Tissamaharama/Yala NP, Tangalle en Mirissa.

We zijn al weer bijna een week thuis. Maar bij deze volgt nog het reisverslag van de laatste dagen.

Na een lekker ontbijt op het dakterras van het Hill Top Guesthouse liepen we naar de ‘main street’ om de bus richting Tissamaharama te nemen. Algauw komt er een bus aanrijden waar we instappen. Reizen is niet altijd alleen maar even mooi en leuk. Soms is reizen ook een klein beetje afzien. En dat merkten we vandaag (naast onze ervaring met Single Tree) ook weer even… De bus was werkelijk overvol. De enige plek die nog over was, was voorin, vlakbij de voordeur,  staan, ingeklemd tussen locals en 3 andere backpackers met hun tassen. Nou ja, dat moet dan maar even. Bloedheet (gelukkig stond de voordeur open), met 90 km per uur een bochtig parcours bergaf. Misselijk (natuurlijk vergeten een reistabletje in te nemen)! Het ‘kaartjesmannetje’ wurmt zich meerdere malen tussen ons door. Onze tassen liggen op een zak uien, tussen de deur en de chauffeur in. Bij iedere bocht houden we onze adem in of de tassen niet naar buiten zullen pleuren… Bij het eerstvolgende busstation besluiten we dat dit toch teveel van het goede is, en stappen uit. We wachten liever even op de volgende, hopelijk iets minder volle, bus richting Tissa. Op het busstation trekken we als blanken algauw de aandacht, en worden ‘omsingeld’ door een shop-owner, de dorpsgek met 1 tand die ons ‘de weg wijst’ en daar een kleine fooi voor wil hebben, en een verstandelijk beperkt vrouwtje met een ijsje die mijn oorbellen wil hebben. We zijn blij als de bus er is, en stappen gauw in. Deze bus is nog steeds vol, maar iets minder dan de vorige. Staand op de treeplank bij de deur kan ik nu in ieder geval de weg voor me zien en van me af kijken, waardoor de misselijkheid ietsje afneemt. Onderweg stapt een enkeling uit, maar veel meer mensen in de bus… Helaas, een zitplaats zit er de hele weg niet in, tot de afslag naar Tissa, 2,5 uur na het begin van onze reis. Het laatste stukje nemen we een tuctuc. Normaal gesproken niet bepaald comfortabel, maar nu toch relatief wel 🙂

Via email hadden we een kamer geboekt bij ‘My Village’, een erg mooi hotel! Bijna resort-achtig, en best wel design voor Sri Lankese begrippen! Een schitterende luxe double room, met hot water (al had je dat echt niet nodig, na de hogergelegen gebieden/theeplantages waren we nu weer op zeeniveau, en het was echt bloedjebloedje heet), airco (gelukkig, die hadden we wél hard nodig!), fijne bedden, een relaxte tuin met hangmatten en ligstoelen, inclusief ontbijt, voor $40,-. Na de lange staande busreis doet een frisse douche wonderen 😉 Nog even naar het centrum (op de gratis leenfietsen van het hotel) om te pinnen en te lunchen. Pfff, wat een hitte! Het zweet drijft ons aan alle kanten. Gelukkig zijn wij niet de enigen die daar last van hebben, de locals hebben het duidelijk ook warm 😉 . De rest van de middag brachten we lezend in de hangmat door. ‘s avonds maakte Sujith (de eigenaar) heerlijke grilled chicken with french fries voor ons klaar. Dat was weer eens wat anders dan rice, rice, en noodles. Jammer alleen van die botjes in de kip…

Ook de ochtend daarna was het weer even afzien, toen om 04.30u onze wekker ging. Maar daar waren we gauw overheen toen we om 5u in de 4WD-jeep klommen met onze ontbijtpakketjes. Het was nog koel en donker, en en in volle vaart reden we naar Yala NP, waar we tegen schemer aankwamen. Er stonden zo’n 8 jeeps in de rij voor een toegangspermit, en algauw konden we het park in. Alles stond in het teken van ‘the leopard’. Gisteren hadden we al verhalen gehoord van mensen die een luipaard gespot hadden. Wij waren een beetje sceptisch, eerst zien, dan geloven. In de haast een luipaard te spotten, raasde onze chauffeur olifanten, buffels, apen, verschillende vogels, herten, pauwen, enzovoorts voorbij alsof het niks voorstelde… Alles om maar een glimp op te vangen van ‘the leopard’. Hobbelend en stuiterend op de  bankjes in de laadbak van de jeep komt het Jordanie-gevoel (jeeptour door Wadi Rum) weer even boven. We crossen door het afrikaans aandoende ‘savanne-landschap’, over paden van droog stoffig rood zand met aan weerszijden begroeiing. Langzaam kwam de zon op in een prachtige ochtendhemel, en de temperatuur steeg. Tot dat moment was het nog goed te doen, maar algauw was het weer bloedheet. Voor we het wisten waren we alweer 2 uur verder, de tijd vloog voorbij! Maar nog steeds geen spoor van het luipaard. Opeens kreeg onze driver/animal tracker een telefoontje: er zou een luipaard zijn gespot in de bosjes bij de drinkplaats! Snel scheurden we erheen, en voegden ons bij de andere jeeps die al stonden te wachten. In stilte en vol spanning wachtten we op wat komen gaat. Sommigen speurden met verrekijkers het struikgewas af. Af en toe voegt een nieuwe jeep zich bij de troep, of verliest een driver zijn geduld en rijdt toch weer weg. Dit zorgt ervoor dat er toch de hele tijd lawaai is van ronkende motoren. Zonde! Als ik een luipaard was, zou ik ook lekker in de bosjes blijven zitten! Wat een lachertje… Uiteindelijk geeft ook onze driver het op, en we rijden door. En juist dan, een paar honderd meter verderop, spot onze driver dan toch een luipaard onder een struik. Hij reed er eerst voorbij, trapte op de rem, en reed toen weer achteruit. Hij wijst en wijst, en eindelijk zien wij het luipaard ook! Hij is zo gecamoufleerd dat hij erg moeilijk te zien is!  Maar hij zit er echt! Mysterieuze blik, slank, redelijk klein dier. De andere jeeps hebben intussen ook gemerkt dat wij daar stilstaan en de bosjes in turen, en ze komen onze kant op. Het luipaard is de aandacht al weer zat, hij vind het wel genoeg geweest, draait zich om, en verdwijnt in het dichte struikgewas… Wat hebben wij een mazzel gehad dat wij hem wel van dichtbij gezien hebben! Het duurt even voordat we beseffen hoe bijzonder dit is!! We turen het luipaard na, maar zien geen spoor meer van het prachtige dier… We vervolgen onze jeeptocht verder door het park. Weer passeren we allerlei dieren. Nu is er even de tijd om wat foto’s te maken. Dan krijgt onze driver weer een telefoontje: er zijn 2 slapende luipaarden in een boom gesignaleerd! In volle vaart er opaf! Deze twee zijn helaas wel ver weg, maar toch! Waarop we niet durfden te hopen is toch gebeurd: niet 1, niet 2, maar zelfs 3 luipaarden in het wild gezien!!! Voldaan maakten we rond 9.30u rechtsomkeert. Hobbel-stuiter terug naar het hotel. Lekker douchen (we waren nogal stoffig geworden), uitchecken en met een tuctuc naar het busstation voor de bus naar Tangalle.

Dit keer konden we gelukkig wél zitten! Na een uur of 2 kwamen we aan in Tangalle, en namen een tuctuc naar Mangrove Beach Cabana’s, waar we een nachtje slapen in een ‘mudhouse’ vlak aan het idyllische strand. Even lunchen, en de rest van de middag brengen we lezend aan het strand door. Het waait er enorm, en de golfslag is ook enorm. Er is een soort natuurlijke lagune ontstaan, waar de golven iets minder zijn. Maar zelfs daar is het niet erg relaxt zwemmen… Na het avondeten in het open-air-lounge-restaurant, kruipen we op tijd het bed in. ‘Niet-denken’ aan de tsunami is hier onmogelijk, met het geloei van de wind en het donderende geraas van de golven op nog geen 50 meter afstand. In 2004 heeft de tsunami hier aan de zuidwestkust van Sri Lanka zoveel schade aangericht. Op deze plek is daar nu niets meer van te zien. Maar ondanks alles bouwen ze toch weer zo dicht bij de waterlijn, zonder enige vorm van bescherming… De golven bulderen onverminderd hard voort… Dit bezorgt mij kippenvel! Als ‘gewone golven’ al zo’n lawaai maken, wat voor onheilspellend gebrul moet de tsunami dan wel niet hebben voortgebracht..?! Ik lig wakker, luisterend naar het geluid van de zee, me afvragend wat we zouden moeten doen als er nu een tsunami zou komen… Dan kunnen we geen kant op… Ons hutje is dan weliswaar gemetseld, en staat niet direct op het strand (zoals een aantal andere houten hutjes hier wel), maar toch… Uiteindelijk vallen we toch in slaap.

De volgende ochtend worden we wakker van het geluid van de wind en de golven, en gelukkig is er geen tsunami geweest 😉 . Na een verfrissende douche en een continental breakfast checken we uit en nemen een tuctuc naar het busstation. We worden bij de juiste bus, de bus richting Mirissa, afgezet. Ongeveer 2 uur later worden we er op de hoofdstraat van Mirissa ‘uit gezet’. Dat gaat met enige haast (van het kaartjesmannetje en de chauffeur) gepaard, maar is voor ons nogal lastig met 2 van die grote lompe tassen… Er kwam al meteen een tuctuc aanrijden die ons naar Rose Blossom Guest House bracht. Een eenvoudig, maar schoon guesthouse iets meer het binnenland in. We betalen 1500 rupees (ongeveer € 10,-) voor een double room met krakend bed en dun matrasje, fan, hot water en hele aardige eigenaars. We besluiten meteen naar het strand te gaan. De eigenaars adviseren ons naar het strand aan de linkerkant te gaan, met wat rustigere golfslag en mogelijk zien we met snorkelen wel schildpadden! Maar daar aangekomen zien we dat het strand totaal verlaten is, en dat lijkt ons niet zo relaxt met het daar laten liggen van onze spullen terwijl wij in zee dobberen… Dan liever toch maar naar het rechter strand. Daar is het weliswaar wat drukker met bezoekers en de golfslag sterker, maar daar is wel toezicht en een lifeguard (altijd handig!). We verkennen het strand. Een mooi goudgeel zandstrand omlijst door palmbomen en guesthouses met restaurantjes. We eten een hapje, en lopen daarna verder. Algauw spotten we een wellness-resort waar we voor 100 rupees (65 cent) een ligbed huren, en voor 50 rupees (32 cent) een enorme badhanddoek. Ideaal! Een paar deuren verderop verhuren ze bodyboards voor nog geen euro per uur, en daar maken wij graag gebruik van 🙂 . Gauw de golven in! We hebben veel lol gehad, al buiksurfend over de golven die ons tot op het strand voortstuwden 😀 ! Af en toe wisselden we dit af met lezen. Het was een heerlijke relaxte middag! Rond 18u gingen we terug naar het guesthouse, waar we de avondmaaltijd hadden gereserveerd. We kregen een enorme moot tonijn voorgeschoteld met rijst, papadums met mangochutney en een pompoencurry. Jammie!!! Na het eten nog een tijd gekletst met de eigenaars, en Gijs probeerde hun kapotte laptop te fixen (wat helaas niet lukte). Op tijd naar bed.

 

 

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *