Laatste Berichtje (San José)

Laatste berichtje alweer vanuit Costa Rica, sniksnik…

Na NP Manuel Antonio besteedden we de dag erna om uit te zoeken welke tours interessant/voordelig waren. We besloten een snorkeltour bij een ontzettende amerikaan genaamd Bill te boeken. De rest van de dag luierden we maar weer wat, en huurden een boogieboard (zo’n halve surfplank) waarmee we ons de hele middag fijn in de golven vermaakten Het effect van de golven was ’s nachts nogsteeds merkbaar…

Zondag deden we dus de snorkeltour met Bill, alleen wij tweeen en een rasechte amsterdammer genaamd Joris. Althans, dat was de bedoeling, maar er ging vanalles mis… Allereerst kwam het rubberbootje waarmee we de zee op zouden varen niet uit de branding weg, te zwaar beladen ofzo, waardoor er allemaal water in stroomde. De gids voer alleen in het bootje weg, naar een ander strand waar de branding minder heftig was en we makkelijk zouden kunnen instappen. Bill zou ons in zijn autootje er wel heen brengen. Alleen was Bill in geen velden of wegen te bekennen… Ruim een uur later kwam ie aangescheurd. Helaas was het voor Joris toen veel te laat, want hij moest een busaansluiting halen, dus hij haakte af. Wij wilden uiteraard wel doorgaan! Probleem: hoe kwamen wij bij het rubberbootje?! Oplossing: Bill bracht ons er met de jetski (a $75,- per uur) gratis naartoe. Geluk bij een ongeluk Alles prima, maar eenmaal in het bootje voelde ik de misselijkheid al opkomen, en natuurlijk was ik mijn reistabletjes vergeten :S Na nog geen halfuur in het water bij het koraalrif (wat overigens wel erg leuk en mooi was!) heb ik de vissen van een feestmaal voorzien… (lees: mijn ontbijt uitgespuugd…). De snorkeltour was dus maar van korte duur, en we gingen terug naar het strand alwaar ik de rest van de middag brak heb zitten wezen… Gelukkig was Bill zo aardig om ons de helft van het geld terug te geven

Maandag reisden we verder naar onze laatste bestemming binnen Costa Rica: Puerto Jimenez in de Peninsula de Osa waar NP Corcovado is. Om 7u vertrokken:  6 busoverstappen en 11 uur later kwamen we in Golfito aan… Helemaal kapot van de lange reis namen we het eerste het beste hotel dat we tegenkwamen, wat supergoedkoop en prima in orde bleek. Dinsdag maar de ferry van Golfito naar Puerto Jimenez genomen, die vol bleek te zitten met zieken die net bij het ziekenhuis vandaan kwamen… Echt een trieste boel. Een klein uur later kwamen we in het dorp aan waar we algauw een hotel vonden. De inwoners (van heel Costa Rica) waren volop aan het voorbereiden voor Independence Day (a.s vrijdag, helaas zijn wij dan alweer op de terugweg). Overal is het versierd en zijn schoolkinderen aan het oefenen met dansjes en de schoolband.
Die middag deden we een krokodillentour. Een franse dame nam ons mee naar een lagune in het dorp waar 150 kaaimannen zaten. Ze had een zak vlees meegenomen om ze te voeren zodat ze heel dichtbij zouden komen. Indrukwekkend!
Voor de woensdag hadden we een hike met gids geboekt in Cabo Matapalo. Dit ligt halverwege tussen Pto Jimenez en NP Corcovado (wat toch net ietsje te ver bleek voor 1 dag). Het is geen nationaal park, maar er zitten wel veel dieren.  We zagen o.a. ara’s, 4 soorten apen, megagrote spinnen, een bijna uitgestorven kalkoensoort, enz, allemaal van heel dichtbij! Daarna klommen we nog naar een waterval waar we even konden afkoelen in een poel waarna we aan de weg terug begonnen.
‘s Avonds zouden we nog een ‘sunset dolphin watch tour’ doen, maar vanwege de dreigende lucht boven de Golfo Dulce durfde de gids het niet aan. Daarom gingen we maar op eigen houtje (met de taxi) naar een strand waar je de zonsondergang mooi kon zien.

Donderdag (vandaag) begonnen we aan de lange terugreis van Puerto Jimenez naar San Jose: een 11 uur durende busreis… :S Om 05u vertrokken en om 16u kwamen we compleet gaar in San Jose aan, waar we dus nu ons laatste verhaal typen…

T is helaas alweer voorbij… De tijd is echt gevlogen! Het was een schitterende vakantie, we hebben ontzettend mooie natuur gezien, en prachtige wilde dieren. Volgend jaar doen we zeker weer zoiets!

Tot binnenkort!

Groetjes Josine

Paradise Now (Manuel Antonio)

Onze reis ging van Montezuma naar Manuel Antonio en het gelijknamige nationale park. Na de relaxte bus van 8.00 uur naar de veerboot heeft Josine op de boot flink haar best gedaan om de vlag van Malta op haar benen te krijgen en het is nog gelukt ook. Na een korte denkpauze over de te volgen route toch maar besloten om een taxi naar de busterminal te nemen waar we daar dan wel twee uur zouden wachten op de bus. Wonderwel vertrok er toch een bus naar Quepos meteen toen we uitstapten (gelukkig heeft de Lonely Planet dus niet altijd gelijk).

De busreis naar Quepos was erg relaxed. Ook Sjaak, onze tamme gekko-on-steroids de rit wel waarderen. Wij waren vooral blij dat we hem nergens hebben laten liggen.

In Manuel Antonio aangekomen bleek deze plaats een waar paradijs te zijn. Palmbomen omlijsten de witte stranden en de zonsondergangen maken het plaatje compleet. Helaas blijken ook veel kleine vriendjes Manuel Antonio fijn te vinden want onze kamer wordt naast onszelf en Sjaak bevolkt door hordes muggen. Colonnes mieren decoreren de muren. Daar kunnen zelfs Sjaak en collega’s niet tegen opeten. We hebben een hostel bij een Duits echtpaar die blijkbaar niet zo goed zijn in het uitroeien van ongedierte maar wel heel grundlich de was kunnen doen.

Vandaag zijn we het nationale park ingegaan. Als echte Nederlanders/studenten besloten we om geen gebruik te maken van de diensten van een gids (tegen een tarief van 20$ per persoon). Gelukkig blijken we zelf over goede speurzin te beschikken met als resultaat veel leguanen, krabben en apen. Ook een luiaard, wasbeertje, gordeldier en peccari/capibari(tsja, in dat geval is een gids wel handig) hebben de revue gepasseerd.

De huur van twee snorkelsets bleek helaas niet al te nuttig. Ondanks goede aanbevelingen in het park en in de Lonely Planet bleek het water niet helder genoeg om iets te zien met snorkelen. Gezien de stroming wilde ik niet al te ver uit de kust zwemmen waar het dus wel helder was (de branding werpt heel veel zand op). De branding is hier trouwens heel anders als in Nederland, je wordt echt de zee in gezogen en het water stroomt echt keihard op- en af. Je voeten krijgen een gratis scrub van al het zand en stenen en als de golf weg is sta je ineens 5 cm dieper in het zand.

Nu zijn we dus (jaja, je raad ’t al) aan het internetten in een internetcafe waar de bits en bytes met de snelheid van veel wc-papier door een te dunne rioleringsbuis door de kabels geperst worden.

Monteverde Cloud Forest Reserve & Montezuma

Na NP Santa Elena gingen we zondag waar we echt voor waren gekomen: Monteverde Cloud Forest Reserve, een prive gefinancierd nevelwoud. Met de taxi er naartoe, weer een behoorlijk hobbelige rit. We maakten een wandeling van ongeveer 3 uur. Veel dieren hebben we helaas niet gezien (we hebben de meest toeristische route gewandeld), het bleef bij wat vogels en insecten (vooral muggen ). Maar het was een schitterende wandeling! Om 14u namen we de bus terug. De rest van de dag hebben we lekker lui lezend doorgebracht.

Maandag ging onze reis verder naar Montezuma. Eigenlijk zouden we naar Rincon de la Vieja gaan, maar aangezien dat een bijna onmenselijk lange reis zou worden (in ieder geval niet te doen in 1 dag), en bovendien erg duur, besloten we Rincon te skippen en naar onze volgende bestemming ‘hippiedorp’ Montezuma te gaan. Om 06u vertrok de bus richting Puntarenas (= havenstad), dus het werd een korte nacht voor ons… Nog geen uur onderweg of onze bus hield er plotseling mee op. Geen idee wat er precies aan de hand was, maar we konden nog net een prive ‘parkeerplaats’ oprijden zodat de bus niet midden op de weg stond. De chauffeur sloeg druk aan het bellen, en ging samen met een paar mannetjes geinteresseerd de onderkant van de bus liggen bekijken. Gelukkig kwam een klein uurtje later een nieuwe bus voor ons aangereden waar we mee verder konden. Intussen waren we al ingehaald door tig bussen, en we reden net verder, stond een van die bussen om de hoek ook stil met pech… Onze chauffeur, sociaal als hij was, wilde de inzittenden wel helpen door hen een stuk mee te laten rijden, met als gevolg dat er ineens dubbel zoveel mensen in onze bus zaten. Met deze temperatuur is het geen pretje om zo gepakt op elkaar te staan… Gelukkig bleek de chauffeur van de kapotte bus een geniale oplossing te hebben gevonden, want ze gingen er weer allemaal uit. Al met al zo’n anderhalf uur vertraging. Rond 10.30 (ipv 09u) kwamen we in Paquera aan. Dachten we mooi de ferry van 11u naar Paquera nog te kunnen halen, bleek onze dienstregeling niet helemaal te kloppen, want de eerstvolgende ferry ging pas om 12.30u. Van de gelegenheid maakten we dus maar gebruik om te lunchen in het gezelschap van 2 belgische meiden.
In Puntarenas was het in tegenstelling tot in Santa Elena een stuk warmer… Gelukkig was het nog wel te hebben toen de boot ging varen. Na een uur kwamen we in Paquera aan, waar we verwachtten nog een hele tijd wachtend op de aansluitende bus te moeten doorbrengen, maar gelukkig klopte deze dienstregeling ook niet, en konden we meteen instappen Rond 16u kwamen we aan in Montezuma, en na onze bagage in de cabinas afgezet te hebben, gingen we meteen even de zee/oceaan ‘uittesten’. Na een lekker avondmaal gingen we moe van de lange reis (10 uur onderweg) op tijd naar bed. De volgende ochtend verkasten we naar een ander hostel, want er zaten allemaal zandvlooien (of zoiets) in de kamer en de veren van de matras staken half naar buiten. Nu hebben we een hele fijne kamer in een hostel dat zo goed als leeg is, waardoor we toch een prive douche hebben, een een bovenverdieping vol hangmatten voor ons alleen
Vanmiddag hebben we de watervallen van Montezuma bezocht. Eindelijk eens een excursie waar we niet voor hoefden te betalen. Na een behoorlijk pittige wandeltocht/klim/canyoning, waarbij ik weer eens zo lomp was om uit te glijden en mezelf een aantal enorme blauwe plekken/bulten te bezorgen (Josine en watervallen is geen goede combinatie… :S ), kwamen we bij de waterval aan waar al meer mensen lekker aan het zwemmen waren. Na een uurtje besloten we dat we de donkere lucht toch te dreigend vonden en gingen terug naar het hostel.
Opvallende dingen na anderhalve week Costa Rica:
– er rijden hier alleen maar Japanse/Aziatische auto’s rond
– in het restaurant komt standaard (ongeacht welk gerecht je bestelt) een flesje behoorlijk pittige saus op tafel
– de kerkhoven hier zijn erg apart. Ten eerste liggen ze gewoon aan de kant van de weg. En de graven liggen niet in de grond, maar steken er juist ver bovenuit. En ze bedekken het geheel met witte badkamertegeltjes en een kruis.
– iedereen loopt elkaar hier heel de dag te begroeten (buenos dias/buenos noches)
Liefs Josine
p.s. De foto’s komen een andere keer, het fotoprogramma op deze computer werkt niet…

Update van de afgelopen week (Santa Elena)

Nou, na een weekje zonder internet komt hier weer een update.

Na de watervaltuinen zijn we de volgende dag doorgereisd naar NP Tortuguero. Om 9u vertrok de bus naar Cariari, waar we over moesten stappen op een bus richting de ‘docks’ in Geest. De busrit was echt onvergetelijk… Ontzettend warm, volgestopt met locals, en we reden over een hobbelige zand/keienweg dwars door een bananenplantage. In een ander reisverslag las ik dat iemand had geschreven: ‘tijdens de busrit werden al mijn organen op een andere plek gerammeld’. Dit vind ik wel een passende omschrijving :S

Na ruim een uur kwamen we bij de docks en voeren we met een bootje naar Tortuguero Village waar we halverwege de middag aankwamen. Het klimaat was hier heel anders dan in de centrale vallei: heet en vochtig. De rest van de middag en avond hebben we dus maar besteed aan acclimatiseren in de hangmat

De volgende ochtend vroeg (06u) zaten we al in een kano om met gids Alexander een 3 uur durende tocht te maken door de kanalen van het nationaal park. We spotten veel dieren: kaaimannen, schildpadden, vele vogels, leguanen, enz. Onze gids was gespecialiseerd in vogels, en als hij een vogelgeluid hoorde, wist hij meteen welke vogel het was. Om 9u waren we terug, en de rest van de dag hebben we praktisch alleen maar geacclimatiseerd (lees: geslapen). Die avond werden we weer wat actiever en deden een turtle tour die we bij dezelfde gids geboekt hadden. Om 20u verzamelden we met nog een aantal andere groepjes aan de kust, waar Alexander al op ons wachtte. Op het strand waren zogenaamde turtle watchers actief die zochten naar nestelende schildpadden. Zodra ze die hadden gevonden namen ze via de walkie talkie contact op met de gidsen die ons meenamen het strand op. Na een half uurtje lopen zagen we een schildpad terug kruipen naar zee, ze was net klaar met eieren leggen. Een paar meter verderop was een andere schildpad net bezig met eieren leggen. Indrukwekkend om te zien hoe zo’n groot (1 tot anderhalve meter) dier zo kwetsbaar is op dat moment. Ze poepte zo’n 80 eieren uit, en we mochten ook kijken hoe ze het nest bedekte met zand. Heel bijzonder allemaal!

Woensdag zat ons verblijf in Tortuguero er al weer op, en reisden we verder naar La Fortuna. Weer dezelfde boot terug naar de docks in Geest waar een shuttlebusje op ons wachtte. We hadden die geboekt omdat dat ons veel reistijd en een extra overnachting in San Jose zou besparen. Het was 4,5uur rijden naar La Fortuna, en samen met een ander nederlands stel gingen we op weg. Onderweg pikten we nog wat andere reizigers op. Maar toen sloeg het noodlot toe De accu van het busje viel uit… Na wat geduw bleek de accu echt leeg te zijn, dus onze chauffeur reed met een ander busje naar het dichtstbijzijnde dorp om een nieuwe accu te kopen. Een half uur later was hij terug en toen hij de accu had ingebouwd konden we gelukkig weer verder. Met wat vertraging kwamen we uiteindelijk om 20u (ipv 17u) in La Fortuna aan, waar onze chauffeur ‘wel een hotel wist’. We mochten de kamers bekijken, maar besloten dat we het er niet echt gezellig vonden (lees: kale spaarlampen aan het plafond…) en de eigenaar wat te opdringerig. We vertrouwden dus maar op onze intuitie (en de lonely planet) en zochten Cabinas Sleep Inn op. Helaas volgeboekt, maar eigenaar Carlos had nog een Sleep Inn nummer 2 waar hij ons heenbracht. Hier was nog een dormitory-room vrij door een gecancelde boeking, lekker luxe met 5 bedden en een prive badkamer, en daar mochten wij voor $5,- pp overnachten op voorwaarde dat we de volgende nacht dan wel in een gewone 2 persoonskamer zouden slapen. Geen probleem Nog even het dorp in om wat te eten, en toen lekker slapen.

De volgende dag liepen we even het dorp in om een plek te zoeken om te ontbijten, en we waren de hoek nog niet om of we zagen de actieve vulkaan Arenal liggen! Helemaal vrij zichtbaar uit de wolken! We waren natuurlijk aangekomen in het donker, dus we hadden geen idee dat de vulkaan zo dichtbij was. Heel indrukwekkend! Ik geloof dat ik wel 100x tegen Gijs heb gezegd: ‘kijk nou, een echte vulkaan!’. Na het ontbijt hadden we met eigenaar Carlos afgesproken om te bekijken welke excursies de moeite waard waren.

We besloten die middag met een taxi (Lui… Nee hoor, het was een 7km lange, enorm steile klim over zandweg) naar de watervallen van La Fortuna te gaan om daar te zwemmen. De waterval was 70 meter hoog, en kwam met een enorme kracht neer in een meertje. Niet echt ideaal om daar te zwemmen. Maar een stukje verderop stroomafwaarts was het water wat rustiger en vormde een soort meertje. Het water was heerlijk koel na de verhitte wandeling, dus gauw sprongen we er in Het was echt een klein paradijsje, zo mooi!

Daarna met de taxi weer terug, en even geslapen.

’s Avonds gingen we op weg naar onze 2e en 3e excursie. Eerst nam Carlos ons mee naar de noordzijde van de Arenal om de lava flow te bekijken. Het was redelijk helder, dus we hadden het geluk alles goed te kunnen zien! Prachtig hoe je de rode lava omlaag ziet stromen! Daarna bracht hij ons naar Baldi Termae Hot Springs: mineraalrijke baden van verschillende temperatuur, verwarmd door de vulkaan. Het waren letterlijk ‘hot’ springs, sommigen waren zo heet dat je je voeten bijna brandde (67 graden celcius). Er waren helaas maar weinig baden die echt aangenaam waren om in te zitten. Maar gelukkig waren er ook koude baden, waarin we dan ook relatief veel tijd doorbrachten

Om 22u kwam Carlos ons weer halen om nog even naar de lava te kijken. Dit keer zagen we een iets grotere uitbarsting.

Vrijdagochtend reisden we verder op weg naar Monteverde. We hadden een jeep-boat-jeep tocht geboekt om er te komen, ook dit was tijdbesparend. Met een shuttlebusje werden we om 07.30u opgehaald bij onze cabinas in La Fortuna en naar Lake Arenal gebracht, vanwaaruit we over dit stuwmeer voeren. Aan de overkant van het stuwmeer stond weer een shuttlebusje op ons te wachten waarmee we naar Santa Elena reden, waar Carlos ons een cabina had aangeraden: Monteverde Paraiso. We kwamen om 11u aan, en om 12.30u werden we opgehaald voor een excursie die we vantevoren ook al geboekt hadden: de Aventura Hanging Bridges. Een anderhalf uur durende wandeltocht door het nevelwoud van Santa Elena, af en toe onderbroken door hangende bruggen in de top van het woud. Dat was weer eens een ander gezichtspunt We zagen weer vele vogels (o.a. uilen en een vogel die schijnbaar familie is van de quetzal (=ook symbool in Costa Rica). De gids wist ons vanalles te vertellen over allerlei planten en bomen. Natuurlijk werden we weer overvallen door regen, maar gelukkig hadden we (nieuwe!) ponchos bij ons. Het laatste stukje konden we in de binnenkant van een uitgeholde boom (zie foto) naar de laatste brug klimmen, maar plotseling begon het keihard te onweren en te bliksemen. De gids trok me haast omlaag uit die boom (ik zat nog niet zo heel hoog gelukkig) en gebaarde me bij die boom weg te rennen. Gijs die inmiddels al boven was moest supersnel de rugzakken die omhoog waren getakeld losmaken en over de brug naar de overkant rennen. Met onweer wil je echt niet in zo’n hoge boom zitten of op zo’n metalen brug staan… Gelukkig waren we al bijna bij het einde en was het in-/uitgangshuisje vlakbij. Met het busje werden we weer naar onze cabinas gebracht. De rest van de middag bleven we maar binnen, want het regende pijpenstelen, tot ’s avonds laat.

Groetjes Josine

Opvallende dingen in Costa Rica na de eerste week:

– veel onverharde wegen waar je compleet door elkaar gerammeld wordt als je in de bus zit

– het spaans verstaan valt ons nog redelijk mee. Als het wat snel gaat en het moeilijk te volgen is, snap je op de een of andere manier toch wat ze bedoelen. En met handen en voeten antwoorden gaat best

– in monteverde is het boerenland. Hier zijn nog cowboys die koeien drijven. De koeien hebben flinke hoorns, en gaan trouwens niet aan de kant voor auto’s…

Los Jardines de la Catarata la Paz

Een kort verslagje van dag 2.

Na een korte nacht zijn we om 05u opgestaan en hebben we om 06.30u de bus genomen naar de watervaltuinen (Les jardines de Catarata la Paz). Na een busrit van ongeveer 2 uur kwamen we bij het park aan. De entree was vrij prijzig, maar het was het geld dubbel en dwars waard!
Eerst kon je door een vlindertuin lopen, waar het hele proces van pop via rups tot vlinder te zien is op informatieborden en natuurlijk ook in het echt Er vlogen schitterende vlinders rond, o.a. de blauwe morpho (= soort symbool van Costa Rica). Daarna was er een kolibri tuin, waar de kleine vogeltjes bij voederbakjes met suikerwater bleven rondfladderen. Ze zijn echt erg mooi, maar ook heel snel en daarom moeilijk te fotograferen… Vervolgens volgden een serpentarium (slangen) en een ranarium (kikkers), waarna de route verder liep door de waterval tuinen. Er was een trail zodanig aangelegd dat je een serie van 5 watervallen heel mooi kunt bekijken. Wat een ervaring, om onder zo´n donderende waterval te staan! Je moest haast schreeuwen om elkaar te kunnen verstaan bij het lawaai van het omlaag stortende water.
Gelukkig bleef vandaag de regen uit tot het moment dat we weer in de bus stapten terug naar San Jose.
Vandaag vroeg naar bed. Morgen een flinke trip voor de boeg naar NP Tortuguero.

Liefs Josine

p.s. Typisch Costa Rica na dag 2:

– uitkijken dat je je nek niet breekt als je over straat loopt. De putten zijn hier nl niet afgedekt met putdeksels, dus als je niet uitkijkt loop je er zo met een been in… De goot aan de zijkant van de straat is niet meer echt een goot, maar meer een kloof. Zo diep en breed dat de bewoners een speciale constructie bouwen om met hun auto van hun garage de weg op te komen (zodat ze niet vast komen te zitten/hun voorbumper niet eraf rijden).

– je kunt het wc papier hier niet in het toilet deponeren. De rioleringsbuizen zijn nl te smal om het weg te kunnen spoelen. Vandaar dat er een fijn prullenbakje naast de wc staat waar je het papier kwijt kunt. Toch is het even wennen, je moet er echt bij nadenken, anders is het te laat en ligt het papier toch in de wc…

[flickr-gallery mode="photoset" photoset="72157607307076228"]

Waarom het regenwoud regenwoud heet…

Haihai!

Een eerste berichtje van ons vanuit San José. Vannacht om 04u nederlandse tijd (20u lokale tijd) aangekomen bij ons hotel. Na een nacht goed slapen om onze jetlag weg te werken, konden we vanochtend aan onze eerste excursie beginnen. Met de bus gingen we naar Nationaal Park Vulkaan Poas. Het was even zoeken, maar al gauw hadden we de bus terminal en de juiste bus gevonden. Je hebt hier allemaal van die mannetjes rondlopen aan wie je alles kunt vragen, da`s wel handig

Na een busrit van ongeveer 2 uur kwamen we aan bij de vulkaan, en na een korte klim keken we in de krater. Ik denk dat we geluk hadden, want de top lag in de wolken, maar de wind blies ze heel even weg, zodat we kort een blik konden werpen in de krater. Daarna hebben we een korte trail gewandeld door een regenwoud, waarvan we nu weten hoe het aan zijn naam komt Het begon enorm te plenzen, zelfs mijn poncho was niet bestand tegen deze regenbui… Met als gevolg dat we een goed half uur later in de souvenir shop met bijbehorend restaurantje zaten op te warmen achter een warme chocomel/cappuccino.
Om 14.30u begonnen we aan de terugreis, en na een heerlijk diner zitten we nu hier in het hotel ons verhaaltje te typen. Tot zover….

Liefs Josine

Wat opvalt na één dag Costa Rica:

-Costa Ricanen zijn nogal bang voor inbraak, ze voorzien hun huizen allemaal van ijzeren barricades voor hun ramen, deuren, patio´s en veranda´s en maken het geheel af met scheermes prikkeldraad en op afstand bedienbare sloten.

-De weg vinden is erg makkelijk, alle straten lopen noord-zuid of west-oost en hebben een corresponderend nummer. De horizontale zijn de avenida´s en de verticale de calles. Een compas is nog nooit zo handig geweest in een stad.

-Bij elke gelegenheid waar je in de rij moet staan staat een melkert baan achtige meneer of mevrouw (die overigens heel erg aardig zij) die je aanwijst bij welk hokje je je adminstratieve formaliteit mag gaan afwikkelen.

-Dat je onderweg naar Costa Rica je je een RSI schrijft aan formulieren die vooral bestemd zijn voor de douane van de VS en als je daar op tussenstop bent ze meteen even je vingerafdrukken en pasfoto nemen. Viel nog mee dat we geen DNA materiaal hoefden af te staan. Vloeistoffen (waaronder de toch niet zo heel vloeibare labello blijkbaar ook valt) mogen niet mee aan boord van het vliegtuig.

-Het is hier ontzettend snel en vroeg donker. Het lijken net de donkere dagen voor kerst maar dan in korte broek.

-De Costa Ricanen wel raad weten met de toegankelijkheid van hun nationale parken en er vijfbaans wandelpaden naar de top van een vulkaan aanleggen zodat o.a. ook de rolstoelgekluisterden onder ons op de top van een vulkaan kunnen staan.

-Het ook echt regent in regenwouden en er nevel hangt in nevelwouden en dat de meest opvallende oerwoudbewoners brutale eekhoorns zijn.

Gr. Gijs

De Route

Nu begint het toch écht te kriebelen..! Over een kleine week zitten we in het vliegtuig naar San José. Hopelijk is de chaos op de vliegvelden dan wat gezakt, kunnen we zonder extra controles het vliegtuig in, mogen we gewoon onze handbagage meenemen, en komen we zonder veel vertraging op onze bestemming aan!

Even wat feitjes op een rij:

Officiële naam: Republic of Costa Rica

Hoofdstad: San José

Oppervlakte:  51100 km2

Inwoners:

4100000
Tijd zone:  GMT/UTC -6 ()

Taal:

Spaans is de officiele taal, maar er wordt ook engels gesproken

Religie:

75% Katholiek, 14% Protestant

Munteenheid: Costa Rican colón (¢). Amerikaanse dollars ($) zijn een 2e betaalmiddel, en schijnbaar worden zelfs op sommige plaatsen euro’s aangenomen.

Inmiddels hebben we min of meer de route bepaald (veranderingen onder voorbehoud )
We vliegen van Schiphol op vrijdag 25 augustus om 11.20u naar San José waar we 25 augustus om 17.20u lokale tijd (in NL is het dan ongeveer half 1 ’s nachts) aankomen. In San José zal onze reis beginnen. We hebben alvast twee overnachtingen in een hotel geboekt, zodat we niet aankomen met onze jetlag en daar in de chaos nog moeten uitzoeken waar we willen slapen.

– De eerste dag op Costaricaanse bodem gaan we het nationaal park ‘Volcan Poas’ bezichtigen, wat zich vlakbij San José bevindt. De belangrijkste attractie in het park is uiteraard de vulkaan zelf, met een gifgroen kratermeer van 1,3 km doorsnee waar soms zwaveldampen uitkomen.

– De tweede dag bezoeken we de waterval-tuinen in Alajuela, vlakbij de vulkaan. Hier stort de rivier La Paz zich omlaag in een aantal watervallen. Bij deze waterval-tuinen bevinden zich ook een enorme vlindertuin, de grootste in Costa Rica, en een kolibrie tuin.

– Daarna reizen we verder naar Tortuguero. Ook een nationaal park dat de belangrijkste broedplaats is voor de groene zeeschildpad. Toevallig is precies op het moment dat wij er zijn (juli tm september) het broedseizoen, dus hopelijk kunnen we tijdens een nachtelijke tocht met gids de schildpadden eieren zien leggen! In dit park zullen we een paar dagen doorbrengen.

– Na Tortuguero reizen we via San José naar La Fortuna, weer een nationaal park, waar zich de Arenal vulkaan bevindt. Arenal is de meest actieve vulkaan van Costa Rica, en als we geluk hebben (als de top niet in de wolken zit) kunnen we ‘s nachts de lava zien vloeien, eventueel vanuit door de vulkaan verwarmde hot springs Ook hier zullen we een paar dagen verblijven.

– Vanuit La Fortuna reizen we naar Nationaal Park Monteverde, een privé (d.w.z. niet door de overheid gesubsidieerd) nevelwoud waar we ook weer een dag of 2 zullen besteden.

– Na Monteverde gaan we naar Montezuma, een ‘hippie’stadje aan de kust waar we een paar dagen zullen relaxen aan de schitterende stranden van de grote oceaan.
– Daarna bussen we weer verder naar Rincon de la Vieja. Dit is een nationaal park rondom een vulkaan. Vandaar ook de vulkanische activiteit in het gebied: fumarolen, hot springs, kokende modderpoelen, enzovoorts.

– Vanuit Rincon de la Vieja verplaatsen we ons naar Quepos, waar zich het Nationaal Park (jaja, alweer een nationaal park, het stikt er hier van!) Manuel Antonio bevindt. Een makkelijk toegankelijk, zeer populair park met tropisch regenwoud, een prachtig strand en veel wilde dieren.

– Na een dag of twee hier doorgebracht te hebben zijn we van plan om tijdens onze laatste dagen Nationaal Park Corcovado te bezoeken. Het moeilijk bereikbare Corcovado is het laatste originele tropisch regenwoud in Pacifisch Centraal Amerika, en heeft een enorme diversiteit aan boom-, plant- en diersoorten.

– Op 14 september reizen we weer terug naar de hoofdstad en we vliegen op 15 september om 09.05u terug naar Nederland waar we om 07.20u zullen aankomen.

Zo, nu weten jullie ongeveer wat we gaan ondernemen daar

Wij hebben er al heeeeeel veel zin in!!!

De Voorbereidingen

Met nog een week of 7 te gaan voordat we vertrekken, zijn de voorbereidingen in volle gang. De vaccinaties zijn inmiddels gezet, dus als het goed is kunnen we er straks prima tegen daar in de jungle 

De Lonely Planet wordt grondig doorgespit en het internet wordt afgespeurd naar reisverhalen en fotoalbums van andere reizigers naar Costa Rica. Het ziet er allemaal schitterend uit, en we hebben er dan ook ontzettend veel zin in! Een concrete route hebben we nog niet uitgestippeld, maar zodra we alles hebben uitgezocht, zal die ook wel op deze site verschijnen.