Paradise Now (Manuel Antonio)

Onze reis ging van Montezuma naar Manuel Antonio en het gelijknamige nationale park. Na de relaxte bus van 8.00 uur naar de veerboot heeft Josine op de boot flink haar best gedaan om de vlag van Malta op haar benen te krijgen en het is nog gelukt ook. Na een korte denkpauze over de te volgen route toch maar besloten om een taxi naar de busterminal te nemen waar we daar dan wel twee uur zouden wachten op de bus. Wonderwel vertrok er toch een bus naar Quepos meteen toen we uitstapten (gelukkig heeft de Lonely Planet dus niet altijd gelijk).

De busreis naar Quepos was erg relaxed. Ook Sjaak, onze tamme gekko-on-steroids de rit wel waarderen. Wij waren vooral blij dat we hem nergens hebben laten liggen.

In Manuel Antonio aangekomen bleek deze plaats een waar paradijs te zijn. Palmbomen omlijsten de witte stranden en de zonsondergangen maken het plaatje compleet. Helaas blijken ook veel kleine vriendjes Manuel Antonio fijn te vinden want onze kamer wordt naast onszelf en Sjaak bevolkt door hordes muggen. Colonnes mieren decoreren de muren. Daar kunnen zelfs Sjaak en collega’s niet tegen opeten. We hebben een hostel bij een Duits echtpaar die blijkbaar niet zo goed zijn in het uitroeien van ongedierte maar wel heel grundlich de was kunnen doen.

Vandaag zijn we het nationale park ingegaan. Als echte Nederlanders/studenten besloten we om geen gebruik te maken van de diensten van een gids (tegen een tarief van 20$ per persoon). Gelukkig blijken we zelf over goede speurzin te beschikken met als resultaat veel leguanen, krabben en apen. Ook een luiaard, wasbeertje, gordeldier en peccari/capibari(tsja, in dat geval is een gids wel handig) hebben de revue gepasseerd.

De huur van twee snorkelsets bleek helaas niet al te nuttig. Ondanks goede aanbevelingen in het park en in de Lonely Planet bleek het water niet helder genoeg om iets te zien met snorkelen. Gezien de stroming wilde ik niet al te ver uit de kust zwemmen waar het dus wel helder was (de branding werpt heel veel zand op). De branding is hier trouwens heel anders als in Nederland, je wordt echt de zee in gezogen en het water stroomt echt keihard op- en af. Je voeten krijgen een gratis scrub van al het zand en stenen en als de golf weg is sta je ineens 5 cm dieper in het zand.

Nu zijn we dus (jaja, je raad ‘t al) aan het internetten in een internetcafe waar de bits en bytes met de snelheid van veel wc-papier door een te dunne rioleringsbuis door de kabels geperst worden.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *