Konya en Antalya

Zondagochtend vertrokken we om 9.30u met de bus vanuit Goreme naar Konya, een rit van zo’n 3,5 uur. De bus was prima: fijne stoelen, voldoende beenruimte en tv schermpjes (waarop je helaas alleen maar Turkse films kon kijken).

Openbaar vervoer is hier relatief goedkoop. Ik denk dat deze rit ons zo’n €10-15,- p.p. heeft gekost. De wegen in Turkije zijn meestal in prima staat, en onderweg valt er genoeg te zien. Van 2 stewards kregen we regelmatig wat te drinken en een cakeje om de ergste honger te stillen. De reis verliep voorspoedig en rond 13u kwamen we op de ‘Otogar’ (busstation) in Konya aan. Met hoge nood liep Josine per ongeluk een ‘prayer room’ ipv een toilet binnen… We waren van plan de tram naar het centrum te nemen, maar de ‘tramvay’ was in geen velden of wegen te bekennen… Met enige moeite kwamen we er achter welke dolmus naar het centrum ging, en algauw kwam de goede dolmus voorbij die ons op de juiste plek afzette. Van daaruit was het maar een kort eindje lopen naar ons hotel. Na een lunch van broodje kebab bezochten we het Mevlana Museum.

Konya is de Turkse equivalent van de ‘Bible Belt’, en de hometown van de Seljuk cultuur en de ‘whirling Dervish orders’. Van 1150 tot 1300 was Konya de hoofdstad van het Seljuk Sultanaat van Rum. De belangrijkste ‘bezienswaardigheid’ (het woord bezienswaardigheid dekt de lading niet helemaal) is het Mevlana museum, de voormalige verblijfplaats van de ‘whirling dervishes’. Een van de filosofen van het sultanaat, Celaleddin Rumi, schreef poëzie en religieuze teksten die tot de mooiste en belangrijkste van de Islamitische wereld worden gerekend. Rumi werd onder de naam Mevlana  (‘onze gids’) bekend bij zijn volgers. Tolerantie is de kern van de verzen en geschriften. Rumi’s zoon organiseerde na Rumi’s dood zijn volgers in de (vrij conservatieve) broederschap Mevlevi (= Whirling Dervishes). Ataturk zag de Dervishes echter als obstakel voor vooruitgang van het Turkse volk, en verbood deze orde. Toch overleefden enkele ordes de verbanning. Het Mevlana Museum is een heilige plaats, een bedevaartsoord, voor Moslims. Niet verwonderlijk dat het er ontzettend druk was met Turkse bezoekers. Wij waren een van de weinige niet-Turkse toeristen. Normaal gesproken moet je bij een moskee e.d. je schoenen buiten in een schoenenrekje/bij een schoenbewaker plaatsen. Hier hadden ze het anders aangepakt: je kreeg blauwe elastische plastic schoen-hoesjes die je over je schoenen moest aantrekken, en dan mocht je zo naar binnen.
Op zaterdagavond vindt wekelijks de ‘sema’ (ceremonie) van de ‘whirling dervishes’ plaats. De kern van de dans is het ronddraaien door de dansers in hun witte gewaad waarvan de rok wijd uitzwaait (vandaar de naam whirling dervishes). Dat ronddraaien staat symbool voor alles in de wereld en de wetenschap dat draait (o.a. de aarde en andere planeten in het zonnestelsel, enz). De sema beeldt “de mystieke reis uit van de spirituele beklimming van de mensheid op de ladder van liefde, waarheid en perfectie. Na deze spirituele reis zou men meer volwassen en meer perfect zijn, en van alle mensen en wezens houden en hen dienen, zonder discriminatie van geloof, stand of ras”. De dansers raken door het ronddraaien in een soort meditatieve, trance-achtige toestand. Het had ons interessant geleken om bij zo’n sema aanwezig te zijn, maar helaas waren we er niet op zaterdag… Bij deze een link van een you-tube filmpje om een indruk te krijgen hoe het er bij zo’n sema aan toe gaat (met goede uitleg): http://www.youtube.com/watch?v=hF6JCz4hT4w

Na ons bezoek aan het Mevlana museum gingen we terug naar het hotel om nog even te relaxen en een spelletje te spelen. Met tegenzin (onze maag-darm-flora was nog absoluut niet in normale doen, we durfden bijna niks meer te eten) gingen we ergens wat eten. En we boekten vast een busticket naar onze volgende (vanwege de afstand/reistijd noodzakelijke) tussenstop: Antalya.

In eerste instantie hadden we het vooroordeel dat Antalya vooral een bestemming is waar mensen naar een all-inclusive hotel gaan en twee weken lang alleen maar op het strand liggen te bakken, af en toe een duik nemen in zee, en flink genieten van het uitgaansleven. Dat vooroordeel klopte (gelukkig!) slechts gedeeltelijk. Want behalve dat veel toeristen inderdaad voor deze strand- en feestbestemming kiezen heeft Antalya ook een hele grote (jacht)haven, en een heel oud, mooi, gezellig en knus historisch centrum (‘Kaleici’). Dus maandagochtend namen we de dolmus naar de otogar, vanwaar onze bus naar Antalya om 10.30u vertrok. Het viel ons al snel op dat de Turkse bevolking heel erg beleefd is. Zowel naar mede-Turken als naar toeristen. Zo staan passagiers in de dolmus bijvoorbeeld op voor vrouwen (met kinderen), zwangere vrouwen, en ouderen (daar kunnen ze in NL nog wat van leren!). Ook zijn ze bezorgd om toeristen met een zware rugzak. Ze gaan liever zelf staan dan dat jij als toerist moet staan. En daar voelden we ons soms best wel ongemakkelijk bij… In de lange afstandsbussen is dat geen issue, want je krijgt bij aanschaf van het ticket automatisch een stoelnummer toegewezen. Maar goed. Na ruim 5,5 uur bussen, kwamen we bij de otogar van Antalya aan. Zodra we de bus uitstapten werden we overvallen door een deken van verzengende hitte. En de bus had nog niet eens airco, maar gewoon luchtblazers. Een blik op de thermometer-sleutelhanger leerde ons dat het zo’n 39 graden celcius was… Pfff, niet te doen! Het temperatuurverschil tussen Konya en Goreme (waar we vandaan kwamen) en Antalya was zo’n 12 graden..!! We namen een dolmus richting Kaleici (oude centrum). En vanuit daar was het nog best een eind lopen met onze zware tassen naar Dantel Pansion. Maar erg veel dichterbij konden we niet komen. Het oude centrum bestaat uit een wirwar van smalle, bochtige, steile straatjes, met vaak eenrichtingsverkeer. Dus auto’s/taxi’s rijden daar maar heel weinig. Die avond maakten we kennis met de vrolijke, vriendelijke, behulpzame eigenaar die ons een beetje wegwijs maakte. We begonnen maar eens met ‘verdwalen’ in Kaleici. We gingen wat rondlopen in het oude centrum, langs de haven, door de bazaar, langs de moskee en de herkenbare minaret. Voor ons diner bezochten we McDonalds. Dankzij de wereldwijde constante voedselkwaliteit en hygiëne voorschriften konden we daarna eindelijk weer enigszins normaal naar de wc 😉

Dinsdag hebben we ons gevoegd bij de andere toeristen, namelijk, op het strand. Mermerli beach, een stukje privé strand met ligbedjes en parasols en heel helder en schoon zwemwater, was de enige (gezien de temperatuur) redelijkerwijs mogelijke  activiteit die we konden ondernemen. Daar hebben we, in tegenstelling tot de meeste andere toeristen, de middag onder een parasol doorgebracht. In de zon was het echt niet vol te houden! Dat was het onder de parasol al nauwelijks… ‘s Avonds aten we wat sjieker bij Otantik Boutique Otel. Verse gegrilde zalm, hmmmm!!! Prijs was vergelijkbaar met wat je in NL bij een eetcafe voor 2 personen kwijt bent. Alleen zag de maaltijd er hier bijna uit (en smaakte als) een sterren-maaltijd!

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *