Fethiye en omgeving

Vrijdagochtend om 11.45u vertrokken we, en om 14u kwamen we in Fethiye aan. We namen vanuit het busstation een taxi naar het hotel (Yeniceri hotel) waar we de komende 4 nachten zouden doorbrengen. Dit hotel leek qua inrichting op het vorige hotel (ook nogal gedateerd), maar we werden er zo ontzettend vriendelijk ontvangen, dat we ons al gauw over de wat ouderwetse inrichting heen konden zetten! Het personeel bij de receptie was zo behulpzaam en aardig! We gingen een beetje rondlopen door Fethiye, langs de haven, door de ‘oude stad’, langs winkeltjes en restaurantjes. ‘Oude stad’ staat tussen aanhalingstekens, omdat het relatief oud is. Niet zo oud als de andere oude steden die we eerder deze vakantie al hebben gezien. Want in 1958 is heel Fethiye door een aardbeving met de grond gelijk gemaakt, en dus in iets meer dan een halve eeuw opnieuw opgebouwd tot de stad die het nu is. We lunchten bij een gezellig restaurantje. We slenterden nog wat rond, en gingen toen terug naar het hotel om even te relaxen. ‘s Avonds gingen we de ‘oude stad’ weer in om wat te gaan eten bij een klein restaurantje waar we ‘pide’ (soort turkse pizza) aten. Als toetje aten we een gebakje bij Sultan’s Pastry die bij het hotel om de hoek zat. Heerlijk!! Die avond was de wedstrijd Turkije-Nederland op tv, waar we maar een klein stukje van hebben gekeken.

Zaterdag gingen we naar de Saklikent Gorge. Een 18km lange kloof in de bergen waar heel koud water doorheen stroomt en waar je een beetje kunt canyoningen. Je kan een tour boeken naar de Saklikent Gorge, maar dat was behoorlijk prijzig en er zat dan weer vanalles bij wat we niet zo nodig hoefden te doen. Dus we besloten op eigen gelegenheid met de dolmus te gaan. Bij het minibusstation verkocht een druk doend mannetje ons een kaartje voor TL20,- per persoon voor een retourtje. Rond 12.30u vertrokken we. En helaas, voor de eerste keer sinds we in Turkije waren, gebeurde waar we steeds bedacht op waren maar wat tot nu toe nog niet gebeurd was: een ‘tourist trap’. We maakten een omweg langs een Yakapark. Dat is een restaurant/drinkgelegenheid gebouwd op platforms tussen de bomen met gezellige zitkussens, rondom een soort watertuin. Op zich best sfeervol en origineel bedacht door degene die als eerste op het idee is gekomen om zo’n Yakapark te beginnen. Intussen is er weinig origineels meer aan, want er zijn tientallen van die ‘Yakaparks’ die allemaal claimen de ‘original’ te zijn… We moesten het busje uit en konden niet anders dan een uur daar rondhangen totdat de chauffeur weer verder reed. Drankjes rete duur natuurlijk. Waarschijnlijk commissie-gebonden… Daarna maakten we een foto-stop bij Tlos, een van de belangrijkste antieke steden van Lycie. Dat vonden we dan weer niet zo’n bezwaar. Toen moesten we nog fruit proeven bij een stalletje langs de kant van de weg (in de hoop dat iemand iets zou kopen). Pas daarna reden we daadwerkelijk naar Saklikent. Daar wilde de chauffeur ons ook nog eerst laten lunchen bij een commissie-restaurant. Maar omdat de meeste passagiers protesteerden, zag hij daar toch maar van af en ‘liet ons gaan’. We besloten eerst ergens anders te gaan lunchen alvorens de kloof in te gaan. Wat een toeristencircus… Voor TL5,- per persoon konden we de kloof in. Eerst moesten we een eindje lopen over een houten vlonder naar het beginpunt. Daar moesten we door ijs- en ijskoud, tot ons middel diep, sterk stromend water waden over gladde stenen. Ondanks de warmte tintelden onze tenen toen we aan de overkant kwamen waar de canyoning route begon. Een tijdje liepen we stroomopwaarts door lauw, enkeldiep water. In colonne met allerlei andere toeristen, zowel Turkse als andere nationaliteiten, in verschillende mate voorbereid op wat ging komen. Sommigen in outdoor-outfit, anderen ‘gewoon’ in skinny jeans, gucci(i) slippertjes en witte leren handtas met in de ene hand hun camera en in de andere hand hun iphone… Langs de zijkant kwamen we hier en daar modderbaden tegen. Vandaar die camouflage-gezichten en andere bemodderde lichaamsdelen die we al bij de tegenliggers hadden gezien 😉  Soms moesten we door een wat diepere poel. Dan werden de vrijetijds’burka’s’ opgehesen en de soms daaronder gedragen joggingbroek werd opgerold (niet denigrerend bedoeld, er zijn echt speciale vrijetijds-gewaden, die hebben vaak touwtjes aan de zijkanten om ‘m te kunnen opknopen/omhoog strikken. Bv. ook gezien op het strand) . De hoofddoek blijft echter op, met daar bovenop in sommige gevallen een helm. Moest er een rotspartijtje worden getrotseerd, dan werden baby’s en (nep)designertassen doorgegeven van arm naar arm.
Toen kwamen we bij een waterval. Die was niet koud, maar wel sterk/hard. Na de waterval kon je nog verder, maar veel mensen draaien zich weer om. Wij liepen nog een stuk door. Enkele malen werd er een gilletje geslaakt, en Gijs draaide zich om in de verwachting dat ik weer eens was uitgegleden. Dit keer viel het mee, de uiteindelijke totaalscore was 1 blauwe plek en een verrekte schouderspier 😉  Na een dik uur waren we weer terug bij het begin en dronken we mierzoete appelthee bij een cafeetje. Lekker warm, want in het ijskoude water waren we toch behoorlijk afgekoeld..! We wachtten tot de dolmus rond 17u weer terug reed en ons (dit keer zonder ongevraagde tussenstops) afzette bij het minibusstation. Na een welkome douche gingen we eten bij restaurant Kral. Het toeval wilde dat er die avond een tourgroep Turkse toeristen de laatste avond van hun vakantie afsloot met een Turkse avond met live muziek. Lachen: Turken van middelbare leeftijd die al dansend helemaal losgaan op jengelmuziek 😉  We hebben de danstechniek even bestudeerd, en zijn tot de conclusie gekomen dat die toch heel anders in elkaar zit dan onze dansstijl 😉  Als toetje namen we een ijsje bij Sultan’s.

Zondag wandelden we een etappe van de lange afstandswandeling de ‘Lycian Way’, die zich uitstrekt tussen Antalya en Fethiye. We namen de dolmus naar Faralya. Start van de wandeling was bij guesthouse George’s House, waar ze zo aardig waren om ons goed op weg te helpen. We liepen bovenlangs Butterfly Valley. Onderweg konden we genieten van prachtige vergezichten van de kust en (ik blijf het herhalen) het prachtige turquoise water! Op sommige plekken meters diep onder ons, en op sommige plekken zou je er zo in kunnen duiken. Het was een behoorlijk pittige wandeling, met name door het stijgen en dalen, de klauterstukjes, en de temperatuur van een graad of 33. Gelukkig liepen we ook een groot deel van de etappe in de schaduw. Halverwege namen we een lunchbreak en aten de broodjes en koekjes die we hadden meegenomen. Na zo’n 4 uur lopen heuvel op heuvel af over kronkelpaadjes hadden we ongeveer 10 km afgelegd en kwamen we moe, bezweet en stoffig in Kabak aan. Maar de beloning was een fantastisch uitzicht over de baai!! We daalden af, Kabak Valley in, en dronken iets bij een van de beach-bar’s (Sea Valley). Wat een mooie, rustige en relaxte plek! Daar zouden we eigenlijk best wel eens een wat langere tijd willen doorbrengen! Helaas was de middag al bijna ten einde, dus namen we een jeep (taxi dienst) naar boven, de steile zanderige valley uit en de bewoonde wereld weer in. Daar stond een dolmus op ons te wachten die ons naar Fethiye bracht.

Maandagochtend namen we de dolmus naar Kayakoy (antieke stad Karmylassos). Kayakoy is een ‘sinister spookstadje’. Het bestaat uit zo’n 4000 verlaten huizen en andere gebouwen. Ooit vormden ze de Griekse stad Levissi, nu zijn ze onderdeel van het open-air museum gewijd aan Turks-Griekse vrede en samenwerking. In 1923, na de Turkse onafhankelijkheidsoorlog, gingen de Moslims die in Griekenland woonden weer terug naar Turkije, en de Ottomaanse Christenen die in Turkije woonden gingen weer terug naar Griekenland. Zo is het gekomen dat de stad Kayakoy verlaten is. De stad is zwaar beschadigd door een aardbeving in 1957, waardoor er nu haast alleen nog ruïnes over zijn. Bizar om door dit spookstadje rond te dwalen. Rond de middag gingen we met de dolmus terug naar Fethiye, waar we de rest van de middag relaxt lezend doorbrachten op een fijn strandbedje op Calis beach. Hongerig zochten we een restaurant op, een visrestaurant waar we heerlijke verse gegrilde vis voorgeschoteld kregen.

1 thought on “Fethiye en omgeving”

  1. Oh, ik wil óók. Ik werd overigens nog nauwelijks ooit zo snel op mijn wenken bediend! (Na mijn vraag voor meer verslagen verscheen gelijk beloond een nieuw, er zat denk ik nog geen minuut tussen.)

Leave a Comment

Your e-mail address will not be published. Required fields are marked *