Pamukkale

Dinsdag ging onze reis weer verder naar Pamukkale. Met de dolmus gingen we naar de otogar van Fethiye, waar we de bus namen richting Denizli. Daar moesten we weer overstappen op een dolmus naar Pamukkale.

Daar kwamen we rond 16u aan bij Aspawa Guesthouse waar we heel hartelijk werden ontvangen. Onderweg hadden we de kalkstenen terrassen, waar Pamukkale bekend om staat, al van grote afstand zien liggen. Het oogverblindend felle wit viel behoorlijk op in de omgeving. Van een afstand lijkt het net een gletsjer, maar dan midden in een hete, droge omgeving. Heel bizar om te zien! Aspawa Guesthouse wordt gerund door een familie. En in het guesthouse kon je dan ook gebruik maken van home cooked meals. Je zit als het ware in hun huiskamer-omgetoverd-tot-restaurant, en eet mee ‘wat de pot schaft’. Die avond geen restaurant dus. De dame des huizes kon gelukkig goed koken, en verzorgde een heerlijke maaltijd die we nuttigden samen met de andere gasten!
Woensdag begonnen we de dag rustig aan, na het ontbijt even relaxen op een ligbedje aan het zwembad. Aan het begin van de middag namen we de dolmus naar Karahayit, een dorp verderop dat bekend staat om zijn welness(rood water) bronnen en kuuroorden waar veel Turken gebruik van maken. Het was een gezellig dorpje om even rond te lopen, maar verder was er weinig bijzonders te zien. We gingen weer terug naar Pamukkale. Rond 15.30u gingen we dan eindelijk naar de kalkstenen terrassen, ook wel travertijnen genoemd. Hier hadden we heel erg naar uitgekeken! Het ‘katoen kasteel’ (zoals het lokaal wordt genoemd) wordt geflankeerd door de antieke stad Hierapolis. Travertijn is eigenlijk een ‘materiaal’. Het is een kalksteen dat gevormd wordt door de neerslag van kalk uit oververzadigd water uit warme bronnen. Sinds de travertijnen in 1988 benoemd zijn als UNESCO World Heritage Site moet je een flinke entree (TL 20,- per persoon) betalen om over de kalkstenen gletsjer te mogen wandelen. Je moet je schoenen uit om het kalkgesteente niet te beschadigen. Doe je dit niet, dan wordt je teruggefloten door een bewaker die de hele dag staat op te letten. Tijdens de beklimming wordt je lijf door je ogen en je hersenen voor de gek gehouden. Want omdat het wit is, denk je dat het sneeuw of ijs is, en loop je over het kalkgesteente alsof het glad is. Maar dat is het niet, integendeel! Het is soms wel glibberig (door algen), maar meestal best ruw, en op sommige stukken is het kalkgesteente zo scherp dat het zelfs pijn doet aan je blote voetzolen.
Eenmaal boven heb je een prachtig zicht op de schotelvormige travertijnen!
Boven begint ook de ruïnesite Hierapolis. Gesticht rond 190 BC leefden hier vroeger heidenen, Romeinen, Joden en Christenen, die er een bouwkundig geheel van maakten. In 1334, na een van de vele aardbevingen, werd de stad verlaten. Nu zijn in de ruïnes o.a. een Byzantijnse kerk, de fundering van een tempel van Apollo, een Romeins theater voor meer dan 12.000 toeschouwers, een agora (plein), een basiliek, latrines (publieke toiletten), Romeinse baden (hamam), en necropolis (begraafplaats) te herkennen. Na een tijd door Hierapolis rondgelopen te hebben, gingen we tegen zonsondergang terug naar de travertijnen. De zon verspreidde een warm gouden licht en zette de hemel in vuur en vlam! De lucht nam achtereenvolgens een heel kleurenspectrum aan. Het veranderde continu, en vloeide over van een goudgeel, via oranje, roze-rode kleur in een paarse gloed. Prachtig! In die setting, op dat moment, kippenvel! De lucht werd schitterend weerkaatst in het kalkrijke water van de witte travertijnen. Een onvergetelijk mooie ervaring! Nadat de zon achter de horizon was verdwenen koelde het flink af en daalden we gauw de gletsjer af richting ons guesthouse. Daar wachtte ons weer een lekker home cooked meal.

Leave a Comment

Your e-mail address will not be published. Required fields are marked *