Cusco en trekking

De parades gingen inderdaad de hele week nog door. Heel Peru leek wel naar Cusco gekomen voor de festiviteiten omtrent Inti Raymi! We zagen groepen uit werkelijk alle windstreken!

Zondagochtend gDSC04952ingen we na het ontbijt direct weer het centrum in. Zo goed als de hele dag vermaakten we ons met mensen en parades kijken. Op verschillende plekken en vanuit verschillende terrasjes/balkons/restaurants. Echt geweldig! De camera maakte overuren, en de telelens kwam beter dan ooit van pas :)! We lunchten bij Mama Oli in het sfeervolle wijkje San Blas, wat ons favoriete lunchtentje in Cusco werd want zo goed als iedere dag gingen we er weer naartoe vanwege de heerlijke broodjes. Het restaurant dat we voor het avondeten uitkozen wDSC05007as minder geslaagd. We kregen er vieze, droge pasta met hele zoute saus… Maandag trokken we weer de stad in om de parades te kijken. Het klinkt misschien saai, alweer parades, maar dit gaat niet snel vervelen! Zoveel verschillende mensen doen mee: van jong tot oud, van moderne tot folklore outfits, van ziekenhuispersoneel tot docent, en van student tot gemeenteambtenaar, en vanalles daar tussenin. Het bleef leuk om naar te kijken! En een grappig detail: iedere parade werd gevolgd door de gemeentelijke veegploeg om met bezems de straten schoon te houden.

DSC05029

 

 

 

 

Voor de afwisseling besloten we om ook maar weer eens wat kerken en de kathedraal te bezichtigen ;). En daarna gingen we op zoek naar een tourbureau waar we een trekking konden boeken. Omdat bij de Colca Trek de afdaling zo tegenviel en ik zo’n last had van mijn knieën en schenen, was ik een beetje huiverig om een vijfdaagse trekking te gaan doen. De trekkingen die we van tevoren voor ogen hadden (Ausangate of Salkantay) waren nog meer op hoogte dan de Colca Canyon, qua stijgen en dalen waren ze nog zwaarder dan de Colca Trek, en qua comfort waren ze nog minder ivm het slapen in tentjes in vrieskoude temperaturen. Eenmaal onderweg kun je niet meer zomaar terug. Eventueel kon je een ezel huren waar je op kunt rijden als het lopen niet meer gaat, maar dat moet je van tevoren al aangeven want die ezel kunnen ze helaas niet halverwege ergens vandaan toveren. En voor zo’n ezel betaal je ook behoorlijk extra… We hebben erg getwijfeld of we überhaupt nog wel een trekking zouden gaan doen, en of we niet de trekking zouden vervangen door een trip naar de jungle. Maar jungle-tours waren zo ontzettend duur, en verhoudingsgewijs zou je zo lang onderweg zijn en maar relatief weinig in de jungle zelf, dat we dat er niet voor over hadden. Dus zochten we toch maar naar een lichte trekking.

DSC05115We kozen voor een aanbieder waarover we op Tripadvisor heel veel goede reviews hadden gelezen: Alpaca Expeditions. Ook weer een wat duurdere aanbieder, maar zij betalen hun medewerkers een eerlijk salaris, bieden hen goede secundaire voorzieningen, en investeren in/ondersteunen Peruaanse gemeenschappen in de bergen zodat o.a. families en kindjes gestimuleerd worden om onderwijs te volgen in plaats van kinderen thuis te houden om mee te werken in de landbouw.  Op basis van onze wensen werd ons geadviseerd om de Huchuy Qosqo trek te doen: een lichtere trekking van 3 dagen/2 nachten die niet tot enorme hoogte ging, qua stijgen en dalen relatief gezien wel meeviel, qua afstand en aantal wandeluren per dag nog wel te doen was, en waarbij er maar 1 koude nacht in een tent hoefde te worden doorgebracht. Dat durfden we wel aan, dus boekten we die tocht. ’s Avonds gingen we terug naar het kantoor van Alpaca Expeditions voor de briefing. We maakten kennis met onze twee groepsgenoten, Daniel en Alex(andra), een jong stel uit Seattle, en het programma werd met ons doorgesproken. We kregen een tas overhandigd waarin we onze spullen konden doen die we wilden meenemen op trekking. Deze tassen zouden op paarden worden vervoerd, en wat we overdag nodig hadden konden we in een kleine dagrugzak zelf bij ons dragen. We gingen een hapje eten, daarna naar het hostal om onze spullen in te pakken, en daarna vroeg naar bed omdat we de volgende dag weer vroeg zouden vertrekken.

Dinsdagochtend stonden we om 5u op, en om 5.45u werden we opgehaald door Alpaca Expeditions en maakten we kennis met onze gids Juan Carlos. Verder bestond de begeleiding uit een kok en 3 ‘horse-men’ uit een naburig dorp waarvan er 1 tevens koksassistent was. Het was een uurtje rijden tot de start van de trek. Daar werd ter plekke het ontbijt voorIMG_1125 ons bereid. Het was koud!! In het bevroren gras werd een campingtafeltje en stoelen voor ons opgebouwd, en op een gasstelletje werd een ei voor ons gebakken, thee en chocolademelk voor ons gemaakt, en verder was er brood en fruit.  Rond 8u startten we met zijn vieren onder leiding van Juan Carlos onze wandeling. De kok en horse-men ruimden de picknickplek op, pakten alles in, laadden het op de paarden en kwamen ons daarna achterna. Algauw kwamen we voorbij een eerste inca-site: Tambomachay. Het bestond uit een serie aquaducten, watervallen, fonteinen en baden, maar het was ook een verdedigingsbouwwerk en een plek waar het water (volgens het Andes-volk een van de pijlers van Pacha Mama/Moeder Aarde) vereerd werd. We liepen verder, en algauw kwamen we in een wijds en leeg landschap waar alles wat we zagen prachtige, diepe, warme kleuren had! We zagen gedurende de hele trekking slechts eventjes 1 andere tourgroep, voor de rest waren we (op een dorpje met haar inwoners na) de enigen in de wijde omtrek, en genoten we van de stilte, ‘de elementen’, en de natuur om ons heen. Onze gids Juan Carlos probeerde ons wat survival skills bij te brengen, o.a. hoe je van Andes-gras een touw kon vlechten. Nou, dat viel nog niet mee! Juan Carlos was er naar eigen zeggen niet goed in, maar hij had binnen no-time een halve meter supersterk touw in zijn handen. Wij probeerden het ook voor elkaar te krijgen, maar het resultaat was toch ietsje minder… Onderweg stopten we regelmatig voor een korte pauze, om even uit te rusten, te zitten en te genieten van het uitzicht, even een powernapje te doen,IMG_1148 of een mueslireep te eten. En rond 13u hadden we grote pauze. De kok en de horse-men, die ons inmiddels al lang hadden ingehaald, hadden bij een meer de kook/eettent en wc-tent opgezet, en waren al bezig met het bereiden van een 3 gangen diner!Er werd super goed voor ons gekookt: divers, gezond, lekker! En er was ook aandacht voor de hygiene! We kregen allemaal ons eigen teiltje met warm water, bio-afbreekbare zeep en een eigen handdoekje zodat we onze handen konden wassen voor het eten. Na deze sterrenmaaltijd-in-the-middle-of-nowhere (echt ongelooflijk hoe goed er gekookt werd in die omstandigheden!) hielden we siësta. Ligmatjes en kussentjes werden buiten in de zon voor ons neergelegd, en zo konden we lekker even relaxen. Om 14u vervolgden we onze weg, met name geleidelijk stijgend. We kwamen we langs een groot veld waar een dame en haar zoon aardappels aan het dehydreren en vriesdrogen waren om ze langer te kunnen bewaren. Dat is wel nodig, want een koelkast of diepvries zo midden in de bergen is er meestal niet… Er werd uitgelegd hoe dit proces precies in zijn werk gaat. Ongelooflijk welke slimme methoden en technieken ze honderden jaren geleden bedacht hebben, slechts gebruik makend van de mogelijkheden van de natuur en de seizoenen, en waar ze heden ten dage nog steeds gebruik van maken! Rond 16.30u bereikten we het dorpje waar we zouden overnachten. In de ‘tuin’ van een lemen huisje waren onze tentjes al opgezet en ingericht toen we aankwamen! We werden door de familie verwelkomd met een regen van bloemblaadjes. We rustten heel even uit in de tent. En om 17u was er ‘chocolate with the kids’!DSC05234We wisten niet precies wat we daarvan moesten verwachten, we hoopten dat het niet al te zeer een ‘circus’ was. Maar dat was het gelukkig ook niet! Alpaca Expeditions (AE) gaat met de Huchuy Qosqo trek altijd naar dit dorpje, omdat de oprichter van AE daar vandaan komt. De mensen in het dorpje weten dat de groep hun dorp aandoet, maar ze weten niet precies wanneer er een groep komt. Op het moment dat wij het dorpje binnen kwamen, sprak het zich binnen no-time rond, en stipt om 17u kwamen er al kindjes aan met hun eigen mokje (dat was de afspraak). De kok maakte een enorm pan chocolademelk, en wij mochten die inschenken en een broodje geven. De kindjes zongen een liedje voor ons, super schattig! En zo karakteristiek die ondeugende koppies met die vuurrode wangen en hun smoezelige kleren. De gids had geopperd dat als we een ‘cadeautje’  voor de kindjes wilden meenemen, we beter geen snoep of iets dergelijks konden geven, maar iets ‘educatief verantwoord’. Wij hadden een paar doosjes kleurpotloden gekocht die we uitdeelden. Voor ons waren er ‘snacks’  (koekjes en popcorn) totdat het eten klaar was. Er werd ons wederom een heerlijke, uitgebreide maaltijd voorgeschoteld! We dronken nog een kopje thee, de dames kregen een warme kruik voor in de slaapzak, en we kropen vroeg de tent in. Het was koud!! Met een temperatuur maar net boven het vriespunt… Met thermo-ondergoed onder mijn pyjama, sokken aan, een kruik, mijn donsjas aan, op een dubbel slaapmatje, in een dikke donzen slaapzak, met een extra alpaca-wollen deken er overheen ben ik de nacht doorgekomen zonder het al te koud te hebben ;).

IMG_1145

Om 6u werden we gewekt met een kopje coca-thee. We pakten alvast onze tas in, en daarna gingen we ontbijten. De kok had er weer iets moois van gemaakt: hij had zelfs een papaya-taart gebakken en er met glazuur een tekst op geschreven! Daniel voelde zich zwaar beroerd door hoogteziekte. Niet zo verwonderlijk dat hij daar last van had: hij en Alex waren de dag voor de trekking van Seattle via LA naar Lima gevlogen (allemaal op zeeniveau), en daarna direct door naar Cusco (3326 m.) en op trekking (tot een hoogte van 4150 m.)… Daarom begon hij op de rug van een paard (waar hij ook nog ‘zeeziek’ door werd) aan de 2e wandeldag.DSC05375Deze dag was het voornamelijk afdalen, wat weer een flinke aanslag op mijn knieën en schenen was. Dit pad was wel beter (minder rotsachtig) dan bij de Colca trek, maar het was vooral op het laatst behoorlijk stijl en warm! Dus dat was helaas toch nog aardig afzien… Eenmaal beneden in het dorp werd er voor de laatste keer voor ons gekookt en namen we afscheid van de crew. Met het busje werden we naar Ollantaytambo gebracht. Qua timing was het krap aan: een eindsprintje (met volledige bepakking) naar het station moest ervoor zorgen dat we op het nippertje de trein (Inka Rail) naar Aguas Calientes haalden! Aguas Calientes wordt ook wel Machu Picchu Pueblo genoemd, omdat alle toeristen die naar Machu Picchu gaan via dit dorp moeten. Het is gewoonweg niet te vermijden: there is no other way. Aguas Calientes is enorm toeristisch… Alles wat je om je heen ziet is op toerisme geënt: overal toeristenrestaurants, souvenirwinkeltjes, markten, massage, enzovoorts. Volgens mij is er niks en niemand in dat dorp dat/die    niks met het toerisme te maken heeft… Alles is ook 3x zo duur als in de rest van Peru. Voor alleen een fles water en een pak mueslirepen moesten we omgerekend zo’n € 10,- betalen..! Ons hotel lag direct naast het spoor, met als gevolg nog tot laat arriverende treinen en andere herrie. Na het eten namen we een lekkere warme douche om het zweet en het stof van de trekking van ons af te spoelen, en sliepen ondanks het lawaai snel in.

DSC05294

In het volgende verhaal meer over Machu Picchu en de terugkeer naar Cusco.

 

 

 

 

This entry was posted in Peru.

One thought on “Cusco en trekking

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *