Nuwara Eliya en Ella

Nog een keer namen we een chauffeur, Gerrard, die ons naar Nuwara Eliya bracht.We wilden eigenlijk met de trein gaan. Het liefst in de 1e klas viewcompartment, maar die was volgeboekt. De station master had niks voor ons kunnen doen. En een ritje van 5 a 6 uur staan in de 2e klas klonk niet bepaald aantrekkelijk. Ook een busrit van 4 uur met onze tassen op schoot leek ons minder fijn. Vandaar dus de chauffeur.

Goeie timing, bij het verlaten van Kandy regende het. Onderweg naar Nuwara Eliya kwamen we door de theeplantages. We deden Labookellie Tea Factory aan, waar ons in nog geen 5 minuten uitleg werd gegeven hoe de thee van de plant tot in je kopje komt. Na afloop kregen we een pot thee en een stukje chocoladetaart. En verder ging de reis. Rond 13u kwamen we in Nuwara Eliya aan, alwaar we enkele hotels checkten. Van dure Engelse chique clubs, tot een eenvoudig guesthouse. We kozen voor de laatste, single tree guesthouse. Achteraf niet een geweldige keuze (zie verhaal Gijs). ‘s Middags liepen we wat rond door het stadje, waar niet veel bijzonders te doen was. ‘s Avonds aten we bij een Indiaas restaurant. Het leek op een simpel cafetaria, maar de obers waren sjiek gekleed en legden volgens etiquette een servet op je schoot, en schonken frisdrank netjes in. Wel een grappig contrast. Het was een enorm drukke tent, waar klanten af en aan bleven komen om te eten. Ook chauffeurs en hotelgasten van het naastgelegen hotel. Het bleef druk tot later in de avond. Met de drukte, groeide ook de chaos bij de obers. Een paar keer kregen we een drankje dat we niet besteld hadden, en naan in plaats van rijst bij de curry. Maar uiteindelijk vonden we toch het juiste bedrag terug op de rekening, en da’s toch het belangrijkste 😉 .

De volgende dag vroeg (05.30u) op voor een bezoek aan Horton Plains, een natuurgebied in de buurt van Nuwara Eliya. Om 6u vertrokken we met chauffeur, en rond 7.30u startten we onze wandeling. Het was nog vroeg, koud en winderig, dus onze jassen en fleece hadden we gelukkig niet voor niks meegenomen! Mede door het tijdstip, was het ook nog erg rustig in het National Park. Op enkele andere toeristen na, kwamen we geen mensen tegen. Onderweg passeerden we ‘little world’s end’, ‘world’s end’ en ‘Baker falls’. Bij beide ‘World’s ends’ werden we getrakteerd op een prachtig uitzicht in de diepte, op de theeplantages en de bergen in de verte. We hadden geluk, de mist die er altijd hangt op deze hoogte, week even opzij op het moment dat wij naar beneden tuurden! Super mooi!! Onderweg troffen we een Oostenrijks stel, waar we het laatste stuk mee samen liepen. Bij het einde van de 3 uur durende (9,5 km) wandeling, kwamen ons hordes Sri Lankezen tegemoet, die op de prachtige zondagochtend van het natuurschoon gingen genieten. Waren wij even blij dat we zo vroeg waren opgestaan! Anders was het colonne-lopen geweest… Na onze trip naar Horton Plains bleven we in het hotel om wat te lezen en ons vorige verhaal te typen. Die avond aten we bij Milano, een, niet-zoals-de-naam-doet-vermoeden, indiaas restaurant waar we overheerlijke rice with sweet and sour chicken/fish aten.

De volgende dag checkten we uit, en gingen met de taxi naar het station van Nanu Oya (bij Nuwara Eliya) om de trein naar Ella te pakken. Ons was verteld dat het veel makkelijker was om op dit traject aan 1eklas viewcompartment-tickets te komen. Helaas, om 9.30u, het tijdstip dat wij wilden vertrekken, reed er een goederentrein, met alleen 3e klas passagierscoupe’s. Nou ja, vooruit dan maar. We hadden weinig andere keus. Of we zouden een paar uur moeten wachten op de volgende trein. Ook niet echt handig. Dan maar 3e klas. Voor 120 rupees (nog geen euro) boemelden we met z’n tweeen op houten bankjes met een gangetje van zo’n 30 km per uur tussen de theevelden door naar Ella. Onderweg werden we getrakteerd op prachtige uitzichten en (bijna) een CO2-vergiftiging door de stoom van de trein die ons m.n. in de tunnels bijna vergaste. Ons was verteld dat de rit 2 uur zou duren, maar tijd is hier een rekbaar begrip. Uiteindelijk hebben we 4,5 uur over de reis gedaan. Onderweg werd er vanalles op de trein geladen: van meubels, tot groenten en fruit. Mannetjes met lekkere hapjes kwamen langs. En zo hebben we de tijd toch goed omgekregen.

Met een houten kont kwamen we in Ella aan, waar we algauw een tuctuc vonden die ons naar Hill Top Guest House bracht. We hadden geen reservering, maar gelukkig hadden ze nog kamers vrij. In tegenstelling tot het vorige hotel, is dit wel een heel fijne plek! Vrolijke, ruime, lichte kamers, met een klamboe en hot water, gelegen in een prachtige tuin, en met een dakterras met prachtig uitzicht over Ella gap en ‘little Adam’s Peak’. Enige minpuntje is dat de mieren hier over de badkamermuur marcheren, maar ach… Vlak nadat we waren aangekomen barstte de hemel open, en kwam het regenwater met bakken naar beneden. Onze geplande wandeling naar little adam’s peak viel dus letterlijk in het water. Dat werd een middagje lezen op de kamer/het dakterras. Na de bui liepen we even het dorpje (lees: 1 straat) in. We namen een drankje bij ‘Nescoffee’, een gezellige backpackers/reggaebar. Het avondeten hadden we gereserveerd bij het guesthouse. Ella staat bekend om haar goede ‘home cooked meals’. Vandaar dus. We konden de gradatie van spicyness aangeven: ‘mild spicy’. Er verscheen een hele rijsttafel op ons tafeltje: rijst, 3 soorten groentecurry, papadums met mangochutney een salade en cocos’sambol’. Was nog steeds redelijk pittig, maar relatief goed te doen 😉 .

Vanochtend op tijd op. Na een lekker ontbijt wandelden we dan nu wel naar Little Adam’s Peak. Tussen de theeplantages door naar boven. Ongeveer een uurtje, in al een behoorlijke temperatuur. Op de terugweg kwamen we Tamil theepluksters tegen. Het enige engelse woord dat ze kenden: ‘photo?’. En natuurlijk wilden ze daar een gage voor. Ach ja, ieder zijn zin: wij een foto van de theepluksters, zij een kleine fooi om hun salaris (nog geen $3,- per dag) aan te vullen. Daarna een drankje en kokos-roti bij Adam’s Breeze. Waarvan de eigenaar ons meteen ook maar een tuctuc-driver aansmeerde om naar Dowa tempel en Rawana Falls te gaan. Dat waren we toch al van plan, dus dat kwam goed uit. De tempel was heel mooi, maar de waterval bleek een badder-/wasplaats voor locals. Het stonk er enorm! Niet verwonderlijk, gezien het afval en de vieze luiers die her en der verspreid lagen… Gauw maar weer weg daar dus. Onze tuctuc driver zette ons weer af in de main-street, waar we nu ons verhaaltje zitten te typen.

Morgen gaan we met de bus naar Tissamaharama, uitvalsbasis voor Yala National Park, waar we een jeepsafari gaan doen. Hopelijk spotten we veel dieren! Er schijnen heel veel vogels, olifanten en nog van allerlei wild te zitten. Ook luipaarden, maar we vermoeden dat het lastig wordt die in het echt te zien…

 

 

1 thought on “Nuwara Eliya en Ella”

  1. Hallo schatten, wat doen jullie toch weer erg veel rijke ervaringen op. Het lijkt me een gevarieerd programma met veel natuur en cultuur. Geniet er maar volop van dat doen wij nu ook in la douce France.
    Kusjes papa en mama.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *