Kali Gandaki rafttrip en paragliden vanuit Sarangkot

Van die rustdag maakten we dankbaar gebruik om een dagje uit te slapen, rustig op te staan, relaxt te ontbijten en daarna het een en ander te regelen en een beetje uit te rusten en Pokhara verder te verkennen. 

Allereerst leverden we onze modderige kleding in om te laten wassen. Meestal wordt kleding hier met de hand gewassen. Wasmachines zijn hier in ieder geval helemaal niet zo vanzelfsprekend, ontdekten we. Aan de hoofdstraat zitten enkele wasserettes die trots adverteren met “laat ons jouw was doen, wij hebben een wasmachine, dus je was kan binnen 3 uur klaar zijn”. Maar je ziet op straat ook veel vrouwen bij een waterpomp of in het meer de was doen. Prijzen worden hier ook altijd per kledingstuk aangegeven. Hoe groter het kledingstuk, hoe duurder om het te laten wassen. Bv. 5 rupees voor een paar sokken, 20 rupees voor een broek, enz). Op reis in andere landen hebben we tot nu toe meestal een prijs per kilo wasgoed gezien.
Daarna liepen we naar het meer (Phewa Tal) in het centrum van de stad vanwaar we in een bootje naar de tempel in het midden van het meer geroeid werden. Eenmaal voet aan wal sprak onmiddelijk een Sadhu (‘heilige man’) ons aan: “I am God, give me money”. De Sadhu’s hebben geen bezittingen of vaste woon-/verblijfplaats en zijn voor hun eten en levensonderhoud afhankelijk van giften van toeristen en de Nepalese bevolking. Locals raadplegen ze tegen betaling voor handlezen, toekomst voorspellen en wijze raad, en ze gaan op filosofische wijze (ook weer tegen betaling) met toeristen in discussie. Wij hadden daar niet zo’n behoefte aan, en bedankten vriendelijk ;). Bij de tempel waren we toevallig toeschouwer van een bruiloft. Een jong meisje, prachtig uitgedost in traditionele kleding, liep met haar kersverse echtgenoot en hun beide families rondjes om de tempel, ondertussen de bellen die daar hingen aanzwaaiend ter verjaging van de boze geesten. Tussendoor gingen ze de tempel in om de goden gunstig te stemmen met hun offers. Bijzonder om dit zo mee te krijgen! Verder waren we al gauw uitgekeken bij de tempel, en we namen weer de taxi-roeiboot terug. We liepen door de hoofdstraat, bekeken wat winkeltjes, lunchten bij een leuk restaurantje, wandelden een stukje langs het meer, en aten een gebakje bij de ‘German Bakery’ (een concept dat ze door heel Nepal kennen, soort Bakker Bart, maar dan m.n. zoet gebak).
Die avond hadden we een kennismakingsavond bij Paddle Nepal, waar we onze rafttrip geboekt hadden. We ontmoetten onze mede-rafters en er werd alvast iets uitgelegd over het programma en de veiligheidsinstructies.

Zondagochtend moesten we om 7.45u bij het kantoor van Paddle Nepal verzamelen. Toen de groep compleet was vertrokken we in een echte Nepalese bus, met bijbehorend laag plafond en kitsch-versiering. Onderweg stopten we in een dorpje om een geit (!!) af te leveren die ze in de bagageruimte van de bus hadden meegenomen. Ach ja, waarom niet… Na dit hilarische intermezzo reden we weer verder. Na zo’n 2,5 uur kwamen we aan bij het beginpunt waar we de rivier op zouden gaan. De bus werd door de crew uitgeladen, de rafts opgebouwd en een lunch bereid. Daarna volgde een het voorstelrondje van de crew en de rest van de groep, een uitgebreide uitleg van het materiaal (nieuwe helmen en zwemvesten), commando’s en veiligheidsinstructies. We waren met een gemêleerd gezelschap: een stuk of 7 Nepalese rafters/safety kajakkers, 5 Nieuw Zeelanders, 5 Amerikanen, een Canadees, 2 Engelse jongens, een Israelische meid en wij tweeën.
Na de uitleg stapten we de rafts in, en vanaf dat moment was er geen tijd meer voor de zenuwen (die daarvoor nogal overheersend aanwezig waren). Al heel snel belandden we in de eerste stroomversnelling, vlogen de commando’s ons om de oren, werd er driftig gepeddeld, klapte er een boeggolf tegen de raft, werden we overspoeld door golven koud water, kwamen we weer ‘boven’ zonder dat er ook maar iemand overboord was geslagen, en werd het doorstaan van onze eerste rapid bekroond met een peddel-high-five! En zo zouden er nog vele stroomversnellingen volgen. Moeilijke stroomversnellingen werden van tevoren vanaf de kant ‘gescand’  en voorbereid, zodat de stuurman precies wist hoe de rapid ‘te nemen’. Een keer moest iedereen uit de rafts, en lopend over de oever voorbij de stroomversnelling, terwijl de crew ondertussen de rafts aan touwen door de stroomversnelling liet zakken omdat het te riskant was om er doorheen te varen. Na een uur of 3 varen zat de eerste dag er op. We gingen bij een strandje langs de rivier aan de kant, en zetten het kamp op. De rafts werden op hun kant gezet, ondersteund door een paar peddels, daar werd een zeildoek overheen gespannen, dunne foammatjes werden er onder gelegd en in combinatie met een slaapzak was dat onze slaapplek voor de nacht. Erg basic dus. Een wc was ook een van de bare necessities. Er werd een gat gegraven in de grond, daar omheen werden 4 peddels in de grond gezet met daaromheen ook weer een zeildoek gespannen voor enige privacy. Naast de wc stond een peddel met een helm: helm op de peddel betekende ‘wc vrij’, helm van de peddel af betekende ‘wc bezet’. Verder bestond ons kamp uit een ‘gootsteen’ (om handen te wassen), een ‘afwasroute’ en een afdruiprek. De crew had een ‘keuken tent’ waar ze het eten klaarmaakten. Overigens hebben we echt heel goed gegeten tijdens de rafttrip! In de materiaalboot werd het eten, borden, bekers en bestek (lichtgewicht aluminium of blik) meegenomen. En de crew kookte heerlijk voor ons! Voor ontbijt en lunch hadden we brood, koolsalade, worst, kaas, koekjes, pindakaas, jam, eieren (die gingen ongekookt/ongebakken mee!! Stel je voor: rauwe eieren in een raft..!) en pannekoekjes. Voor het avondeten kregen we tonijn pastasalade, frietjes, pasta carbonara, indiase curry met rijst kip en groenten. Best wel luxe en uitgebreid! Dat hadden we eigenlijk van tevoren niet verwacht! Wij konden al wat relaxen (voor zover dat kan, zittend op een steen of in het zand krijg je een behoorlijke ‘houten kont’) en kregen alvast wat papadums, popcorn of kroepoek te knabbelen, en konden we vanalles drinken (thee, koffie, warme chocomel, water of aanlenglimonade). Intussen begon de crew met koken. Aangezien het vroeg (17.30u/18u) donker was, werden er kaarsen in het zand gezet. Iedereen was behoorlijk moe van de eerste raftdag, dus na het eten ging algauw iedereen slapen. Het was niet koud ‘s nachts, wel vochtig. En uit ervaring kunnen we nu ook zeggen dat dunne foammatjes op zand niet zo heel lekker slapen.

Maandagochtend werden we om 7u gewekt met thee en om 8u stond het ontbijtbuffet klaar. Daarna werd het kamp afgebroken en ingepakt, de rafts werden weer opgetuigd en algauw konden we weer vertrekken. Vandaag hadden een 5 uur lange tocht voor de boeg. In totaal zouden we vandaag 4 ‘class 4 rapids’ tegenkomen,  andere ‘class’ rapids waren er ook genoeg, en de tijd die restte tussendoor konden we wat rustiger peddelen en genieten van de omgeving. Die was werkelijk prachtig!! De Kali Gandaki stroomt door een diepe gorge, de oevers en wanden van de kloof zijn dichtbegroeid, af en toe komen we onderweg een dorpje tegen of varen we onder hangbruggen door. De mensen op de kant zwaaien enthousiast naar ons als ze ons zien. En passant pakken we ook nog even twee crematies mee… De Kali Gandaki is een van de heiligste rivieren van Nepal, en aan de oevers zie je soms houtstapels liggen (met daarin het lichaam van de overledene). Die houtstapels worden ritueel verbrand in het bijzijn van familie, vrienden en dorpsgenoten van de overledene. De as komt dan weer terug in de natuur (in de lucht, het water en de aarde), en zo is de cirkel weer rond. Best indrukwekkend om te zien! Op de rustige stukken mochten we zwemmen en oefenden we de reddingstechnieken: iemand in de boot halen door middel van het aanreiken van een peddel, zelf de boot in klimmen, iemand de boot in hijsen d.m.v. vasthouden aan het reddingsvest, en hangen aan de safety-kajak. Ook dag 2 doorstaan we zonder problemen. Vandaag een wat hoger adrenaline-level vanwege de vele lange en heftige stroomversnellingen, maar gelukkig waren de zenuwen nu totaal weg! Mijn (tijdens de volleybaltraining) gebroken pink hield het goed, en Gijs zijn been werd geëpileerd door het schuren tegen de rubber zijkant van de raft. Aan het einde van de 2e dag maakten we weer kamp. De routine begint te wennen: het opbouwen van onze slaapplek en de wc, relaxen met iets te knabbelen, de crew die kookt, kaarsjes aan, en lekker eten! De locals van het nabijgelegen dorp kwamen ons cola, rum en bier verkopen, waarna we met zijn allen lekker bij het kampvuur gingen zitten en raadsels uitwisselen! Het was een hele gezellige avond! Door de alcohol in combinatie met een lange dag raften sliepen we deze nacht (gelukkig) beter dan de 1e nacht.

Dinsdagochtend weer hetzelfde ritueel: 7u thee, 8u ontbijt, kamp opruimen, 9u vertrek. Rond het middaguur kwamen we aan bij het eindpunt: de dam. Daar laadden we de rafts weer uit en sjouwden we alles naar boven naar de bus. Voor vertrek werd nog een lunch bereid, en zo konden we er weer tegen op de terugweg. In een uur of 5 a 6 reden we terug naar Pokhara waar we aan het eind van de middag aankwamen. Iedereen ging terug naar zijn hotel om zich lekker te douchen (daar waren we wel aan toe!), en rond 19u hadden we weer afgesproken om gezamenlijk te eten en de foto’s te bekijken die van deze trip waren gemaakt. Het was basic, dat wel. Maar super tof om een keer gedaan te hebben!

DSC00855_2   DSC00953_2

DSC01245_2    DSC00931_2

Met die rafttrip was het avontuur nog niet voorbij. Die nacht schrokken we plotseling wakker van een stem… Er stond iemand op ons balkon met een of ander vaag verhaal die vroeg of we hem binnen wilden laten. Mijn reactie: ‘Ben je niet goed wijs! alsof wij een vreemde die midden in de nacht op ons balkon staat binnenlaten in onze hotelkamer’. Met kloppend hart en adrenaline peil op 100 haalden we de manager erbij. Uiteindelijk bleek het vage verhaal nog te kloppen ook: de jongen was met een meisje mee gekomen naar het hotel. Ze hadden gedronken, en hij had willen slapen. Ze hadden hem op een andere kamer gelegd (hotelkamers die niet bezet zijn, waren open/niet op slot en je kon daar dus gewoon zo vanuit de gang in, vandaar dat dat kon). Maar om de een of andere domme reden (waarschijnlijk gewoon niet goed/helder nagedacht) hadden ze het schuifslot aan de buitenkant van de kamer dichtgemaakt, waardoor die jongen er van binnenuit niet uit kon. Hij was midden in de nacht wakker geworden en merkte in paniek dat hij niet die kamer uit kon. Daarom was hij maar op ons balkon gesprongen in de hoop dat wij hem, via onze kamer, naar binnen zouden laten zodat hij naar zijn eigen hotel kon gaan. Uiteindelijk werd het allemaal geregeld, de jongen werd via een andere kamer naar binnen gehaald zodat hij het hotel kon verlaten, de manager bood ons wel 100 keer zijn excuses aan. Maar begrijpelijk na deze interruptie konden we niet direct weer in slaap vallen. Daarna werden nog een aantal keren gestoord door irritante zoemende muggen. En om 6u renden er een aantal gillende kinderen op de gang. Pfff… dat was me het nachtje wel…

Helaas werd ons bij terugkomst na de rafttrip verteld dat het niet gelukt was om vliegtickets naar Jomsom te boeken. Daar hadden wij graag naartoe gewild voor een 2e korte trekking. Maar dat plan ging dus niet door… Het hotel had het geprobeerd, maar alle vluchten waren vol. Toen moesten we dus een alternatief programma verzinnen. We kregen een spontane ingeving: misschien was het wel tof om te gaan paragliden! Dat werd hier heel veel gedaan (een van de beste plekken ter wereld om te paragliden), en vandaag (woensdag) was het redelijk helder. Het hotel belde voor ons een aantal bedrijven die tandemvluchten aanboden, en algauw was het raak! Een bedrijf had direct plek! Hoezo last minute… Het was 11.30u, we hadden een kwartier de tijd om onze spullen bij elkaar te zoeken en ons klaar te maken, en om 11.45u zaten we in een jeep die ons naar Sarangkot (de paraglide opstijgplek op het hoogste punt boven Pokhara) bracht. Het was een helse hobbelige rit, en het ging allemaal zo snel dat we nog geen tijd hadden om zenuwachtig te zijn! Het wemelde van de opstijgende paragliders, een prachtig gezicht! Eenmaal boven ging alles in een rap tempo door: voorstellen aan de ‘piloot’, harnas aan, vastklikken aan de piloot, instructie doornemen, en gaan…!! Lopen, rennen, stukje achteruit rennen, weer vooruit rennen, de paraglide klapte open en daar zweefden we al! Met de opgaande thermiek cirkelden we omhoog. Het was even vreemd, maar wel een heel bijzonder gevoel om zo los van de grond en zonder motor te zweven. Zo vredig, zo stil, alleen de wind om je heen! Prachtig om diep beneden je het dorp, rijstvelden, de wegen, de koeien in miniatuur, maar ook andere paragliders en zelfs roofvogels te zien voorbij glijden… Helaas pakte ons spontane paraglide plan misselijkheid-technisch voor Josine niet zo heel goed uit… De (wel ingenomen!) reistabletjes hadden blijkbaar te kort de tijd gehad om in te werken, met als gevolg dat Josine iets eerder dan gepland weer beneden stond 🙁  Gijs hield het gelukkig wel tot het einde vol en landde even later ook veilig op de landingsplek. Afgezien van de misselijkheid vonden we het paragliden allebei fantastisch! En we waren blij dat we de kans hadden aangegrepen om het te doen. Met de jeep gingen we weer terug naar het centrum van Pokhara waar we ons certificaat konden ophalen.

CIMG2298_2    DSC01871_2

Het was wel even nodig om bij te komen van deze bijzondere (en misselijkmakende) ervaring, dus gingen we even rusten op de hotelkamer. Aan het eind van de middag besloten we een bezoekje te brengen aan ‘Seeing Hands’, een massagepraktijk waar blinde masseurs werken. Dit initiatief is opgezet door Engelse fysiotherapeuten, en de Nepalese masseurs worden door hen vrijwillig opgeleid. Blindheid is een groot probleem in Nepal. Naar schatting zijn zo’n 600.000 Nepalezen blind of gedeeltelijk blind. Met een massage in deze praktijk draag je bij aan de opleiding, toekomst en zelfredzaamheid van blinde Nepalezen. Een mooi initiatief, vonden wij! Daarom kozen we voor een massage hier, in plaats van bij een van de vele andere massagepraktijkjes. Onze van de trekking/raften gespannen spieren werden stevig losgemasseerd! Na het eten gingen we op tijd slapen.

Donderdag deden we het weer rustig aan. Lekker uitslapen, relaxt ontbijten. Eindelijk waren de wolken wat opgetrokken en hadden we zicht op de bergen. We namen een taxi naar Sarangkot waar we ditmaal een wandeling naar boven maakten om in een wat rustiger tempo van het prachtige uitzicht te kunnen genieten. In zo’n drie kwartier liepen we op onze slippertjes de trappen naar boven, en eeeiiindelijk hadden we een echt goede view!! Heel indrukwekkend! Na een uur liepen we weer naar beneden en bracht de taxi ons weer terug naar het guesthouse. Na de lunch gingen we richting toeristenwinkeltjes. Onze missie: een thanka kopen. Een thanka is een tibetaanse pentekening, heel minutieus klein ingetekend in prachtige kleuren en met allerlei symbolische betekenissen er in verwerkt. Wij vonden dat een mooi souvenir/aandenken aan Nepal, en vonden een mooie thanka voor een goede prijs. Blij zochten we een restaurantje op, en daarmee was er een einde gekomen aan ons fijne verblijf in Pokhara.

Morgenvroeg gaan we op weg naar onze volgende bestemming: Bandipur.

 

 

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *