer de moeite waard! De fresco’s waren prachtig!
Die middag startten we onze eerste (5 uur durende) wandeling in Rose en Red Valley.  Prachtig!! In de natuur zijn zulke mooie dingen ontstaan! Het gesteente is grillig, maar heel organisch vloeiend gevormd, en we wandelen tussen de ‘fairy chimneys’. Na iedere bocht zagen we weer nieuwe mooie rotsformaties, en werden we verrast met adembenemende uitzichten! De fotocamera maakte overuren 😉  De temperatuur was prima te doen, een aangename 28 graden! Aan het eind van de middag kwamen we weer bij het hotel aan, waar we met een welverdiend ijskoud drankje over Goreme en de Valley’s uitkeken, verwarmd door een prachtig gouden licht! We trokken ons fleecevest aan (nu de zon bijna weg was, was het flink afgekoeld) en wandelden nog even naar het uitzichtpunt, waar heel toeristisch Goreme zich had verzameld om de zonsondergang te aanschouwen. In de schemering wandelden we naar het centrum om een hapje te eten, waarna we op de hotelkamer nog wat gingen lezen.


Doordat Gijs was vergeten zijn (werk)wekker uit te zetten, ging die vrijdag per ongeluk al heel vroeg af. Geluk bij een ongeluk, nu konden we eventjes ons bed uit om de zonsopkomst te zien. En met die zonsopkomst nog een bijzonder fenomeen: werkelijk een invasie van heteluchtballonnen..! Ze zeggen dat Cappadocie een van de beste gebieden ter wereld is om zo’n ballonvlucht te maken, en het is wel te begrijpen waarom! Jammer alleen dat het zo duur is (€150,- p.p.). Wij hebben niet zo’n vlucht gedaan, maar we vonden het ook al super om in de kraakheldere frisse ochtendlucht getuige te zijn van de misschien wel 50 luchtballonnen die geruisloos boven de Goreme Valleien zweefden! Een mooi gezicht! Daarna kropen we nog even lekker ons warme bed in.


Na een frisse douche en ontbijt namen we voor een paar lira de dolmus (minibus) naar Kaymakli, een van de ondergrondse steden in Cappadocie. Er zijn nu 37 ondergrondse steden geopend, maar er zijn er nog minstens 100 die niet opengesteld zijn. In de 6e en 7e eeuw waren deze ondergrondse steden een schuilplaats voor de Byzantijnse Christenen die achtervolgd werden door de Perzische en Arabische legers. Er wordt geschat dat zo’n 3000 mensen maanden achter elkaar in de ondergrondse stad Kaymakli doorbrachten. Het was een doolhof van (soms claustrofobisch smalle) tunnels en kamers, verdeeld over 8 verdiepingen ondergronds, waarvan er 4 opengesteld zijn voor publiek. Een vernuftig systeem van (soms wel 100m diepe) luchtschachten moest de ondergrondse stad van voldoende zuurstof voorzien. In de ruimtes zijn huiskamers, stallen voor dieren, kerken met altaren en een doopvont, graven, graanschuren met slijpstenen, en zwartgeblakerde keukens met oven te herkennen.

Op de terugweg stapten we in het dorpje Uchisar uit. Daar bekeken we het kasteel, dat vanuit de wijde omtrek zichtbaar is. Vanuit de top van het kasteel hadden we een prachtig uitzicht over de omgeving. Vanuit Uchisar wandelden we door Pigeon Valley (die zijn naam dankt aan de vele duiven die er hun til vinden) in ongeveer 3 uur terug naar Goreme, waar we nog even lekker lazen op het dakterras van het hotel.


Die nacht hadden we allebei een flinke buikgriep te pakken… Na een brakke nacht met koorts en vele toiletbezoekjes hadden we de volgende dag uitdrogingsverschijnselen waardoor we ons enorm beroerd voelden. Een combinatie van heel veel water drinken, diarreeremmers,  ORS en een dag in bed blijven om bij te slapen heeft ons er weer wat bovenop geholpen. Op zondag wilden we verder reizen, maar ivm de nog steeds frequente wc bezoekjes durfden we geen al te lange reis aan. De (lange afstanden)bussen waarmee we reizen zijn wel comfortabel (en soms luxe), maar ze beschikken helaas niet over een toilet aan boord. Daarom maakten we toch maar een noodzakelijke tussenstop van een nacht in Konya.

1 thought on “Reisverslag Cappadocie”

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *