Galle, Negombo en weer terug naar huis…

Om het wat beter behapbaar te maken, is het verhaal van de laatste dagen in 2 delen gekapt. Hier deel 2.

In het Rose Blossom Guesthouse kregen we een heerlijk ontbijt van vers fruit (papaya, banaan) en pannekoekjes met palmsyrup en gemalen kokos. Super lekker!!

We pakten onze tassen in, namen afscheid van de eigenaars, en liepen naar de straat waar algauw de juiste bus (naar Galle) passeerde. De buschauffeur was een ware maniak..!! Hij scheurde onverantwoord hard! Leek wel wedstrijdje te doen met andere bussen wie het eerst op de plaats van bestemming was. We moesten ons regelmatig schrap zetten om op onze plek te blijven zitten/niet het gangpad in of de deur uit te buitelen… Een helse rit! Bovendien werden we helemaal doof van de favoriete cd van de chauffeur met Indiase/Sri Lankese jengelmuziek die loeihard uit de boxen naast ons hoofd schalde… Pff, we waren blij toen we na een uurt in Galle aankwamen!  Helaas regende het. Een tuctuc bracht ons naar het Sea Green Guesthouse, waar we voor een nachtje onze intrek namen in een kamer met de romantische naam ‘moon bastion’ (vernoemd naar een van de bastions van het fort dat de Nederlanders daar gebouwd hebben halverwege de 17e eeuw). Een prima kamer, voor een prima prijs! Na de bui liepen we de stad in. Veel straten waren afgesloten vanwege wegwerkzaamheden, maar vreemd genoeg mocht je ondanks dat ze daar aan het werk waren gewoon overheen lopen. Een paar uur struinden we door Galle. Er hing een aparte sfeer. De Nederlanders en de Portugezen hebben er een tijd gezeten. De Nederlanders hebben het fort gebouwd, en de huizen binnen het fort hebben een koloniale stijl. Ook in straatnamen (leynbaan) en namen van hotels (weltevree) zie je de overheersing terug. De locale bevolking is ‘onze voorouders’ erg dankbaar voor het bouwen van het fort, aangezien de muren Galle grotendeels beschermd hebben tegen de tsunami. Vanwege het laagseizoen is er weinig te doen. Behalve de locals die in dichte drommen flaneren over de muren van het fort langs de zee/zwemmen/cricket spelen, een verdwaalde toerist en een enkel barretje dat geopend is lijkt het wel uitgestorven… We eten een borrelhapje bij Mama’s Galle Fort Roof Café. Vanuit het rooftop terrace hebben we een prachtig uitzicht op de vuurtoren! Later die middag lunchen we bij Pedlar’s Inn. Daarna zoeken we een woodcarving-werkplaats op, waar we een Sri Lankees (dance/festival)masker als souvenir kopen. ‘s Avonds besluiten we weer terug te gaan naar Mama’s Galle, vanwege het (romantische) prachtige uitzicht op de ditmaal verlichte vuurtoren. We genieten van rooftop-curry en verse gegrilde vis, en wattalapan als toetje.

Zondag is het Poya Day: volle maan. Een vrije-/feestdag, en daardoor is er nog meer gesloten dan gisteren… Zelfs het guesthouse kan ons geen ontbijt verzorgen… We ontbijten bij Pedlar’s Inn, een van de weinige tentjes die deze ochtend open is. We laten ons de fruit&curd en de chocolate banana pancake goed smaken. Na een Sri Lankan tea van het huis (met melk en tig scheppen suiker, je proeft haast niet meer dat het thee is) nemen we een tuctuc naar het busstation. We permiteerden ons een luxe kleine airco bus naar Colombo. We konden onze bagage nergens kwijt, alleen op een stoel, waarvoor we dan ook extra moesten betalen. Maarja, het comfort was ons ook wat waard. De route was ongeveer 100 km, maar we deden er zo’n 3,5 uur over… En dat terwijl deze mini-airco bus, in tegenstelling tot de normale bussen, nauwelijks stopt. Onderweg kwamen we door allerlei kustplaatsen, onder andere Hikkaduwa, waar de tsunami Sri Lanka het hardste heeft getroffen. Ook hier wordt de bebouwing slechts door een 2-strooksweg gescheiden van de zee. We zien vele restanten van door de tsunami verwoeste huizen en andere gebouwen. Ze hebben de ruines laten staan, maar zijn naast die ruines vrolijk opnieuw gaan bouwen… Bizar! Wederom kippenvel momentje! Na een tijd arriveren we in (de voorsteden van) Colombo. Onze indruk: een enorme, grote, drukke, lawaaiierige, stinkende stad. Er is veel politie op de been. Om de 10 a 20 meter staat een agent.

Op de vraag waar we moeten uitstappen voor de bus naar Negombo (een stad die dichter bij het vliegveld ligt), worden we bij de eerstvolgende halte ‘eruit gezet’. Het busstation blijkt een eind verderop, maar dat hebben we in het begin nog niet door. We eten even wat bij het naastgelegen treinstation, en vragen dan een tuctuc ons naar het busstation te brengen. Nergens een tijd-tabel of routebeschrijving te bekennen, maar op de een of andere manier komen we toch steeds in de juiste bus terecht. In de chaos, waar wij zelf geen duidelijkheid in kunnen scheppen,  wijzen de locals ons de weg. De tuctuc driver zet ons precies voor de bus af. Weer een mini airco bus, waarvoor we 3 stoelen moeten betalen (2 voor ons, 1 voor de bagage). Wel weer een stuk duurder, maar het is wel een stuk relaxter dan een normale bus. Een uurtje later komen we in Negombo aan. Ook een grote, drukke stad. De guesthouses van onze voorkeur zaten vol, dus kozen we voor onze nummer 3, blue horizon guesthouse. Op zich een prima prijs-kwaliteit verhouding (want luxe kamer, zelfs met tv) voor $17,-. Maar het is nogal sfeerloos… Met een grote lege lobby en verlaten donkere gangen nogal deprimerend. We pakten ons op om toch even de stad in te gaan. Eerst maar naar het strand. Daar aangekomen, bleek dat honderden locals het zelfde voornemen hadden! Druk dat het daar was!! Niet normaal! En dat op een niet al te schoon strand en niet al te prettig zwemwater. Smaken verschillen, want de locals hadden er duidelijk wel lol in! Op de terugweg wat souvenirwinkeltjes binnengewandeld, en terug naar het hotel om wat te lezen. We waren nogal teleurgesteld: Negombo was niet echt een fijne omgeving om de laatste dag/avond door te brengen 🙁 . ‘s Avonds lekker gegeten bij Ammehula.

De volgende ochtend vroeg op. We hadden de tassen al ingepakt, en na het ontbijt namen we een tuctuc naar het vliegveld om de terugweg te aanvaarden. Het is een heerlijke vakantie geweest! Precies lang genoeg, we hebben alles kunnen zien en doen wat we ons hadden voorgenomen. Maar het is ook fijn om weer naar huis te gaan, en straks weer een bruine boterham met kaas voor ontbijt te maken 🙂 .

 

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *