Colca Canyon, Puno en reis naar Cusco

Woensdagochtend vroeg werden we met een busje van de organisatie bij ons guesthouse opgehaald en vertrokken we voor onze excursie naar de Colca Canyon. Onder leiding van gids Paul en driver Freddy gingen we met een groepje van 8 op pad.

Het was een gemengd Europees gezelschap: Carla en Aymar uit Spanje, Gypsy uit Frankrijk, David van de Canarische Eilanden, de Duitse Angela en Raymond, en Gijs en ik. Onderweg maakten we een aantal fotostops. Bij de Salina’s Blanca’s National Parc gingen we de bus uit voor een korte wandeling van ongeveer een uur. Wat een prachtige omgeving! Een gedeelte deed ons een beetje denken aan Cappadocie (Turkije) vanwege het gesteente dat in allerlei vormen was uitgesleten. Verder was het een enorm wijds en leeg landschap, droog en dor, geen bomen, maar wel lage begroeiing zo ver je kan kijken, omringd door bergen en vulkanen met besneeuwde toppen, af en toe een kudde lama’s of alpaca’s. Prachtig!!

DSC04500    DSC04516

DSC04479

In Peru beschouwen ze de bergen als goden (Apus), en onze gids wist hier nog een mooi verhaal over te vertellen. Een mythe was ontstaan over een bepaalde berg met rood gekleurd gesteente (ijzeroxide), dat was de vrouwelijke, menstruerende berg. Die had een relatie met de berg ernaast, een mannelijke berg. Samen hebben deze bergen een kindje, de kleinere berg op de voorgrond. Een mannelijke berg aan de andere kant was jaloers op deze relatie en huilde, vandaar dat aan de andere kant een zoutmeer is ontstaan.

Na deze korte wandeling reden we verder met het busje. De gids vertelde dat we in dit traject de hoogste pas zouden oversteken. Ter voorbereiding op het bereiken van het hoogste punt (4910 m.) hadden we een zakje coca-blaadjes gekocht. Hier in Peru is het een wijd verspreide gewoonte/traditie om coca-blaadjes te kauwen en coca-thee te drinken. Dit heeft een aantal voordelen. In de bladeren zit veel calcium en ijzer, waardoor het goed zou zijn voor de aanmaak van rode bloed lichaampjes die zuurstof transporteren. Op die manier zou het helpen tegen hoogteziekte. Ook dempen coca-blaadjes het hongergevoel, waardoor de bevolking zonder ontbijt en lunch kan doorwerken. Daarnaast heeft coca een licht stimulerend effect (vergelijkbaar met koffie/caffeine). Er zitten stoffen in coca-blaadjes die goed zijn voor het gebit, vandaar dat coca soms ook in producten als tandpasta wordt verwerkt. En er kan natuurlijk cocaïne van gemaakt worden, maar dan heb je er wel heel veel van nodig!

Een tijdje voordat wIMG_1593e het hoogste punt zouden bereiken kondigde de gids aan dat dit een goed moment was om de coca-blaadjes te voorschijn te halen. Instructie: stop een flink bosje blaadjes in je mond met daarbij een stukje drop/mint gum om de smaak iets minder onaangenaam te maken, kauw totdat het een prop wordt en hou het in je wang gedurende ongeveer 20 minuten, daarna kun je het doorslikken. Zo gezegd, zo gedaan. Helaas merkten we niet zoveel van het effect tegen hoogteziekte… Ik was al niet helemaal lekker (koortsachtig, buik van streek), en door de hoogte voelde ik me nog veel beroerder. De symptomen van hoogteziekte heb ik aan den lijve ervaren: spontaan hyperventileren, ik had het ijskoud, was kortademig, had het gevoel dat mijn keel werd dichtgeknepen, was misselijk, had het gevoel te moeten overgeven, kreeg knallende hoofdpijn, had een enorme spierspanning in mijn nek en schouders, en daarnaast was ik ook nog een beetje wagenziek van de bochtige route. En dan nog een gevoel alsof ik net bij de tandarts vandaan kwam op de koop toe… Coca werkt namelijk ook plaatselijk verdovend, waardoor mijn mond en lippen ‘doof’  voelden, als bij een verdoving. Nice… NOT! Van de prachtige omgeving kon ik dus niet echt genieten. Gijs had gelukkig alleen maar wat hoofdpijn en verder nergens last van. Naarmate we weer verder afdaalden, verdwenen alle symptomen ook weer, op de hoofdpijn na.

IMG_1596      DSC04559

We stopten bij een waterrijk moerasachtig gebied waar veel vogels zaten. Uiteindelijk kwamen we aan in Chivay, waar we lunchten in een buffetrestaurant. Daarna gingen we met gids Paul de locale markt op, hij liet ons vanalles proeven en gaf veel uitleg. Na nog een paar fotostops reden we door naar de eindbestemming van die dag: een prachtige lodge (Colca Trek Lodge) in het dorpje Pinchollo, met uitzicht op de canyon. Aan het eind van de middag wandelden we naar een plateau bij de bergrug om de zonsondergang te aanschouwen. De zon was nog niet onder of de temperatuur zakte al enorm. De gids had ons gewaarschuwd om een warme jas en muts/handschoenen mee te nemen, en die hadden we ook wel nodig! Weer terug in de lodge namen we een lekkere warme douche en kropen met een dekentje op de bank bij het open haard vuur. Om 19u werd het eten opgediend: quinoa-soep, forel met aardappelen en groenten, en een chocoladepudding. Na het eten zaten we nog even bij het haardvuur met een hot chocolate en een ‘colca sour’ (variant op Pisco Sour), maar gingen allemaal vroeg naar bed. Vanaf 18u is het pikdonker, en het wordt hier ook heel koud. Overdag kan het een aangename 22+ graden zijn, ’s nachts vriest het! We hebben heerlijk geslapen onder de dikke dekens in het enorme bed!

DSC04596     DSC04525  

 

 

 

 

 

 

DSC04558

Donderdagochtend werden we om 6.30u aan het ontbijt verwacht, en om 7u vertrokken we met het busje zodat we op tijd bij ‘Cruz del Condor’ zouden zijn. Cruz del Condor is een uitzichtpunt aan de rand van de Colca Canyon waar de condors hun nest hebben en ’s ochtends op de thermiek de kloof uit zweven. We hadden geluk: al vanuit de bus zagen we in de verte een aantal zwarte stippen in de lucht! Eenmaal op het uitzichtpunt aangekomen zagen we super veel condors zweven. Echt enorm indrukwekkend om die grote vogels vlak boven je hoofd over te zien vliegen! Ik had niet gedacht dat ik er zo van onder de indruk zou zijn! En dan waren dit nog ‘kleintjes’ (jonge condors). Volwassen condors kunnen een spanwijdte van ruim 3 meter bereiken! We waren er stil van… Een kwartier later was er geen condor meer te zien. Perfecte timing dus! Als we ook maar iets later waren gekomen, dan hadden we dit geweldige schouwspel gemist! 

DSC04662  DSC04706

 

 

 

 

 

We vervolgden onze route per mountainbike naar Cabanaconde. Grotendeels gingen we bergaf, dat was lekker! Maar we moesten ook stukken bergop, en op die hoogte kost dat nogal wat inspanning als je dat niet gewend bent! In Cabanaconde maakten we ons klaar om de wandeltocht naar beneden te maken. Warme truien uit, broeken afritsen, petje op, zonnebrandcreme smeren. Dit is een van de plekken ter wereld waar het verschil tussen warm en koud het grootst is. Ongeveer -5 graden ’s nachts, en tot wel 47 graden overdag in de canyon… Al afdalende kwamen we verschillende micro-klimaten tegen. En ook aan de wind merk je dat verschil: soms een lekker fris briesje, soms een warme föhn-wind. Down we go. De route omlaag tot de oase telde 1000 hoogtemeters over rotsig terrein en gruizige paden. Soms kwamen ezeltjes ons tegemoet of haalden ze ons in. Het viel me erg zwaar, dat afdalen. Uiteindelijk deden we er ondanks wandelstokken en kniebraces, met een hoop pijn, moeite en verrotte knieën, ongeveer 2 uur en 45 minuten over. De rest van de groep was een stuk sneller en dobberde al in het zwembad bij de bungalows (Paraiso Lodge) in de oase. We kleedden ons gauw om en doken er ook in. Na de lunch ging de rest van de groep nog verder omlaag naar de rivier, ik besloot vanwege mijn pijnlijke knieën niet mee te gaan en de tijd te doden al lezende in de hangmat. Na het eten kregen we een briefing over het programma van de volgende dag, en daarna gingen we heel vroeg slapen. Onze bungalow was erg basic, zonder ramen en met riet-matten in de raamopeningen, waardoor we werden omzwermd door allerlei vliegbeesten en opgegeten door de muggen. En voordat we gingen slapen verwijderde Gijs, onder ‘lichte dwang’ van mij, nog even vakkundig een schorpioentje van de muur.

DSC04734

Vrijdagochtend ging om 04u de wekker. Snel even opfrissen, ontbijten (pannenkoeken met dulce de leche!), tas inpakken, en om 4.30u begonnen we in het pikdonker met onze hoofdlamp in colonne aan de tocht diezelfde 1000 hoogtemeters naar boven. In het begin was het nog erg koud, maar al gauw ging de fleecetrui uit. We zagen de zon opkomen en de hemel kleurde rood boven de bergrug. Een prachtig gezicht! In 2 uur en 20 minuten bereikten we de rand van de canyon. Dit stijgen was wel intensief, maar gelukkig een stuk minder zwaar dan afdalen. We made it!!

IMG_1600

Moe maar voldaan werden we met het busje naar de hotsprings gebracht voor een welverdiende duik in het door de vulkaan verwarmde water. Dat hadden onze vermoeide spieren wel verdiend! Uurtje gebadderd en weer omkleden. Toen het volgende avontuur: Gijs ging nog even zijn slippers pakken, maar was onderuit gegaan op de gladde stenen bij de hotsprings… Ik had niks in de gaten, want al in het kleedhokje, maar ik vond het wel erg lang duren voordat hij terug kwam. Toen ik buiten het kleedhokje kwam zag ik Gijs gestrekt op een bankje liggen, met allemaal mensen (waaronder onze gids en chauffeur) om hem heen. Bibberend van de kou en de shock, met bloedende ellebogen, knock out gegaan van de schrik, de harde klap op de stenen, en het zien van al dat bloed maar inmiddels weer bij bewustzijn. Door een van onze groepsleden (die blijkbaar in het ziekenhuis werkte) werd de huid van de wond op Gijs zijn ellebogen gelijmd. Pfff, dat was schrikken! Met wat hulp weer aangekleed en met het busje reden we weer naar Chivay waar we lunchten in een ander buffetrestaurant. Gijs, overduidelijk in een moedige bui, probeerde een stukje ‘cuy’ (=cavia), en allebei probeerden we alpaca steak. De cuy was niet voor herhaling vatbaar (want nogal taai), de alpaca vonden we wel lekker! We vervolgden de bustocht, en op een bepaald moment werd de groep gesplitst. We namen afscheid en wij en Carla en Aymar werden door driver Freddy naar Puno gebracht, de rest van de groep ging terug naar Arequipa. Om 20.30u kwamen we, behoorlijk gaar na de lange wandeldag en busrit, in Puno aan. Puno ligt op 4000 meter, en dat konden we ook wel weer merken aan onze ademhaling (kortademig) en de kou (het vroor ’s avonds al!). Verder vonden wij Puno, voor zover we het gezien hebben, een onaantrekkelijke, drukke, vieze stad. We gingen richting Plaza de Armas in het centrum om een restaurant te zoeken om een hapje te eten. We waren zo moe dat het ons eigenlijk niet veel kon schelen en gingen bij het eerste het beste restaurant zitten. Daarna gauw weer terug naar het hotel, waar Gijs zo goed en zo kwaad als het ging enigszins ontspannen en zo pijnloos mogelijk in bed probeerde te liggen om te slapen…

We waren eigenlijk niet van plan om Puno aan te doen, maar het kwam uiteindelijk toch net wat beter uit in ons reisschema. Bij Puno ligt het Titicaca meer, het hoogst bevaarbare meer ter wereld. Maar dat Titicaca meer is ook een enorm toeristen-circus, en daar hadden wij niet zo’n zin in… Vandaar dat we besloten ons niet in dat circus onder te dompelen, maar alleen een nachtje in Puno te slapen en de volgende dag met de bus naar Cusco te reizen. Je kan die route ook met de trein afleggen, maar daar moet je $190,- / $260,- voor neertellen, afhankelijk van de richting waarin je dat traject aflegt. Dat waren we niet van plan, dus kozen we voor de ‘Inka Express Bus’. Niet de meest efficiënte manier, maar wel de leukste, omdat die bus op het traject een aantal stops maakt bij interessante bezienswaardigheden.DSC04886

 

De bus vertrok zaterdagochtend om 7u. We maakten dus een aantal stops, o.a. bij Raqchi, een hoge bergpas met prachtig uitzicht, een paar prachtige kerkjes, enz. Onderweg deden we weer een buffetlunch-restaurant aan. Rond 18u arriveerden we in Cusco en gingen met een taxi naar Hostal el Tuco. Eenvoudig, maar centraal gelegen. We checkten in en liepen richting Plaza de Armas in het centrum om ergens wat te gaan eten. Totaal onverwacht stuitten we op een enorme parade. Honderden, misschien wel duizenden Peruanen in kleurrijke kostuums die vrolijk dansend aan ons voorbij trokken. GewIMG_1097eldig!! Enthousiast, verrast, onder de indruk en gegrepen door de intensiteit, emoties en uitbundigheid van de mensen in de parade bleven we nog een hele tijd staan kijken, onze honger totaal vergetend. Uiteindelijk aten we pas laat. In het restaurant waar we zaten kwam nog een meisje in haar glitteroutfit binnenlopen, ze had meegelopen in de parade, huilde van de pijn door blaren van een paar enorme stilettohakken die ze in haar handen had… Ze werd gevolgd door haar trotse familie, en onder het genot van een pizza praatten ze over haar ervaringen in de parade. Super om dat van zo dichtbij mee te krijgen :). Na het eten wandelden we nog wat rond, want er was nog vanalles te doen op en rond het Plaza de Armas: muziek, nog meer dans, en vuurwerk! Tegelijkertijd moe en energiek gingen we terug naar het hostal. De eigenaar van het hostal legde uit dat die parades in aanloop naar het Inti Raymi festival waren en nog de hele week zouden duren. Wauw, wat boften wij dat we dat mochten meemaken! We verheugden ons op de rest van de week :D!
In het volgende verhaal meer over ons verblijf in Cusco en de trekking.

This entry was posted in Peru.

One thought on “Colca Canyon, Puno en reis naar Cusco

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *